Ραδιόφωνο Εκκλησίας με... αέρα κοπανιστό!

Εχοντας ακούσει την περασμένη Πέμπτη σε όλους τους μεγάλους ραδιοφωνικούς σταθμούς αναλύσεις και συνεντεύξεις -ακόμα και Ιεραρχών- για το θέμα των Θρησκευτικών...
γύρισα τη συχνότητα στους 89,5, για να παρακολουθήσω τι λέει για το κορυφαίο αυτό ζήτημα το επίσημο ραδιόφωνο της Εκκλησίας της Ελλάδος. Εμεινα, κυριολεκτικά, άφωνος. Δεν πίστευα στα αυτιά μου! Ο τίτλος της εκπομπής που μεταδιδόταν εκείνη την ώρα ήταν «Ο αέρας και η Καινή Διαθήκη». Ναι! Δεν πρόκειται για αστείο ούτε για λάθος.

Την ώρα που όλα τα μέσα ενημέρωσης είχαν πρώτο θέμα την επιστολή του Αρχιεπισκόπου προς τον πρωθυπουργό, η «φωνή» της Ιεράς Συνόδου όχι απλώς σιωπούσε, αλλά βρισκόταν σε έναν... δικό της κόσμο. Την ώρα του «αγώνα» για σωστή ενημέρωση που έδινε συνολικά η Εκκλησία, ο 89,5 «σέρβιρε» στους πιστούς... αέρα κοπανιστό. Ημαρτον!

Το χειρότερο είναι ότι όλο το πρόγραμμα του επίσημου ραδιοφωνικού σταθμού της Εκκλησίας επί μία εβδομάδα και σε όλες τις ώρες (!) ήταν διαμορφωμένο με τον ίδιο τρόπο. Ολως τυχαίως, ενώ βοούσε ο τόπος για τις απαράδεκτες αλλαγές στα Θρησκευτικά και οι Μητροπολίτες έδιναν τη δική τους μαρτυρία με συνεντεύξεις σε «κοσμικά» μέσα, στον 89,5 επέλεξαν να παρουσιάσουν «ειδικό αφιέρωμα», με τίτλο «Αέρας: “Πάντα εν σοφία εποίησας”». Ενδεικτικά, μεταδίδονταν εκπομπές με τίτλους όπως «Ο αέρας από επιστημονικής απόψεως», «Ο αέρας πηγή ζωής», «Ο αέρας στην τέχνη», «Η μόλυνση του αέρα» κ.λπ. Είναι να απορεί κανείς ποιος σκέφτηκε τόσο πολλές ανοησίες μαζεμένες...

Ούτε λέξη δεν ακούστηκε από τις εκπομπές για το θέμα των Θρησκευτικών και υπήρχαν μόνο «ξερές» αναφορές στο δελτίο ειδήσεων. Ούτε ένας Μητροπολίτης ή ειδικός εκλήθη να σχολιάσει τις αλλαγές στα Προγράμματα Σπουδών ή, έστω, να υπερασπιστεί τις θέσεις της Εκκλησίας. Απόλυτη σιωπή από το επίσημο «όργανο» ενημέρωσης της Ιεράς Συνόδου. Γιατί άραγε; Και, σε τελική ανάλυση, ποιος αποφάσισε κάτι τέτοιο;

Αυτό τον καιρό εξελίσσεται ένας πραγματικός πόλεμος συμφερόντων για τις τηλεοπτικές άδειες. Οι πιο ισχυροί παράγοντες της χώρας τα δίνουν όλα, για να έχουν μερίδιο στην ενημέρωση των Ελλήνων. Την ίδια ώρα η Εκκλησία, παρότι έχει την τύχη να κατέχει δικό της μέσο ενημέρωσης και μάλιστα πανελλαδικής εμβέλειας, το αχρηστεύει (και το γελοιοποιεί, στην ουσία), απεμπολώντας ένα από τα ισχυρότερα «όπλα» της. Πότε, επιτέλους, η Ιεραρχία και ο Αρχιεπίσκοπος θα ασχοληθούν με το θέμα και θα καταλάβουν ότι αυτή η νοσηρή κατάσταση δεν μπορεί να συνεχιστεί; Ας ελπίσουμε ότι αυτές τις μέρες που συνεδριάζει η Ιεραρχία θα τεθεί, επιτέλους, το ζήτημα και θα ληφθούν αποφάσεις.

Είναι ακατανόητη η ασυλία που απολαμβάνει η διευθυντική ομάδα του 89,5 εδώ και χρόνια. Τώρα όμως έχουν ξεπεράσει κάθε όριο. Αποτελεί πρόκληση η σκόπιμη λογοκρισία κάθε αναφοράς στο θέμα των Θρησκευτικών και η σχεδόν μόνιμη φιλοξενία στον σταθμό τα τελευταία χρόνια (κατόπιν διευθυντικής εντολής!) των προσώπων που τάχθηκαν στο πλευρό του κ. Φίλη. Σε τελική ανάλυση, για ποιον λόγο υπάρχει σήμερα ο 89,5; Για να διαφημίζει ο διευθυντής του σταθμού τους φίλους του (Μπέγζος, Γιαγκάζογλου, Μόσχος, Βαλλιανάτος) που πολεμάνε την Εκκλησία; Λίγη ντροπή δεν υπάρχει;

Του Δημήτρη Ριζούλη από την Ορθόδοξη Αλήθεια

Η χρονολογία γέννησης τού Χριστού

Μερικοί "κριτικοί" τής Αγίας Γραφής, καθώς εξετάζουν τις χρονολογίες περί την γέννηση τού Χριστού, νομίζουν ότι βρήκαν... "λαβράκι"! Λένε λοιπόν, ότι η αφήγηση τών Ευαγγελίων είναι ανακριβής, επειδή ο Χριστός δεν γεννήθηκε τότε που προσδιορίζει η Χριστιανική αφετηρία χρονολόγησης. Όμως με μια προσεκτικότερη ματιά, όχι μόνο τα Ευαγγέλια βγαίνουν αξιόπιστα, αλλά ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΝΟΝΤΑΙ ακόμα περισσότερο λόγω τής εξαιρετικής χρονολογικής ακριβείας τους!

Η αντίρρηση τών λεγομένων "κριτικών" τής Αγίας Γραφής, είναι εν συντομία η εξής:

"Δεν έχουμε άλλη ιστορική επιβεβαίωση για την απογραφή που αναφέρει ο Ευαγγελιστής Λουκάς, που έγινε στη γέννηση τού Χριστού. Μάλιστα ο ιστορικός Ιώσηπος αναφέρει την απογραφή αυτή αρκετά χρόνια αργότερα. Τότε όμως, ήδη ο Ηρώδης είχε πεθάνει. Άρα έχουμε αντίφαση. Και ακόμα, δεν ήταν πρακτικό να γίνει απογραφή με μετακίνηση πληθυσμών στην πατρίδα τους".

Όπως θα δούμε όμως στη συνέχεια, τα παραπάνω είναι εντελώς ανυπόστατα. Αντιθέτως, αποδεικνύουν την αφήγηση τής Αγίας Γραφής, αξιόπιστη!

Οι συχνές απογραφές

Είναι σήμερα γνωστή η απογραφή που αναφέρει ο Λουκάς στο 2/β΄ 1-3 η οποία αν και είχε ορισθεί από τη Ρώμη για το 9-8 π.Χ., έγινε τελικά το 6 π.Χ. λόγω αντιδράσεων των Ιουδαίων. Είναι ψεύδος το ότι δεν έχουμε σήμερα στοιχεία για την απογραφή του 6 π.Χ. Πάπυροι τους οποίους κατέχει σήμερα η Αρχαιολογία, μας πληροφορούν ότι στο Ρωμαϊκό κράτος γίνονταν απογραφές κάθε 14 χρόνια. Και μιλούν σαφώς περί απογραφής που διατάχθηκε το 9 π.Χ., αλλά έγινε το 6 π.Χ. (J.P. Free, Archaeology and Bible History, σελ. 285, 286. Επίσης W. M Ramsay, “Was Christ Born at Bethlehem?” σελ. 174εξ. Επίσης J. A. Thompson, “The Bible and Archaeology”, σελ. 378 – 379. W. Keller, «Η Βίβλος ως ιστορία λαών και πολιτισμών, σελ. 463). Ο Κλήμης ο Αλεξανδρεύς, (155 – 220 μ.Χ.), μιλάει για σύστημα απογραφής και λέει ότι αυτό άρχισε με την απογραφή που έγινε το έτος γεννήσεως του Χριστού. Κείμενα παπύρων, αναφέρουν απογραφές που γίνονταν κάθε 14 χρόνια: 90 μ.Χ., 104, 118, 132, κλπ ως το 230 μ.Χ. (Α. Τ. Robinson, “Luke the Historian in the Light of Research” σελ. 123 εξ.). Επίσης υπάρχουν αναφορές στον Πλίνιο και στον Τάκιτο για απογραφή στα έτη 35, 48, 61 και 74 μ.Χ. Επίσης έχουμε πληροφορίες περί απογραφής στην Αίγυπτο το 34 και το 62 μ.Χ., και ακόμα έμμεσες πληροφορίες περί απογραφής το 20 και το 48 π.Χ. Αν λοιπόν είχαμε τόσο συχνές απογραφές, γιατί πρέπει να θεωρηθεί ειδικά η απογραφή τής γέννησης τού Χριστού ως μη ιστορική; Μήπως μόνο από προκατάληψη κατά τής Αγίας Γραφής;

Η μαρτυρία τού Ιώσηπου

«Ηγεμονεύοντος της Συρίας Κυρηνίου» (Λουκάς 2/β΄ 1,2), (Publius Sulpicius Quirinius): Ο Κυρήνιος ήταν ο ρωμαίος έπαρχος της Συρίας την εποχή της απογραφής και της Γέννησης του Κυρίου. Χαρακτηριστικές είναι οι πληροφορίες που δίνει γι' αυτόν και για μία απογραφή που διενήργησε, ο Ιώσηπος:

«Κυρίνιος δε των εις την βουλήν συναγομένων ανήρ τας τε αλλάς αρχάς επιτετελεκώς και διά πασών οδεύσας ύπατος γενέσθαι τα τε άλλα αξιώματα μέγας συν ολίγοις επί Συρίας παρήν. υπό Καίσαρος δικαιοδότης του έθνους απεσταλμένος και τιμητής των ουσιών γένησόμενος, Κωπώνιός τε αυτώ συγκαταπέμπεται τάγματος των ιππέων, ηγησόμενος Ιουδαίων τη επί πάσιν εξουσίαν. Παρήν δε και Κυρίνιος εις την Ιουδαίαν προσθήκην της Συρίας γενομένην αποτιμησόμενός τε αυτών τας ουσίας και αποδωσόμενος τα Αρχελάου χρήματα» (Ιουδ. αρχαιολ. XVIII, 1-2).

Είναι προφανές ότι αυτή η απογραφή που περιγράφεται δεν αποκλείει την προηγούμενη, την πρώτη όπως γράφει ο Λουκάς, που πραγματοποιήθηκε την εποχή της βασιλείας του Ηρώδη, όταν γεννήθηκε ο Χριστός. Αντίθετα, φανερώνει ξεκάθαρα την τάση της ρωμαϊκής αρχής για τακτική απογραφή του πληθυσμού. προκείμενου να οργανωθεί καλύτερα το φορολογικό σύστημα της αυτοκρατορίας. Άλλωστε ο Οκταβιανός Αύγουστος ήταν γνωστός για τη γραφειοκρατική του εμμονή που απαιτούσε το σχολαστικό έλεγχο της διοίκησης στους υποτελείς λαούς.

Ο Λουκάς σαφώς λεει στο Ευαγγέλιό του:

«Εγένετο δε εν ταις ημέραις εκείναις εξήλθε δόγμα παρά Καίσαρος Αυγούστου απογράφεσθαι πάσαν την οικουμένην. Αύτη ηαπογραφή πρώτη εγένετο ηγεμονεύοντος της Συρίας Κυρηνίου. Και επορεύοντο πάντες απογράφεσθαι, έκαστος εις την ιδίαν πόλιν»

Προσοχή! Λέει: «Αύτη η απογραφή πρώτη εγένετο…» Ο λόγος που η Αγία Γραφή αναφέρει αυτήν την απογραφήως ΠΡΩΤΗ είναι για να μας βοηθήσει να μην την συγχύσουμε με μια άλλη η οποία έγινε αργότερα γύρω στο 7 μ.Χ.

Ο ηγεμόνας Κυρήνιος

Το ότι το σύστημα ήταν να γίνονται απογραφές κάθε λίγα χρόνια, συμφωνεί με τις μαρτυρίες του Ιώσηπου, για το 7 μ.Χ., γιατί αυτό σημαίνει ότι η προηγούμενη απογραφή, δηλαδή λίγα χρόνια ενωρίτερα, είχε διαταχθεί γύρω στην ημερομηνία που αναφέρει ο Λουκάς ότι γεννήθηκε ο Χριστός. Και στις δύο αυτές απογραφές, ηγεμόνευε ο Κυρήνιος. Στην πρώτη απογραφή ως απλός ηγεμών, στη δεύτερη ως Λεγάτος.

Προτού ο Κυρήνιος γίνει έπαρχος της Συρίας είχε το ίδιο αξίωμα στην Κρήτη, στην Κυρηναική και ίσως στην Αφρική (Βλ. II. Πανταζόπουλου «Κυρήνιος», άρθρο στη ΘΗΕ, τόμος 7, Αθήναι 1965, στ. 1141). Στην επαρχία της Ασίας ήταν δύο φορές έπαρχος, ενώ το 16 μ. Χ. βρίσκεται στη Ρώμη όπου απευθύνεται, στον αυτοκράτορα Τιβέριο για να βοηθήσει ένα συγγενή του.

Το 1828 βρέθηκε στη Ρώμη επιγραφή, που ανέφερε ότι ο Κυρήνιος υπήρξε κυβερνήτης της Συρίας δύο φορές (J.P. Free,Archaeology and Bible History, σελ. 286), κάτι που πριν δεν ήταν γνωστό, και κατηγορούσαν τον Λουκά ότι γράφει ανακρίβειες, επειδή είχε διασταυρωθεί μόνο η δεύτερη φορά εξουσίας του. Όμως ο Λουκάς και εκεί αποδείχθηκε αληθινός, αποδεικνύοντας έτσι την αξιοπιστία του, και την κοντινή επαφή του με γεγονότα. Επίσης ο Ράμσεϋ βρήκε πριν από τον Α΄ Παγκ. Πόλεμο μια επιγραφή στην Αντιόχεια της Πισιδίας, που επιβεβαίωνε τις δύο διοικητικές περιόδους του, επιβεβαιώνοντας για δεύτερη φορά τον Λουκά. Το 4/5 π.Χ. λοιπόν που γεννήθηκε ο Χριστός, ήταν ηγεμόνας πράγματι ο Κυρήνιος.

Μετακίνηση πληθυσμών

Σχετικά με τους εσφαλμένους ισχυρισμούς ότι δήθεν απαγορευόταν να μετακινηθούν οι κάτοικοι για απογραφή στον τόπο καταγωγής τους, βρέθηκε πάπυρος που χρονολογείται από το 104 μ.Χ., που περιέχει διάταγμα του πρώτου κατά σειράν Ρωμαίου νομάρχου της Αιγύπτου Γάιους Βίμπιους, το οποίο έγραφε:

«Επειδή ο χρόνος της σπίτι με σπίτι απογραφής επλησίασε, κρίνεται αναγκαίο να υποχρεώσετε όλους εκείνους, οι οποίοι καθ’ οιονδήποτε λόγο ευρίσκονται έξω από την επαρχία τους, να επιστρέψουν στα σπίτια τους, ώστε να φέρουν σε πέρας το κανονικό διάταγμα της απογραφής». (Ε. Μ. Blaiklock «Out of the Earth» Grand Rapids, 1957, σελ. 14).

Ο πάπυρος αυτός επιβεβαιώνει ότι η απογραφή έπρεπε να γίνει κατά οικογένειες. Ο Ramsay παρατηρεί ότι υπήρχαν δύο τρόποι απογραφής. Ένας ήταν να απογραφεί ο καθένας εκεί που βρισκόταν κατά την ημέρα της απογραφής. Αυτό όμως απαιτούσε πλήθος υπαλλήλων απογραφέων, και οι Ρωμαίοι Αυτοκράτορες δεν ήταν δυνατόν να αναλάβουν το κόστος. Ο άλλος τρόπος ήταν να μεταβούν όλοι στον τόπο καταγωγής τους, και να παραμείνουν εκεί μέχρι να απογραφούν (Α. Rendle Short “Archaeology Gives Enidence”, σελ. 54). Οι λόγοι λοιπόν αυτού του τρόπου απογραφής, ήταν καθαρά πρακτικοί και οικονομικοί, και βγάζουν λάθος όλους εκείνους που ψάχνουν για προφάσεις κατά της αξιόπιστης και ακριβούς μαρτυρίας του Λουκά.

Απογραφή

«Απογράφεσθαι πάσαν την οικουμένην» γράφει ο Λουκάς ότι έλεγε η διάταξη. Στην απογραφή (λατινικά census), σύμφωνα με τον καθηγητή Βασ. Χ. Ιωαννίδη «εγίνετο υπό των Αρχών εγγραφή των πολιτών σε δημόσιους καταλόγους, στους οποίους ενεγράφοντο το όνομα του πολίτη, το επάγγελμα, η ηλικία, η οικογένεια και η περιουσία του». [Βασ. Χ. Ιωαννίδη "Απογραφή», άρθρο στή ΘΗΕ (Θρησκευτική και Ηθική Εγκυκλοπαίδεια), τόμος 2, Αθήναι. 1963. στίχος 1064]. Την εποχή του Αυγούστου αυτή γινόταν μόνο στις επαρχίες του κράτους και αποσκοπούσε στη φορολογία των πολιτών.

Οι Ιουδαίοι με δυσφορία δέχονταν την απογραφή, γιατί πίστευαν ότι φόρος έπρεπε να δίνεται μόνο στο Ναό και όχι στους κατακτητές. Ταυτόχρονα θεωρούσαν υποτιμητικό να τους μετρούν σαν ζώα σε εμποροπανήγυρη!!! (D. Rops «Η καθημερινή ζωή στην Παλαιστίνη στους χρόνους του Ιησού», μεταγραφή Ελ. Αγγέλου, Αθήνα 1988, σελ.89). Δεν είναι τυχαίο πως ο Ιώσηπος θεωρεί την απογραφή ως αιτία της επανάστασης που άρχισε ο Ιούδας ο Γαλιλαίος. Γράφει ο Ιουδαίος ιστορικός: «Ιούδας δε Γαυλανίτης ανήρ εκ πόλεως όνομα Γάμαλα... ηπείγετο επί αποστάσει, την τε αποτίμησιν ουδέν άλλο ή άντικρυς δουλείαν επιφέρειν λέγοντες και της ελευθερίας επ' αντιλήψει παρακαλούντες το έθνος» (Ιουδ. αρχαιολ. XVIII, 4).

Ο Λουκάς εξηγεί την απόφαση του Ιωσήφ να απογραφεί στη Βηθλεέμ. Προερχόταν από την οικογένεια και τη γενιά του Δαβίδ. Η απογραφή στον τόπο καταγωγής της οικογένειας ήταν μάλλον συνηθισμένο για την Ανατολή φαινόμενο. Χαρακτηριστικό είναι το, παράδειγμα που αναφέρει ο D. Rops : «Το 104 μ.Χ. κάποιος νομάρχης στην Αίγυπτο έδωσε διαταγή σ' όλους τους πολίτες, που διοικούσε να γυρίσουν στο νομό από τον οποίο κατάγονταν για να απογραφούν» (D. Rops «Η καθημερινή ζωή στην Παλαιστίνη στους χρόνους του Ιησού», μεταγραφή Ελ. Αγγέλου, Αθήνα 1988, σελ. 89). Ταυτόχρονα δεν είναι απίθανο ο Ιωσήφ να είχε περιουσιακά στοιχεία στη Βηθλεέμ, τα οποία θα έπρεπε να δηλώσει, για να φορολογηθούν από τους κατακτητές.

Για την εκκλησία μας η απογραφή έχει βαθύ θεολογικό νόημα. Όπως τονίζεται σε ιδιόμελο δοξαστικό του εσπερινού των Χριστουγέννων: «Αυγούστου μοναρχήσαντος επί της γης, η πολυαρχία των ανθρώπων επαύσατο' και σου ενανθρωπήσαντος εκ της Αγνής, η πολυθεΐα των ειδώλων κατήργηται. Υπό μίαν βασιλείαν εγκόσμιον, αι πόλεις γεγένηται' και εις μίαν Δεσποτείαν θεότητας τα Έθνη επίστευσαν. Απεγράφησαν οι λαοί τω δόγματι του Καίσαρος· επεγράφημεν οι πιστοί, ονόματι θεότητας, σου του ενανθρωπήσαντος Θεού ημών».

Το λάθος τού Διονυσίου τού Μικρού

Ούτε ο ισχυρισμός ότι δήθεν "τότε δεν βασίλευε ο Ηρώδης" είναι σωστός.

Σήμερα είναι από τις αρχαιολογικές ανακαλύψεις γνωστό, ότι ο Ιησούς Χριστός γεννήθηκε λίγο πριν από το 4 π.Χ.,δεδομένου ότι ο Ηρώδης βασίλεψε από το 37 ως το 4 π.Χ., και ότι από υπολογιστικό λάθος κατά τον 6ο αιώνα μ.Χ. ως έτος γεννήσεώς του ορίσθηκε το 753 από κτίσεως Ρώμης, δηλαδή 3-4 χρόνια αργότερα από την πραγματική χρονολογία. Αυτό όμως δεν έχει να κάνει με τις αφηγήσεις των Ευαγγελίων, αλλά με μετέπειτα υπολογισμούς που αγνοούσαν όλα τα δεδομένα. Δεν αλλάζει λοιπόν τίποτα από τα όσα γράφονται στα Ευαγγέλια, παρά μόνο μετατίθενται κατά 3 - 4 χρόνια ενωρίτερα τα γεγονότα σε σχέση με το δικό μας ημερολόγιο.

Η χρονολόγηση από τη γέννηση του Χριστού προτάθηκε από τον Σκύθη μοναχό και εκκλησιαστικό συγγραφέα Διονύσιο τον Μικρό (532 μ.Χ.), ηγούμενο μοναστηριού στη Ρώμη, κατά τον 6ο μ.Χ. αιώνα. Μέχρι τότε, η χρονολόγηση γινόταν, είτε με αφετηρία την Κτίση της Ρώμης είτε "από Διοκλητιανού", δηλαδή με αφετηρία την (υποτιθέμενη) 29η Αυγούστου του 284 μ.Χ., ημερομηνία κατά την οποίαν ο Διοκλητιανός ανακηρύχτηκε αυτοκράτορας. Αφού, λοιπόν, δημιουργήθηκε η χρονολόγηση με αφετηρία τη γέννηση του Χριστού, οι μετέπειτα προσπάθειες των σοφών επικεντρώθηκαν στον ακριβή προσδιορισμό της ημερομηνίας της. Όμως προφανώς ο Διονύσιος είχε ξεκινήσει από λάθος αφετηρία! Και φυσικά αυτό δεν επηρεάζει την αξιοπιστία τής Αγίας Γραφής!

Η αξιοπιστία τών αποστόλων

Σχετικά με ορισμένες μετέπειτα χρονολογικές πηγές του 2ου αιώνα που αναφέρουν διάφορα περί τής ηλικίας τού Χριστού, δεν το αναλύουμε καν, όταν έχουμε τις ακριβείς μαρτυρίες μαρτύρων τόσο κοντά στην εποχή του Χριστού, και ιστορικά δεδομένα, σε αντιπαράθεση με ανθρώπους που έζησαν τόσο μακριά από τα γεγονότα, σε μια εποχή χωρίς τη σημερινή πληροφόρηση.

Μπορούμε λοιπόν να είμαστε σίγουροι για την ιστορική ακρίβεια τής Αγίας Γραφής, όχι μόνο επειδή αποδεικνύεται ιστορικά, αλλά και για έναν άλλο λόγο.

Η αξιοπιστία τών αποστόλων, αποδεικνύεται και από τον τρόπο που πέθαναν οι περισσότεροι από αυτούς. Πολλοί πέθαναν γι' αυτό που πίστευαν, επειδή εξαπατήθηκαν από άλλους. Όμως ποτέ κάποιος απατεώνας δεν πεθαίνει για να συντηρήσει την απάτη του. Και αυτό συνέβη στους 11 από τους 12 αυτόπτες μαθητές, χωρίς να μιλήσω και για τους άλλους που τον ακολουθούσαν πιο αραιά. Γιατί οι μαθητές, δεν πέθαναν για κάτι που τους είπαν άλλοι, αλλά γι' αυτό που ΟΙ ΙΔΙΟΙ είδαν και άκουσαν και κήρυξαν. Άρα οι μαθητές έλεγαν αλήθεια, γιατί το απέδειξαν με τη θυσία τους.

Τα σύμβολα των Illuminati που υπάρχουν στην ζωή μας αλλά δεν τους δίνουμε σημασία – Βίντεο

Ανακαλύψτε τα σύμβολα των Illuminati, τα οποία υπάρχουν στην ζωή μας αλλά δεν τους δίνουμε σημασία.

Ενώ τα μέσα ελέγχου και χειραγώγησης διαστρεβλώνουν την ανθρώπινη αντίληψη, ο άνθρωπος εξακολουθεί να απέχει πολύ από την αλήθεια, και να βρίσκεται μακριά από την πραγματική γνώση.

Η «κοινωνία» των illuminati διαθέτει σύμβολα που μπορούν να εκφράσουν κάθε πεποίθηση, ακόμη και την πίστη στον Σατανά. Το σύμβολο των κεράτων του διαβόλου είναι πολύ διαδεδομένο, καθώς έχει χρησιμοποιηθεί ουκ ολίγες φορές (πχ στη Μέταλ μουσική), ωστόσο είναι λίγοι εκείνοι που γνωρίζουν ότι η συγκεκριμένη χειρονομία συνδέεται με τους Πεφωτισμένους.

Ο Σατανάς καταλαμβάνει πολύ σημαντική θέση στις απόκοσμες «υπάρξεις» που πιστεύουν οι illuminati, εξ ου και το σύμβολο. Τα μέλη των πεφωτισμένων που πιστεύουν στη συγκεκριμένη «‘ύπαρξη» θεωρούν ότι υπάρχει μια υπερφυσική δύναμη που μπορεί ανά πάσα στιγμή να κυριεύσει τους ανθρώπους. Το σύμβολο στην πραγματικότητα δηλώνει υποταγή στο συγκεκριμένο «Θεό».

Αποδείξεις και ενδείξεις για το ότι η Ελληνική Βουλή αποτελείται από Μασώνους! (Συγκλονιστικό, αναλυτικό άρθρο, αξίζει να το διαβάσετε μέχρι το τέλος)

Πολλές φορές έχει γραφεί και λεχθεί ότι η Μασωνία κυβερνάει τον κόσµο, αλλά, επειδή τα διακηρυσσόµενα δεν συνοδεύονται µέ επαρκή αποδεικτικά στοιχεία, θεωρούνται από τους πολλούς ως συνωµοσιολογία και κινδυνολογία, για αυτό και δεν λαµβάνονται σοβαρά υπ’ όψιν.

 

Εδώ σε αυτό το άρθρο θα δείτε όχι µόνο αποδεικτικά αλλά και αποκαλυπτικά στοιχεία, τα οποία µέ σαφήνεια αναντίρρητη µας εξηγούν το πως και το γιατί έφθασε η Πατρίδα µας σε αυτό το ελεεινό κατάντηµα, πως αποχριστιανίσθηκε και έχασε όλες τις Αξίες που την έκαναν να ξεχωρίζει για το ήθος και την Πνευµατικότητά της υπέρ πάντα τα Έθνη.

Όλες οι πολιτειακές αντιχριστιανικές µεταρρυθµίσεις, που έγιναν στην Πατρίδα µας από το 1890 µέχρι σήµερα, υλοποιήθηκαν και έγιναν νόµοι του Κράτους, συµφώνως προς τις επιταγές των Υπάτων Μασώνων της Αµερικης και των Ελλήνων µαθητών και υποτακτικών τους! Είναι δε εκπληκτική η ακρίβεια της υπακοής των Ελλήνων πολιτικών στην εφαρµογή των Μασωνικών προσταγµάτων, δεδοµένου ότι όχι µόνο τήρησαν πιστά τις Μασωνικές εντολές, κάνοντάς τις νόµους του Κράτους, αλλά υιοθέτησαν προς υποστήριξή τους ακέραιο και το Μασωνικό σκεπτικό!

Η Μασωνία επιδιώκει να υποκαταστήση την Εκκλησίαν εις όλην την Υφήλιον

Η µελέτη των κειµένων φανερώνει ευθύς, ότι η Μασωνία εξ αρχής επεδίωξε και επιδιώκει να υποκαταστήσει την Εκκλησία σε όλη την Υφήλιο. Οικειοποιήθηκαν πλήρως τον σκοπό και την επί γης αποστολή της Εκκλησίας και υπαγόρευσαν στα µέλη τους ότι η Μασωνία είναι το παν και η Εκκλησία ένας απλός φορέας του Κράτους, ο οποίος, µάλιστα, πρέπει συνεχώς να συρρικνώνεται έως ότου αφανισθεί εντελώς!

Διδάσκονται οι πολιτικοί µας από την Μασωνική τους πηγή, όπως διαβάζουμε στο έντυπό τους «ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ» (τεύχος 8ον, Αύγουστος 1931), ότι: «Απέραντος είναι η ευρύτης και η γενικότης του προορισµού και της αποστολής της ελευθέρας Τεκτονικής. Περιλαµβάνει την ανθρωπίνη ζωή εν γένει, ατοµικήν και κοινωνικήν, καθ’ όλας τας εκδηλώσεις και εκφάνσεις αυτής. Σκοπεί την τελειοποίησιν του ανθρώπου εν γένει ως ζωϊκού και πνευµατικού όντος. εποµένως επιζητεί την πνευµατικήν ανύψωσιν, ηθικήν διάπλασιν και σωµατικήν ευρωστίαν των οπαδών αυτής και µετά τούτο πάντων των ανθρώπων της περιβαλλούσης κοινωνίας και πάντων των λαών της γης, εγγύτερον η απώτατα ευρισκοµένων….».

Όσοι, λοιπόν, µετά το κείµενο αυτό πιστεύουν ότι η Μασωνία είναι απλώς µία φιλανθρωπική οργάνωση, είναι πολύ µακριά νυχτωµένοι! Αυτό που έπρεπε να συνειδητοποιούν και να κηρύσσουν συνεχώς οι Κληρικοί µας, το κηρύσσουν οι Μασώνοι, που υποκαθιστούν τους Ποιµένες, αφού οι Ποιµένες ξέχασαν ότι η Εκκλησία «έχει επαγγελίαν ζωής και της Νυν και (όχι µόνο) της Μελλούσης» και ότι η κατά Θεόν βίωση της επί γης ζωής είναι πρόκριμα για την Μέλλουσα!

Οι Μασώνοι διεκδίκησαν από το 1902 την πλειοψηφίαν εις το Ελληνικόν Κοινοβούλιον!

Οι Μασώνοι κατάλαβαν πολύ νωρίς –από το 1902(!)– αυτό που εµείς φωνάζουµε µέ κάθε τρόπο από το 2007 και οι Κληρικοί και οι Χριστιανοί µας ακόμη δεν εννοούν να το καταλάβουν.  Ότι, δηλαδή, η ζωή και το ήθος που επιβάλλουν οι πολιτικοί είναι αυτά που θα κυριαρχήσουν στη ζωή και στην ψυχή της πλειοψηφίας του λαού, καθ’ όσον η καθηµερινή κοινωνική και επαγγελµατική ζωή και τα “ιδανικά” που διαµορφώνονται από την πολιτική, είναι αυτά που θα υπερισχύσουν στην τελική διαµόρφωση της προσωπικότητος των περισσοτέρων ανθρώπων, αφού είναι λίγοι οι άνθρωποι που έχουν τόσο στέρεες πνευματικές βάσεις, ώστε να μη επηρεάζονται από τις συνθήκες του περιβάλλοντός τους.

Εµεις οι υποτιθέμενοι χριστιανοί αποκοιµηθήκαµε, ενώ οι Μασώνοι αγρυπνούσαν. Αφού οι άνθρωποί τους δολοφόνησαν τον Καποδίστρια, που προέταξε την Χριστιανική Πίστη και διαπότισε µέ Αυτήν την Πολιτική του, φρόντισαν εγκαίρως ώστε να µή παρουσιασθή ξανά στο πολιτικό προσκήνιο άνθρωπος αληθινά και βαθειά θρησκευόµενος.

Έστειλαν, λοιπόν, την υπ. αριθ. 1473 Εγκύκλιο, στις 11 Δεκεµβρίου 1902 στα µέλη τους, ξεσηκώνοντάς τους να διεκδικήσουν δυναμικά την πλειοψηφία στο Ελληνικό Κοινοβούλιο. Με την υπογραφή του Ν. Δαµασκηνού, που ήταν Μασώνος 33ου βαθµού, Μέγας Διδάσκαλος Ύπατος Μ. Ταξιάρχης και συγχρόνως Πρύτανης του Ελληνικού Πανεπιστημίου(!), η ανωτέρω Εγκύκλιος διέτασσε:

«Φίλτατοι Αδελφοί,

Επικειµένων των Βουλευτικών εκλογών…οφείλοµεν πάντες ανεξαρτήτως παντός πολιτικού φρονήµατος και παντός κοµµατισµού, (περί ου ο τεκτονισµός δεν µεριµνά αφίνων ελευθέρους τους αδελφούς τέκτονας ν’ ανήκωσιν εις όποιον κόµµα θέλουσι) να ψηφίσωµεν υπέρ εκείνων των υποψηφίων αδελφών τεκτόνων οίτινες ε µ ε ι ν α ν  π ι σ τ ο ι  εις το ηµέτερον Σώµα και να τους υποστηρίξωµεν πάσαις  δυνάµεσι και δια των βεβήλων ους δυνάµεθα να επηρεάσωµεν. Τούτο δε οφείλοµεν να πράξωµεν και εκ καθήκοντος και διότι φρονούµεν, ότι ήλθεν ο καιρός να δοκιµάσωµεν την ισχύν ηµών.

Πεποιθότες ότι θέλετε εννοήσει την σοβαρότητα και την ωφέλειαν της ηµετέρας παραγγελίας διατελούµεν µετά του αδελφικού ασπασµού».

Οι Μασώνοι εννόησαν την σοβαρότητα και την ωφέλεια του να δοθεί εντολή να ψηφίζουν οι µασώνοι ψηφοφόροι µασώνους υποψηφίους και, µάλιστα, όχι οποιουσδήποτε µασώνους αλλά εκείνους «οίτινες έµειναν πιστοί εις το µασωνικόν Σώµα» και, εν συνεχεία να προσπαθήσουν να επηρεάζουν και τους «βεβήλους», όπως αποκαλούν όλους εµάς που δεν είµαστε µασώνοι!

Εµεις, όµως, οι Χριστιανοί, δεν έχουµε καταλάβει ακόµη την σοβαρότητα και την ωφέλεια που θα προέκυπτε αν όλοι οι Κληρικοί συνιστούσαν στους τακτικά εκκλησιαζοµένους να ψηφίζουν µόνο εκείνους που τεκμηριωμένα είναι απολύτως συνεπείς µέ την διδασκαλία της Εκκλησίας µας και την πνευµατική ζωή.

 

Οι µασώνοι κατάλαβαν από το 1902 και είπαν ότι «ήλθεν ο καιρός να δοκιµάσωµεν την ισχύν ηµών», εµείς οι εκκλησιαζόμενοι Χριστιανοί, ούτε σήµερα, το 2016, µετά από τέτοιον αποχριστιανισµό της Πατρίδος µας και τέτοιον ηθικό ξεπεσμό, δεν έχουµε συνειδητοποιήσει ότι πρέπει να µετρηθούµε και να διεκδικήσουµε την διακυβέρνηση της Πατρίδος µας από τους Ελληνόφωνους ξένους και µασώνους εισβολείς!

Είναι αξιοπρόσεκτη η υποκριτική παρένθεση του κειµένου, αναφορικά µέ την απουσία ενδιαφέροντος εκ µέρους των µασώνων ως προς τα «πολιτικά φρονήµατα και παντός κοµµατισµού (περί ου ο τεκτονισµός δεν µεριµνά αφίνων ελευθέρους τους αδελφούς τέκτονας ν’ ανήκωσιν εις όποιον κόµµα θέλουσι)».

 

Βεβαίως αδιαφορούν για τα πολιτικά φρονήµατα του λαού, γιατί δεν επιδιώκουν την διαπαιδαγώγηση των ανθρώπων σύµφωνα µέ το Ευαγγέλιο, ούτε ενδιαφέρονται για την καλλιέργεια του Αληθινού Χριστοειδούς Ήθους τους, αλλά ενδιαφέρονται µόνο και µόνο να ελέγχουν όλο το φάσµα του πολιτικού χώρου, ούτως ώστε σε όλες τις ιστορικές συγκυρίες και σε όλες τις αλλαγές των πολιτικών φρονηµάτων των ανθρώπων, δηλαδή σε όλες τις κατά καιρούς αναδεικνυόµενες κυβερνήσεις να καταλαµβάνουν την εξουσία οι µασώνοι!

Τα βήµατα της Νέας Μασωνικής Εποχής προϋποθέτουν και πολιτικές σκοπιµότητες

Γι’ αυτόν τους τον σκοπό οι µασώνοι εργάζονται συστηµατικά από το 1893 και προχωρούν µεθοδικά, γνωρίζοντες ότι «ταύτα πάντα δεν δύνανται να επιτευχθώσι εν βραχεία προσπαθεία», αλλά –όπως γράφουν στο µηνιαίο τεκτονικό περιοδικό σύγγραµµά τους «ΑΘΗΝΑ» (εν Αθήναις, Μάρτιος 1893, σελ. 43) – για να «φθάσωµεν εις τον σκοπόν τούτον, ω Αδελφοί, είναι µακρός ο δρόµος»!

Με µεθοδικότητα, από την εποχή του Ιωσήφ Γαριβάλδη, που υπήρξε –κατά τα γραφόµενα του Τέκτονος G. Leti– από γεννησιµιού του µασώνος (σηµ.: γεννήθηκε το 1807), οι Τέκτονες ετοιµάζουν την ολοκληρωτική ανατροπή και αντικατάσταση του Χριστιανισµού µέ την «Νέα Εποχή»! Αυτό τεκµηριώνεται εκτός των άλλων και από τον τίτλο «The New Age» του επισήµου οργάνου του Υπάτου Συµβουλίου της Νοτίου Δικαιοδοσίας των Ηνωµ. Πολιτειών, το οποίο μασωνικό Έντυπο µνηµονεύεται ήδη από το Μάρτιο του 1933 στο επίσης επίσηµο όργανο του Υπάτου Συµβουλίου του 33ουο -και της Μεγάλης Ανατολής της Ελλάδος «ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ-ΓΝΩΜΩΝ». Να υπογραμμίσουμε ότι περί της Νέας Εποχής ακούσαμε να γίνεται δηµόσιος λόγος μόνο κατά τις τελευταίες δεκαετίες, οι µασώνοι όµως ετοιµάζουν και µιλούν µεταξύ τους για την «Νέα Εποχή» από τα τέλη του 19ου αιώνος!

Τα βήµατα της Νέας Μασωνικής Εποχής προϋποθέτουν και πολιτικές σκοπιµότητες, αντίθετες πολλές φορές από τις πεποιθήσεις των µασώνων πολιτικών που ασκούν την συγκεκριμένη πολιτική. Αυτό δεν το ισχυριζόμαστε εμείς, για να συκοφαντήσουμε τους Μασώνους, αλλά το ομολογούν οι ίδιοι!

Έτσι, όπως αναφέρει ο G. Leti στο άρθρο του «Ιωσήφ Γαριβάλδης, Ελεύθερος Τέκτων», ο Γαριβάλδης, «αποσπάσας από τους Βουρβώνους την Νότιον Ιταλίαν και τη Σικελίαν εδώρησε ταύτας, δηµοκράτης αυτός, εις τον βασιλέα της Ιταλίας, δια λόγους πολιτικής σκοπιµότητος» (Πυθαγόρας-Γνώµων, Τεύχος 3, Μάρτιος 1933, σελίς 73)!

Ακολουθώντας µέχρι σήµερα και οι µασώνοι πολιτικοί µας την ίδια τακτική, έκαµαν και κάνουν πάµπολλες παλινωδίες λόγω, ακριβώς, των αναγκαίων κατ’ αυτούς πολιτικών σκοπιµοτήτων, µέ τελευταίο παράδειγµα τον σηµερινό Πρωθυπουργό Τσίπρα, (που οι λέξεις ΤΣΙΠΡΑΣ ΚΑΙ ΣΚΑΡΤΟΣ ισοψηφούν (891) και δείχνουν το ποιόν του) ο οποίος από υιός μονίμου εργολήπτου Δηµοσίων Έργων κατά την περίοδο της Επταετίας(!), µετεστράφη σε ακροαριστερό ιδεολόγο πολιτικό και, εν συνεχεία, και σε χρόνο ρεκόρ εξελέγη αρχηγός Αριστερού Κόμματος. Τελικά, αφού έγινε Πρωθυπουργός, παρουσιάζεται σήµερα, από την µιά µεριά ως εφαρµογέας εντελώς αντίθετης, δηλαδή Κεντροδεξιάς φιλελεύθερης Οικονοµίας(!), κατά τις επιταγές της Αµερικής, της µητέρας της µασωνίας και, από την άλλη µεριά, συµπεριφέρεται επιβάλλοντας την πολιτική του µέ φασιστικότητα ακροδεξιού, και µάλιστα σε τέτοιον βαθµό, ώστε, κατά την ομολογία των πρώην συντρόφων του, να έχει γίνει αγνώριστος! 

Ίδιος ο Τσίπρας µέ τον Γαριβάλδη! Και ο Γαριβάλδης αν και «δηµοκράτης και Σοσιαλιστής… κατεσίγασε πολλά σχετικά αισθήµατά του και ηυνόησε την βασιλικήν πολιτικήν του Οίκου της Σαβοΐας»(!), όπως και πάλι µάς πληροφορεί ο Leti. Τι σου είναι η Μασωνία!

Η «Νέα Εποχή» σφυρηλατήθηκε ιδιαιτέρως από τον Γαριβάλδη, ακολουθήθηκαν δε οι “Οδηγίες” του µέ θρησκευτική ευλάβεια από τους µασώνους πολιτικούς του µέλλοντος. Ο Leti γράφει στο άρθρο του ότι ο Γαριβάλδης «επροφήτευε τον σοσιαλισµόν, τον οποίον ωνόµαζεν “ήλιον του µέλλοντος”». Βεβαίως, δεν πρόκειται για προφητεία, αλλά για υπαγόρευση “Οδηγίας”, την οποία –πάντοτε κατά τον Γαριβάλδη– «οι µεταγενέστεροι ηµών, εάν κατά καλήν των τύχην και προς δόξαν ηµών θα επιτύχωσι των σκοπών ους ηµείς διαγράφοµεν σήµερον, δεν θα αισθανθώσιν δια τούτο ελαττουµένην την σπουδαιότητα της αποστολής των. Θ’ αντικρύσωσιν ευρυτέρους ορίζοντας, θα έχωσι την συνείδησιν άλλων αναγκών και λαµβάνοντες υπ’ όψει τους καιρούς και τας διαφόρους περιστάσεις, θα καθιερώσωσι προγράµµατα νέα, στρεφόµενοι, όπως ηµείς στρέφοµεν προς το φως και τας επαγγελίας ενδοξοτέρου µέλλοντος. Διότι –αν δεν απατώµαι– θα συµβή τούτο ώστε αι µελέται και το έργον των φιλανθρώπων (δηλ. των µασώνων) µέ την πάροδο ουχί των αιώνων αλλά των ετών να εναγκαλισθώσι τας ανάγκας και τας επιθυµίας ολοκλήρου του ανθρωπίνου γένους. Τότε το ιδεώδες του Τεκτονισµού θα πραγµατοποιηθή» (Τεκτονικό Περιοδικό «ΑΘΗΝΑ», Μάρτιος 1893, σελ. 43)!

Πράγµατι, όχι µετά από αιώνες αλλά πολύ σύντομα, µετά από δεκαετίες έλαβε εντολή ο Ανδρέας Παπανδρέου από το Ύπατο Συµβούλιο της Αµερικης να εφαρµόσει µέ απόλυτη ακρίβεια στην Πατρίδα µας τον Γαριβάλδειο Σοσιαλισμό, όπερ και έπραξε µέχρι κεραίας σαν φρόνιµος µαθητής, βάζοντας, µάλιστα, σαν έµβληµα του Κόµµατός του, του ΠΑΣΟΚ, τον Ήλιο του Γαριβάλδη!

Προϋπόθεση της «Νέας Εποχής» είναι η Παγκοσµιοποίηση

Ο Γαριβάλδης, το 1867, µέ την ιδιότητα του Μεγάλου Διδασκάλου ολοκλήρου του Ιταλικού Τεκτονισµού έγραφε στους Σικελούς Τέκτονες: «Ανήκει εις τον τεκτονισµόν να ωθήσει προς τα εµπρός την Ανθρωπότητα, δια της διδασκαλίας και του παραδείγµατος, τη αντιλήψει και οδηγία του Μ…Α…Τ…Σ…» (=Ο θεός των Μασώνων, ο Μέγας Αρχιτέκτων του Σύμπαντος). Και προσέθετεν ότι οι Τέκτονες οφείλουσι ν’ αποβλέπωσι προς “την παγκόσµιον αδελφοποίησιν των εθνών”» (βλ.άρθρο Leti, ο.α. σελ. 76)!

Για την επίτευξη της Παγκοσµιοποίησης έπρεπε να ληφθούν σειρά αντιχριστιανικών µέτρων, τα οποία έλαβαν διαδοχικά όλα τα πολιτικά µορφώµατα και κόµµατα από της δολοφονίας του Καποδίστρια µέχρι σήµερα. 

Διαβάζοντας το περιοδικό των Τεκτόνων «ΑΘΗΝΑ», του Μαρτίου 1893, νοµίζει κανείς πως ακούει τους σηµερινούς πολιτικούς, οι οποίοι έχουν πάψει προ πολλού να σκέπτονται, αλλά µόνο παπαγαλίζουν το “ευαγγέλιο” του Γαριβάλδη αλλά και των άλλων κατά πνεύµα συγγενών του. Γι’ αυτό και η Φωλιά που εκτρέφει τα σηµερινά κολοβά φίδια της πολιτικής δεν ενδιαφέρεται πλέον για την πνευµατική και επιστηµονική κατάρτιση των εκάστοτε Υπουργών, όπως του σηµερινού Υπουργού Παιδείας, ο οποίος στερείται Πανεπιστημιακής μόρφωσης!

Οι Μασωνικές Μεταρρυθμίσεις: Πολιτικός Γάμος και Διαζύγιον!

Δεν θέλω να κουράσω άµετρα τους φίλους αναγνώστες και γι’ αυτό θα απαριθµήσω απλώς τα όσα διέταξαν οι Τέκτονες και πραγµατοποίησαν και πραγµατοποιούν µέχρι σήµερα οι πολιτικοί µας, µέ το αποκλειστικά μασωνικό προσωνύµιο «µεταρρυθµίσεις», το οποίο είναι ο αναιρέτης των ρυθμίσεων του Θεού μας. Ωστόσο, αυτοί, για να εξαπατούν τον λαό, εξωραΐζουν το νόημα της λέξεως αυτής σαν να πρόκειται για πορεία σε μια αληθινή πρόοδο! Ας θυμηθούμε για παράδειγμα την διαβόητη «Εκπαιδευτική Μεταρρύθμιση» του αθεϊστή Παπανούτσου, η οποία ήταν η απαρχή για την απορρύθμιση και το κατρακύλισμα της Παιδείας μας.

Διαβάζουµε στο περιοδικό «ΑΘΗΝΑ»:

«Ο γάµος εν ταις σχέσεσι αυτού µετά του λαϊκού καθεστώτος, ουδέν έδει να περιβάλληται θρησκευτικόν κύρος και ως πόρισµα της µεταρρυθµίσεως ταύτης, ως προπύργιον κατά της φρικώδους απάτης, ως εγγύησιν της ηθικής υπεστήριζα ότι έπρεπε να καθιερωθή νοµοθετικώς η υπεροχή του πολιτικού απέναντι του θρησκευτικού γάµου και το Διαζύγιον»! Δηλαδή η εισαγωγή του Πολιτικού Γάµου έγινε σαφώς µε την υπαγόρευση της Μασωνίας, η οποία αποκαλεί, µάλιστα, το Μυστήριο της Εκκλησίας «φρικώδη απάτην»!

«Η άλλη µεταρρύθµισις, το Διαζύγιον, επολεµήθη τα µάλιστα πεισµόνως υπό των κληρικοφρόνων. Μόνω εν τούτω ηµείς θα δυνηθώµεν να εύρωµεν το µέγιστον των προς υποστήριξιν αυτής επιχείρηµα»!

Παρακινούνται, λοιπόν, οι πολιτικοί από τους Μασώνους να κατηγορούν τους Κληρικούς, όταν επιχειρηµατολογούν κατά του Διαζυγίου, ενώ οι Μασώνοι υποκριτικά συνεχώς επαναλαµβάνουν ότι εργάζονται υπέρ του αγαθού και της αρετής, σαν να είναι το Διαζύγιο η οδός για την απόκτηση της υπερτάτης αρετής, την οποία αρετή πολεμούν οι Κληρικοί!

Με εντολήν της Μασωνίας απεμακρύνθη η Εκκλησία από την εποπτείαν της Παιδείας

Για να φιµωθούν οι Κληρικοί και να εκδιωχθούν από τα Σχολεία, εντέλλονται οι Πολιτικοί ότι πρέπει να νοµοθετούν, τάχα «εκ σεβασµού προς την ελευθερίαν της συνειδήσεως», ότι «δεν πρέπει εις τας Δηµοσίας Σχολάς να διδάσκηται ουδεµία κατήχησις»! Αυτή την µασωνική “οδηγία” ακολούθησαν και οι Υπουργοί της Ν. Δηµοκρατίας, του ΠΑΣΟΚ και ο σηµερινός ανεκδιήγητος Υπουργός Παιδείας και γι’ αυτό αρνείται, με πρωτοφανές αλλά ευεξήγητο, λόγω της μασωνικής “οδηγίας”, πάθος, οποιαδήποτε Ορθόδοξη Κατήχηση των Νέων µας µέσω του µαθήµατος των Θρησκευτικών!

Όμως –για να είμαστε ακριβοδίκαιοι– του σημερινού Υπουργού Παιδείας προηγήθηκαν άλλοι, όλων των κομματικών αποχρώσεων που κυβέρνησαν μέχρι σήμερα, ιδίως των λεγομένων Δεξιών, οι οποίοι, ενώ σφετερίσθηκαν εκλογικά τους εκκλησιαζομένους και τους Ποιμένες τους, έβλαψαν καίρια το έργο της Εκκλησίας μας! 

Όλοι αυτοί οι Πολιτικοί, έγιναν πιστοί ακόλουθοι και “ευλαβικοί” υπηρέτες των κελευσμάτων του «Υπάτου Συμβουλίου του Αρχαίου και Αποδεδεγμένου Σκωτικού Δόγματος της Νοτίου Δικαιοδοσίας των Ηνωμένων Πολιτειών», το οποίο με απόλυτον τρόπο διεσάλπισε urbi et orbi τα εξής: «Αρνούμεθα νυν, ως πάντοτε ηρνήθημεν, το δικαίωμα εις οιανδήποτε εκκλησίαν η εκκλησιαστικήν αρχήν, ξένην η ημεδαπήν, να ελέγχη η να επιβλέπη το ελεύθερον Δημόσιον Εκπαιδευτικόν Σύστημα των Ηνωμένων Πολιτειών, είτε το Εκπαιδευτικόν Σύστημα οιουδήποτε κράτους η έθνους οπουδήποτε γης ευρισκομένου»(ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ, Μηνιαίον Όργανον της Ελευθέρας Τεκτονικής, τεύχος Αυγούστου 1931, σελ. 306-307)!

Μιλούν οι Τέκτονες ως παντοδύναμοι δικτάτορες, ασάλευτοι και ισόβιοι κυβερνήτες της ανθρωπότητος. Μιλούν σαν να αντλούν από τον Ουρανό τις οδηγίες, τις οποίες είτε θέλουν είτε δεν θέλουν οι άνθρωποι, θα υποχρεωθούν να τις υποστούν, και, κατόπιν, έχουν το θράσος να μιλούν και περί των ιδεωδών της θρησκευτικής και πολιτικής ελευθερίας, τα οποία ιδεώδη τάχα υπηρετούν!

Διαβάστε: «Πιστεύομεν νυν, ως πάντοτε επιστεύομεν, εις τα ιδεώδη της ελευθερίας, της τε θρησκευτικής και πολιτικής, ως διετυπώθησαν υπό των αρχών, ας εξήνεγκεν η Προκήρυξις της Ανεξαρτησίας και ανέγραψεν ο Καταστατικός Χάρτης της Δημοκρατίας ημών… Τιμώμεν νυν, ως ετιμήσαμεν αείποτε, την αφοσίωσιν του Ελευθεροτεκτονισμού προς τα ιδεώδη της αγωγής, εκπαιδεύσεως και διαφωτίσεως των μαζών, διότι θεωρούμεν τα ιδεώδη ταύτα ως τους θανασίμους εχθρούς του φανατισμού εκείνου και της θρησκοληψίας, ήτις καταδιώκει δια πεποιθήσεις και διεγείρει σταυροφορίας κατά παντός, ον θεωρεί αντίθετον προς τον νόμον του Θεού και προς την αλήθειαν του δόγματος» (βλ.ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ, ο. α.)!

Με άλλα λόγια, απαγορεύουν οι Μασώνοι “ με το έτσι θέλω” την Διδασκαλία του Αληθινού Θεού στην Δημόσια Εκπαίδευση και την αντικαθιστούν με την διδασκαλία των ιδεωδών της αγωγής, εκπαιδεύσεως και διαφωτίσεως των μαζών, που διδάσκει ο Ελευθεροτεκτονισμός! Και για όλα αυτά ποιόν ρώτησαν; Ποιός τους εξουσιοδότησε να γίνουν θεοί στη θέση του Θεού, να αποφασίζουν και να διατάζουν τους λαούς; Ποιός τους επέλεξε, για να κρίνουν τι είναι σωστό και τι λάθος; Πότε έκαμαν δημοψήφισμα, ώστε να αποφανθεί επ’ αυτού ο λαός;

Και όμως! Οι Πολιτικοί μας, όχι μόνο δεν αντετάχθησαν σ’ αυτές τις αντίθεες αυθαιρεσίες, αλλά ως γνήσιοι και πιστοί Μασώνοι φρόντισαν να εγκαινιασθή και να παγιωθή και στην Ελληνική Βουλή ο εξοβελισμός της Εκκλησίας από την Παιδεία του Έθνους μας, την Οποία, μάλιστα, Ευεργέτιδα του Έθνους μας Εκκλησία, υπεβίβασαν τα τελευταία χρόνια και σε απλό φορέα(!), τον οποίον –όπως αναίσχυντα επαναλαμβάνουν– ερωτούν για εκπαιδευτικά ζητήματα, όπως ερωτούν και τους άλλους φορείς του Κράτους!

Τεκτονικόν Μανιφέστον:

«Αντιτιθέμεθα και θα χρησιμοποιήσωμεν πάντα τα νόμιμα μέσα, όπως παρακωλύσωμεν την διάθεσιν του Δημοσίου χρήματος, προς ενίσχυσιν η συντήρησιν εκκλησιαστικών εκπαιδευτικών ιδρυμάτων»!

Οι Πολιτικοί μας προχωρούν συνεχώς όλο και σε νέες εχθροπραξίες κατά της Εκκλησίας. Τον τελευταίο χρόνο έσβησαν παντελώς από τον Κρατικό Προϋπολογισμό την Πίστωση για την λειτουργία όλων των Εκκλησιαστικών Σχολείων, τα οποία είχε συστήσει και πιστώσει ο μαρτυρικός Κυβερνήτης Ιωάννης Καποδίστριας, γιατί ως αληθινά πιστός, εγνώριζε την ανεκτίμητη αξία της κατά Θεόν μορφώσεως!

Αυτή την απάλειψη της Πίστωσης των Εκκλησιαστικών Σχολών από τον Κρατικό Προϋπολογισμό την έκαναν οι σήμερον κρατούντες σε εφαρμογή της μασωνικής προσταγής του Τεκτονικού μανιφέστου, που προαναφέραμε, και, μάλιστα, εφαρμόζοντες αυτολεξεί την εξής παράγραφο: «Αντιτιθέμεθα και θα χρησιμοποιήσωμεν πάντα τα νόμιμα μέσα, όπως παρακωλύσωμεν την διάθεσιν του Δημοσίου χρήματος, είτε εκ Πολιτειακού είτε εκ του Ομοσπονδιακού Ταμείου προς ενίσχυσιν η συντήρησιν εκκλησιαστικών εκπαιδευτικών ιδρυμάτων» (βλ.ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ, ο.α.)!

«Τι χρείαν έχομεν μαρτύρων», όταν ομολογούν οι Μασώνοι;

Τι χρείαν έχομεν άλλων μαρτύρων; Όπως διεπίστωσε, πιστεύω, ο αναγνώστης, από τα λίγα παραθέματά, οι ίδιοι οι Μασώνοι αποκαλύπτουν στα μέλη τους το Πρόγραμμα, το οποίο έχουν δρομολογήσει από τον προπερασμένο αιώνα.

Ωστόσο, λόγω της αντιστάσεως του Κλήρου και του ευσεβούς λαού της Πατρίδος μας δεν κατώρθωσαν μέχρι σήμερα να το εφαρμόσουν πλήρως. Γι’ αυτό εργάζονται πυρετωδώς να αλλοιώσουν πρώτα το Χριστιανικό φρόνημα των Ποιμένων και ύστερα του Ποιμνίου. Το προσπαθούν με όλα τα Μέσα Ενημερώσεως. Στις αρχές του περασμένου αιώνος κατώρθωσαν να αλώσουν τον Παπισμό, και, ενώ μέχρι τότε κατεφέροντο εναντίον του τώρα πια τον έχουν σύμμαχο, αφού οι επικεφαλής του Παπισμού –και όχι μόνο– είναι πλέον Μασώνοι και, συνεπώς, εργάζονται για τον ίδιο Αντίχριστο σκοπό για την Παγκοσμιοποίηση, την προετοιμασία της «Νέας Εποχής»!

Το ίδιο άρχισε και στον χώρο της Ορθοδοξίας από της εποχής του πρώτου Μασώνου Πατριάρχου Ιωακείμ του Γ, δηλαδή από το 1878, και συνεχίζεται, δυστυχώς μέχρι των ημερών μας, σε σημείο να μη γνωρίζουμε ποιοί Ιεράρχες και Κληρικοί μας είναι Μασώνοι και ποιοί όχι. Βεβαίως κάποιοι Μασώνοι Ιεράρχες ξεχωρίζουν, εκτός των πολλών άλλων και από τους διθυράμβους που τους απευθύνουν οι Μασώνοι της Πολιτικής και από τη συνεργασία τους μαζί τους. Ωστόσο, για να καθαρίσει το θολό και πνευματικά επικίνδυνο τοπίο είναι επιβεβλημένο να υποχρεώνονται πλέον οι υποψήφιοι Κληρικοί, ιδιαιτέρως δε οι Αρχιερείς να δηλώνουν γραπτώς ότι αποκηρύσσουν την Μασωνία και κάθε μορφής αποκρυφισμό. Αυτή η γραπτή δήλωση θα τερματίσει την είσοδο στην Ιερωσύνη «Δουρείων Ίππων» της Μασωνίας Κληρικών, δεδομένου ότι είναι απαγορευμένο στους Μασώνους να αποκηρύσσουν γραπτώς την Μασωνία. Είναι απαράδεκτο και, συνάμα, ύποπτο για την υπόληψη των Κληρικών μας να υπάρχει στην Πατρίδα μας και να πολιτεύεται στις μέρες μας Πολιτική Παράταξη αμιγώς ευσεβών και πιστών Χριστιανών, η οποία υποχρεώνει τα υποψήφια μέλη της να αποκηρύξουν την Μασωνία και να μη τίθεται αυτή η προϋπόθεση ως απαραίτητη για την είσοδο στην Ιερωσύνη!

Τελικά, εμείς οι υποτιθέμενοι χριστιανοί, θέλουμε να ανήκουμε στη «μικρά ζύμη», που με τις Οδηγίες της Εκκλησίας μας έχει την δύναμη να αναπλάσει κατά Θεόν «όλον το φύραμα» του πάλαι ποτέ ευσεβούς Έθνους μας, ή θα αρκεσθούμε σε ένα συνεχές και ατελέσφορο θρησκευτικό κοσκίνισμα;

Αν ισχύσει το δεύτερο, τότε πολύ σύντομα θα δούμε, όχι μόνο τον χωρισμό του Κράτους από την Εκκλησία –κάτι που από θεολογική άγνοια ή και από σκοπιμότητα φαίνεται να αποδέχονται και κάποιοι δικοί μας Αρχιερείς– αλλά θα δούμε να καθιερώνεται από το Κράτος και η Πολιτική Βάπτιση(!), που εμπνεύσθηκε ο Μασώνος Γαριβάλδης, ο οποίος, όπως σημειώνει ο βιογράφος του, βάπτιζε «πλείστα παιδία εκ της Σαρδηνίας, της ηπειρωτικής Ιταλίας και του εξωτερικού ακόμη –ιδίως εξ Αγγλίας και Νοτίου Αμερικής– τα οποία ήχθησαν εις τον ιερόν βράχον και εβαπτίσθησαν ούτω με καμπανίτην (δηλαδή με…σαμπάνια!) εν ονόματι του Μ.Α.Τ.Σ»!

Οι 24 Πρεσβύτεροι της Αποκάλυψης, ως Βασίλειον Ιεράτευμα της κτίσης

 Η αντιπροσωπεία τής κτίσης υποβάλει τη λατρεία της

Ο αγιασμός της κτίσης, δια της μέθεξής της από τον ενανθρωπίσαντα Χριστό

Η κτίση, ως υποκείμενη στον μη αϊδιο (μη άχρονο) χωροχρόνο, υπόκειται και στη φθορά του "κατά φύσιν". 

Και μόνο "κατά χάριν" η κτίση μπορεί να αφθαρτοποιηθεί, προσλαμβάνοντας αυτή την αφθαρσία, από τον ενανθρωπίσαντα Θεό, τον Κύριο Ιησού Χριστό, που έγινε.

 ΓΙ' ΑΥΤΟ ΤΟΝ ΛΟΓΟ μέρος της κτίσης γεννημένος ως άνθρωπος, ώστε όχι μόνο να αφθαρτοποιήσει τον άνθρωπο, αλλά και να προσδώσει στην κτίση την κατά χάριν αφθαρσία. Όλα αφθαρτοποιούνται εν τω Χριστώ.

"ο οποίος είναι εικόνα τού αόρατου Θεού, πρωτότοκος κάθε κτίσης· 16 επειδή, μέσω αυτού κτίστηκαν τα πάντα, αυτά που είναι μέσα στους ουρανούς κι αυτά που είναι επάνω στη γη, τα ορατά και τα αόρατα, είτε θρόνοι είτε κυριότητες είτε αρχές είτε εξουσίες, τα πάντα κτίστηκαν μέσω αυτού και γι' αυτόν· 17 κι αυτός είναι πριν από όλα, και όλα συντηρούνται μέσω αυτού· 18 κι αυτός είναι η κεφαλή τού σώματος, της εκκλησίας· ο οποίος είναι αρχή, πρωτότοκος από τους νεκρούς, για να γίνει αυτός πρωτεύων σε όλα.
19 Επειδή, ο Πατέρας ευδόκησε μέσα σ' αυτόν να κατοικήσει ολόκληρο το πλήρωμα, 20 και μέσω αυτού, να συμφιλιώσει τα πάντα με τον εαυτό του, αφού ειρηνοποίησε διαμέσου τού αίματος του σταυρού του, μέσω αυτού, είτε αυτά που είναι στη γη είτε αυτά που είναι στους ουρανούς" (Κολοσσαείς 1/α: 15-20).

Ο Χριστός λοιπόν, προσέλαβε την ανθρώπινη φύση, επειδή ο άνθρωπος είναι ο βασιλιάς και ιερέας της κτίσης, και στον άνθρωπο ενοποιούνται όλα τα στοιχεία της κτίσης, και ο άνθρωπος λειτουργεί ως βασιλιάς και ιερέας της. (Α΄ Πέτρου 2/β: 9).

"Και είπε ο Θεός: Ας κάνουμε άνθρωπο σύμφωνα με τη δική μας εικόνα, σύμφωνα με τη δική μας ομοίωση· και ας εξουσιάζει επάνω στα ψάρια τής θάλασσας, κι επάνω στα πουλιά τού ουρανού, κι επάνω στα κτήνη, κι επάνω σε ολόκληρη τη γη, κι επάνω σε κάθε ερπετό, που σέρνεται επάνω στη γη." (Γένεσις 1/α: 26).

"Βέβαια, δεν πήρε (ο Χριστός) φύση αγγέλων, αλλά πήρε από το σπέρμα τού Αβραάμ" (Εβραίους 2/β: 16).

Κάθε βαπτισμένος Χριστιανός, που ενώνεται με τον Κύριο Ιησού Χριστό, ενδύεται μαζί με τον Χριστό και την Βασιλική και Ιερατική του ιδιότητα. Και αποτελεί μαζί Του "Βασίλειον Ιεράτευμα, έθνος άγιον".

Τι σχέση όμως έχουν με όλα αυτά οι 24 Πρεσβύτεροι της Αποκάλυψης; Ας το δούμε στη συνέχεια...


Δικαιωμένες και δοξασμένες ψυχές που νίκησαν και έλαβαν τη Βασιλεία

Η πρώτη φορά που συναντάμε τους 24 Πρεσβυτέρους, είναι στο κεφάλαιο 4/δ: 4 της Αποκάλυψης. Βρίσκονται καθισμένοι σε θρόνους, γύρω από τον ουράνιο θρόνο του Θεού:

"και κυκλόθεν του θρόνου θρόνοι είκοσι τέσσαρες, και επί τους θρόνους τους είκοσι τέσσαρας πρεσβυτέρους καθημένους, περιβεβλημένους εν ιματίοις λευκοίς, και επί τας κεφαλάς αυτών στεφάνους χρυσούς." (Αποκ. 4/δ: 4).

Τα πρώτα στοιχεία που μας δίνονται λοιπόν γι' αυτούς, είναι ότι πρόκειται φυσικά για ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥΣ, δηλαδή για ένα ειδικό ιερατείο, που αποτελείται από ανθρώπους που έμειναν πιστοί μέχρι θανάτου, γι' αυτό άλλωστε ντύθηκαν λευκά ρούχα.

Στον Ησαϊα 1/α΄ 18, βλέπουμε, ότι κάποιος λευκαίνεται, όταν ο Θεός τού συγχωρεί τις αμαρτίες: "Εάν οι αμαρτίες σας είναι ως το πορφυρούν, θέλουσι γίνει λευκαί ως χιων, και αν είναι ερυθραί ως κόκκινον, θέλουσι γίνει ως λευκόν μαλίον."

Στην Αποκάλυψη 3/γ΄ 5, αναφέρει: "Ο νικών, θα φορέσει ιμάτια (ρούχα) λευκά." Ποιός νικάει όμως;

Αποκάλυψη 2/β΄ 26: "...και ο νικών και ο τηρών άχρι τέλους τα έργα μου..."

Νικητής λοιπόν, είναι όποιος νικήσει τον διάβολο ως το τέλος, μένοντας πιστός ως το θάνατο.

Από τη σύνδεση τών παραπάνω εδαφίων, είναι σαφές, πως για να φορούν λευκά ρούχα, έχουν νικήσει, και μάλιστα ως το τέλος, ως το θάνατο. ("άχρι τέλους", "άχρι θανάτου"). Αν όμως οι 24 Πρεσβύτεροι ανήκουν στους νικώντες, έχουν λάβει και την ουράνια βασιλεία με τον Χριστό, σύμφωνα με το παρακάτω χωρίο:

Αποκάλυψις 2/β΄ 27, και 3/γ΄ 21: ΄΄εις τον νικώντα, ...εξουσίαν επί τών εθνών΄΄, ΄΄όστις νικά, θέλω δώσει εις αυτόν, να καθίσει μετ' εμού εν τω θρόνω μου...΄΄

Ομοίως και τα στεφάνια, είναι στεφάνια νικητών, όπως φαίνεται από χωρία όπως τα εξής:

"γίνου πιστός άχρι θανάτου, και δώσω σοι τον στέφανον της ζωής." (Αποκάλυψις 2/β: 10).

"εάν δε και αθλή τις, ου στεφανούται, εάν μη νομίμως αθλήση." (Β΄ Τιμ. 2/β: 5).

Πρόκειται λοιπόν για στεφάνι νίκης, δόξας και ζωής.

Έτσι εξηγείται, τόσο η λευκή στολή τους, όσο τα στεφάνια των νικητών που φορούν, και το ότι κάθονται σε θρόνους, όπως ο Χριστός στο θρόνο Του. Δηλαδή, ΜΕΤΕΧΟΥΝ στην εξουσία του Χριστού! Μετείχαν στη νίκη του Χριστού νικώντας, και έτσι μετέχουν στην επουράνια βασιλεία Του, στη δόξα Του και στην Ιερατική του ιδιότητα. Πρόκειται για ψυχές κεκοιμημένων και δικαιωμένες αγίων, που ζουν και βασιλεύουν με τον Χριστό, στη μακρά περίοδο των εσχάτων ημερών.

"Και είδον θρόνους, και εκάθησαν επ’ αυτούς, και κρίμα εδόθη αυτοίς... και έζησαν και εβασίλευσαν μετά του Χριστού... αύτη η ανάστασις η πρώτη. 6 μακάριος και άγιος ο έχων μέρος εν τη αναστάσει τη πρώτη· επί τούτων ο δεύτερος θάνατος ουκ έχει εξουσίαν, αλλ’ έσονται ιερείς του Θεού και του Χριστού" (Αποκ. 20/κ: 4,5).

Αυτό το: "ιερείς", ας το προσέξουν οι Προτεστάντες, εφαρμοζόμενο στους 24 ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥΣ, που δεν αποδέχονται την ειδική ιεροσύνη των Πρεσβυτέρων. Στη συνέχεια βεβαίως, θα δούμε και άλλα, περισσότερα επ' αυτού.

Η σχέση των 24ων πρεσβυτέρων με τα 4 ζώα

Την επόμενη φορά που συναντάμε τους 24 Πρεσβυτέρους στο προφητικό υπόμνημα της Αποκάλυψης, (6 εδάφια πιο κάτω στο ίδιο κεφάλαιο), αφού πρώτα μας περιγράφονται τα 4 ζώα της Αποκάλυψης, μετά μας δίνονται μερικές πληροφορίες ακόμα γι' αυτούς τους 24 Πρεσβυτέρους. Ας δούμε όμως το χωρίο:

"9 Και όταν δώσι τα ζωα δόξαν και τιμήν και ευχαριστίαν τω καθημένω επί του θρόνου, τω ζώντι εις τους αιώνας των αιώνων, 10 πεσούνται οι είκοσι τέσσαρες πρεσβύτεροι ενώπιον του καθημένου επί του θρόνου, και προσκυνήσουσι τω ζώντι εις τους αιώνας των αιώνων, και βαλούσι τους στεφάνους αυτών ενώπιον του θρόνου λέγοντες· 11 άξιος ει, ο Κύριος και Θεός ημών, λαβείν την δόξαν και την τιμήν και την δύναμιν, ότι συ έκτισας τα πάντα, και δια το θέλημά σου ήσαν και εκτίσθησαν." (Αποκάλυψις 4/δ: 9-11).

Για τα 4 ζώα, γνωρίζουμε, ότι αποτελούν την αντιπροσωπεία της κτίσης, Και αν προσέξουμε στις αναφορές που κάνει η Αποκάλυψις γι' αυτά, παρατηρούμε ότι διαρκώς εμφανίζονται να συλλειτουργούν με τους 24 Πρεσβυτέρους, και να λένε μάλιστα το "αμήν", είτε μόνα τους, είτε μαζί τους. Όπως ακριβώς ο Πρεσβύτερος στη Θεία Λειτουργία και το Εκκλησίασμα! Τα 4 ζώα, αποτελούν το λαό της κτίσεως θα λέγαμε, σε αυτή την ουράνια λειτουργία, στην οποία υπάρχει και ο Επισκοπικός θρόνος για τον κάθε έναν από τους 24 Πρεσβυτέρους.

"Λειτουργία", σημαίνει "Λαού το Έργον". Δεν είναι ο λαός απλός παρατηρητής, αλλά συμμετέχει σε αυτήν, δοξολογώντας, προσκυνώντας, και λέγοντας το "αμήν". Έτσι και τα 4 ζώα. Στέκονται εις τόπον λαού, δοξολογώντας και λέγοντας το "αμήν":

"και τα τέσσαρα ζωα έλεγον, αμήν· και οι πρεσβύτεροι έπεσαν και προσεκύνησαν." (Αποκάλυψις 5/ε: 14).

"και έπεσαν οι είκοσι και τέσσαρες πρεσβύτεροι και τα τέσσαρα ζώα και προσεκύνησαν τω Θεω τω καθημένω επί τω θρόνω λέγοντες· αμήν, αλληλούϊα" (Αποκάλυψις19/ιθ: 4).

Η λειτουργία των τεσσάρων ζώων, ενώπιον του Πρεσβυτερίου, να λένε το "αμήν" στην ευχαριστία των Πρεσβυτέρων, θυμίζει τα λόγια του αποστόλου Παύλου περί της τάξεως του "ιδιώτου":

"Επεί εάν ευλογείς εν Πνεύματι, ο αναπληρών τον τόπον του ιδιώτου πώς ερεί το αμήν επί τη ση ευχαριστία; επειδή τι λέγεις ουκ οίδεν". (Α΄ Κορ. 14/ιδ: 16).

Όπως στη Χριστιανική Εκκλησία έχουμε το λαό, (τους ιδιώτες), και τους ιερείς, (τους Πρεσβυτέρους), στην ουράνια αυτή Θεία Λειτουργία, τα 4 ζώα και οι 24 Πρεσβύτεροι, κατέχουν τις δύο αυτές θέσεις αντίστοιχα. Γι' αυτό άλλωστε και εμφανίζονται διαρκώς μαζί από την αρχή ως το τέλος. Τα 4 ζώα "αναπληρούν τον τόπον του ιδιώτου", και οι 24 Πρεσβύτεροι αναπληρούν τον τόπον του Πρεσβυτερίου. Αυτός είναι ο βασικός τους ρόλος στην ουράνια Θεία Λειτουργία της Αποκάλυψης.


Η κατάθεση των στεφανιών της νίκης, ενώπιον του Θρόνου του Θεού

Καθώς λοιπόν εξετάζουμε το δεύτερο αυτό χωρίο, όπου εμφανίζονται 24 Πρεσβύτεροι στην Αποκάλυψη, και αφού πρώτα η Αποκάλυψη μας κάνει μια περιγραφή των τεσσάρων ζώων, έχουμε μια ενδιαφέρουσα ξαφνική αλλαγή ύφους από τον Ιωάννη. Ενώ ως τη στιγμή εκείνη ΠΕΡΙΓΡΑΦΕΙ τους 24 Πρεσβυτέρους και τα 4 ζώα, ξαφνικά σταματάει την περιγραφή όσων είδε, και παρεμβάλλει μια ΠΡΟΡΡΗΣΗ. Προσέξτε την αλλαγή από παρελθοντικό αφηγηματικό χρόνο, σε μελλοντικό:

"9 Και όταν δώσι τα ζωα δόξαν και τιμήν και ευχαριστίαν τω καθημένω επί του θρόνου, τω ζώντι εις τους αιώνας των αιώνων, 10 πεσούνται οι είκοσι τέσσαρες πρεσβύτεροι ενώπιον του καθημένου επί του θρόνου, και προσκυνήσουσι τω ζώντι εις τους αιώνας των αιώνων, και βαλούσι τους στεφάνους αυτών ενώπιον του θρόνου λέγοντες· 11 άξιος ει, ο Κύριος και Θεός ημών, λαβείν την δόξαν και την τιμήν και την δύναμιν, ότι συ έκτισας τα πάντα, και δια το θέλημά σου ήσαν και εκτίσθησαν." (Αποκάλυψις 4/δ: 9-11).

Μας λέει ότι ΟΤΑΝ τα ζώα θα δώσουν δόξα και τιμή και ευχαριστία στον Θεό, ΤΟΤΕ θα πέσουν οι 24 Πρεσβύτεροι και θα προσκυνήσουν τον Θεό, και θα βάλουν τα στεφάνια τους μπροστά Του, λέγοντας κάποια λόγια που ακολουθούν. Υπάρχει δηλαδή μια ΠΡΟΔΙΑΓΕΓΡΑΜΜΕΝΗ ακολουθία γεγονότων σε αυτή την ουράνια Θεία Λειτουργία, μια ΕΞΑΡΤΗΣΗ των όσων θα γίνουν μετά, από όσα θα γίνουν πριν. Για να προσκυνήσουν οι 24 Πρεσβύτεροι και να βάλουν τα στεφάνια τους "στα πόδια" (θα λέγαμε) του Θεού, πρέπει πρώτα να δώσουν τα ζώα "δόξα και τιμή και ευχαριστία" στον Θεό. Τι σημαίνει αυτό άραγε; Γιατί υπάρχει αυτή η ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΗ;

Ας δούμε όμως, τι σημαίνει η τοποθέτηση των στεφάνων τους, "ενώπιον του θρόνου" του Θεού, για να μπορέσουμε να καταλάβουμε τι σημαίνουν και τα υπόλοιπα.

Είπαμε, ότι τα στεφάνια δείχνουν ΤΟ ΒΡΑΒΕΙΟ της νίκης των αθληθέντων, στο άθλημα της σωτηρίας. Πρόκειται περί ΒΡΑΒΕΙΩΝ ΝΙΚΗΣ. Και μάλιστα ΝΙΚΗΣ ΒΑΣΙΛΕΩΝ, εφ' όσον οι 24 Πρεσβύτεροι κάθονται σε θρόνους! Τι σημαίνει λοιπόν, το να καταθέσει κάποιος το βραβείο της νίκης του στα πόδια κάποιου; Δεν σημαίνει άραγε, την ταπεινή παραδοχή, ότι ΕΚΕΙΝΟΣ είναι ο μόνος άξιος της τιμής; Ότι του παραδίδει κάθε εξουσία και αρμοδιότητα;

Κάτι παρόμοιο, λέει η Αγία Γραφή για τον ίδιο τον Κύριο Ιησού Χριστό. Ας το θυμηθούμε:

Στην Α΄ Κορ. 15/ιε: 24 (και εξής), ο απόστολος Παύλος, αφού ενωρίτερα έχει μιλήσει για την ανάσταση των νεκρών η οποία θα συμβεί κατά τη Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου, λέγει: «είτα το τέλος (δηλαδή, «μετά, το τέλος»), όταν παραδώ την βασιλείαν τω Θεω και Πατρί (όταν θα παραδώσει, εννοεί ο Ιησούς Χριστός, την βασιλεία εις τον Θεόν και Πατέρα), όταν καταργήση πάσαν αρχήν και πάσαν εξουσίαν και δύναμιν. 25 δει γαρ αυτόν βασιλεύειν άχρις ου αν θή πάντας τους εχθρούς υπό τους πόδας αυτού. 26 έσχατος εχθρός καταργείται ο θάνατος· 27 πάντα γαρ υπέταξεν υπό τους πόδας αυτού. όταν δε είπη ότι πάντα υποτέτακται, δήλον ότι εκτός του υποτάξαντος αυτώ τα πάντα. 28 όταν δε υποταγή αυτώ τα πάντα, τότε και αυτός ο Υιος υποταγήσεται τω υποτάξαντι αυτώ τα πάντα, ίνα ή ο Θεός τα πάντα εν πάσιν».

Ας διαβάσουμε όμως τους ίδιους στίχους, δηλαδή, από το 24 έως και το 28 απλοποιώντας τους στη σύγχρονη ελληνική γλώσσα: «Μετά θα έλθει το τέλος. Όταν θα παραδώσει την βασιλεία εις τον Θεό και Πατέρα, όταν θα καταργήσει κάθε αρχή και κάθε εξουσία και δύναμη. Διότι πρέπει Αυτός να βασιλεύει μέχρις ότου θέσει πάντας τους εχθρούς υπό τους πόδας Αυτού. Έσχατος εχθρός καταργείται ο θάνατος. Διότι πάντα υπέταξε υπό τους πόδας Αυτού. Όταν δε είπει ότι τα πάντα έχουν υποταγεί είναι φανερό ότι εξαιρείται Αυτός ο οποίος υπέταξε εις Αυτόν τα πάντα. Όταν δε υποταγούν εις Αυτόν τα πάντα τότε και Αυτός ο Υιός θα υποταγεί εις Αυτόν ο Οποίος υπέταξεν εις Αυτόν τα πάντα, ούτως ώστε ο Θεός να είναι τα πάντα εν πάσι».
Να θυμηθούμε εδώ εν συντομία, ότι η υποταγή του ΝΙΚΗΤΗ ΚΑΙ ΒΑΣΙΛΙΑ Χριστού στον Πατέρα, σημαίνει ότι του παραδίδει τα αποτελέσματα της νικηφόρας εκστρατείας Του, χωρίς φυσικά να παύει και ο Ίδιος ο Χριστός να είναι βασιλιάς και νικητής, εφ' όσον "η εξουσία αυτού εξουσία αιώνιος, ήτις ου παρελεύσεται, και η βασιλεία αυτού ου διαφθαρήσεται” (Δανιήλ 7/ζ: 14)».

Κατά τον άγιο Νικόδημο, σημαίνει ότι: "παραδίδει ο Υιός εις τον Πατέρα ελευθέραν όλην την βασιλείαν ήτοι τους βασιλευομένους υπ’ αυτού πιστούς η οποία βασιλείαν ήτον πρότερον διαρπαγμένη και σκλαβωμένη από τον αποστάτην διάβολον καθώς λέει ο Αλεξανδρείας θείος Κύριλλος εν τω «Κατά Ιουλιανώ βιβλίω τετάρτω» και σχολιάζοντας σε υποσημείωση το ίδιο χωρίο, λέγει: «παραδίδει δε ο Υιός εις τον Πατέρα την βασιλεία όχι πως την υστερείται αυτός διότι τούτο είναι ανόητον πολλά και να το στοχαστεί τινάς. Δηλαδή όταν μεν επολεμείτο και αποστάτη η τοιαύτη βασιλεία να είναι ιδική του όταν δε την ειρήνευσε τότε να την υστερηθεί; Αλλά την παραδίδει δια να κάνει συγκοινωνόν του ιδικού του κατορθώματος και τον Πατέρα επειδή κοινά είναι όλα τα της Τριάδος. ... Λέγεται δε ότι παραδίδει ο Υιός την βασιλείαν τώ Πατρί καθ’ ό ευφραίνει αυτόν με το κατόρθωμα καθ’ ό δεν έχει πλέον να ταλαιπωρείται δι’ αυτήν μήτε να συμμαχεί και να νικά δι’ αυτήν και όχι δια να την υστερείται και να μην την έχει πλέον Αυτός, κατά τον σοφόν Φώτιον».

Από αυτόν τον πραλληλισμό της υποταγής του Νικητή Βασιλέως Υιού προς τον Πατέρα, με την υποταγή των Νικητών Βασιλέων 24ων Πρεσβυτέρων στον Θρόνο του Θεού, μπορούμε πλέον να κατανοήσουμε, τη σημασία της ενεργείας τους, να θέσουν τα στεφάνια τους στα πόδια του Θεού. Τον καθιστούν μέτοχο της νίκης και της χαράς τους, και του παραδίδουν τα αποτελέσματα της εκστρατείας τους!!!

Αυτό όμως σημαίνει ότι (όπως ο Χριστός), κάτι ολοκλήρωσαν, κάτι πέτυχαν, και για κάποιο λόγο, ΤΟΤΕ είναι η στιγμή της παράδοσής του στον Θεό. Τι είναι αυτό που ολοκλήρωσαν και πέτυχαν; Και τι σχέση έχει με το "αμήν" των Τεσσάρων Ζώων;

Περιμένοντας για το "αμήν" της Κτίσης

Γιατί άραγε, ΠΡΙΝ οι 24 Πρεσβύτεροι, κάνουν τον Θεό μέτοχο της χαράς της νίκης τους και πρέπει να περιμένουν ΠΡΩΤΑ τα Τέσσερα Ζώα, να δώσουν "δόξαν και τιμήν και ευχαριστίαν τω καθημένω επί του θρόνου";

Στην απάντηση αυτού του ερωτήματος, βοηθάει να θυμηθούμε, ότι τα 4 Ζώα, είναι (όπως δείξαμε), η "αντιπροσωπεία της κτίσης" στη Θεία Λειτουργία αυτή. Το Λιοντάρι, το Μοσχάρι, ο Άνθρωπος και ο Αετός, καλύπτουν όλη τη ζωϊκή δημιουργία, ως βασιλείς εκάστης ομάδας όντων. Αυτό σημαίνει, ότι για έρθει η στιγμή να καταθέσουν οι 24 Πρεσβύτεροι τα στεφάνια τους ενώπιον του Θρόνου του Θεού, πρέπει πρώτα ολόκληρη η κτίση να δοξολογήσει τον Θεό!

Το ότι στο όλο ζήτημα εμπλέκεται η κτίση, δεν είναι απλώς μια παρακινδυνευμένη θεωρία ερμηνείας του χωρίου. Αλλά φαίνεται σαφώς από τα ίδια τα λόγια των 24ων Πρεσβυτέρων, καθώς θα προσκυνούν τον Θρόνο, με τα στεφάνια τους κατατεθειμένα μπροστά στον Θεό. Τι θα πουν οι 24 Πρεσβύτεροι, ΜΕΤΑ από την δόξα και την ευχαριστία των 4ων Ζώων προς τον Θεό;

"και βαλούσι τους στεφάνους αυτών ενώπιον του θρόνου λέγοντες· 11 άξιος ει, ο Κύριος και Θεός ημών, λαβείν την δόξαν και την τιμήν και την δύναμιν, ότι συ έκτισας τα πάντα, και δια το θέλημά σου ήσαν και εκτίσθησαν" (Αποκάλυψις 4/δ: 10,11).

Είναι φανερό λοιπόν, ότι περί κτίσης ο λόγος. Ο λόγος της δοξολογίας αυτής, είναι επειδή ο Θεός "έκτισε τα πάντα, και δια το θέλημά Του υπήρχαν και κτίσθηκαν". Αν ο Λαός, η ίδια η κτίση, δεν δοξολογήσει τον Θεό, πώς θα προσφέρουν τη δοξολογία αυτή και οι ιερείς, οι 24 Πρεσβύτεροι, οι οποίοι ιερατεύουν ΧΑΡΙΝ ΤΟΥ ΛΑΟΥ; Με άλλα λόγια, οι 24 Πρεσβύτεροι, ΔΕΝ μπορούν να καταθέσουν τα στεφάνια της νίκης, αν πρώτα δεν δοξολογήσει η κτίση τον Θεό, δια των εκπροσώπων της!!! Αν η κτίση δεν ΘΕΛΗΣΕΙ να "ελευθερωθεί από τη δουλεία της φθοράς", (Ρωμαίους 8/η: 19-23), τότε ούτε νίκη επιτελείται, ούτε βασιλεία επί όλης της κτίσης, ούτε χαρά και δοξολογία, για μια νίκη που ΑΚΟΜΑ ΔΕΝ ΣΥΝΤΕΛΕΣΘΗΚΕ. Γι' αυτό οι 24 Πρεσβύτεροι περιμένουν το "αμήν" της κτίσης, για να το αποδώσουν (ως ιερείς) στον Κύριο και Θεό.

Η ελευθερία της κτίσης προς αυτό, είναι πολύ σημαντική. Αλλά τα 4 Ζώα έχουν και ένα με πρόσωπο ανθρώπου ανάμεσά τους, που είναι μάλιστα και ο Βασιλιάς της κτίσης όλης. Αν και ο άνθρωπος λοιπόν δεν αποδεχθεί ΕΛΕΥΘΕΡΑ τον Θεό, η κτίση δεν αποδίδει τη δοξολογία που περιμένουν οι 24 Πρεσβύτεροι. Έχει μεγάλη σημασία η ελεύθερη αποδοχή του Θεού από την ανθρωπότητα, για να οδηγηθεί η κτίση στην αφθαρσία. Εδώ το βρίσκουμε διατυπωμένο ως αίτημα των 24ων Πρεσβυτέρων, για να μπορέσουν να συντελέσουν τη νίκη τους, και να παραδώσουν τα ευλογημένα αποτελέσματά της στον Θεό. Μάλιστα, το ότι ευθύς εξ αρχής της εμφάνισης των 24ων Πρεσβυτέρων, μας μιλάει για το ότι περιμένουν τη δοξολογία της κτίσης, για να καταθέσουν τα στεφάνια τους, μας κάνει γνωστό και το στόχο που επιτελούν στο σχέδιο του Θεού. Μας δείχνει το ρόλο τους σε αυτή την ουράνια Θεία Λειτουργία της Σωτηρίας.

Υπέρ της ανάγκης για ελεύθερη αποδοχή της εξουσίας του Θεού από την κτίση, σημαντικότατη μαρτυρία μας δίνει και η περιγραφή των γεγονότων της ουράνιας Θείας Λειτουργίας, που γίνεται στο επόμενο κεφάλαιο της Αποκάλυψης:

"και ότε έλαβε το βιβλίον (το Αρνίο - Χριστός), τα τέσσαρα ζωα και οι είκοσι τέσσαρες πρεσβύτεροι έπεσαν ενώπιον του αρνίου, έχοντες έκαστος κιθάραν και φιάλας χρυσάς γεμούσας θυμιαμάτων, αι εισιν αι προσευχαί των αγίων· 9 και άδουσιν ωδήν καινήν λέγοντες· άξιος ει λαβείν το βιβλίον και ανοίξαι τας σφραγίδας αυτού, ότι εσφάγης και ηγόρασας τω Θεω ημάς εν τω αίματί σου εκ πάσης φυλής και γλώσσης και λαού και έθνους, 10 και εποίησας αυτούς τω Θεω ημών βασιλείς και ιερείς, και βασιλεύουσιν επί της γης. 11 και είδον και ήκουσα ως φωνήν αγγέλων πολλών κύκλω του θρόνου και των ζώων και των πρεσβυτέρων, και ην ο αριθμός αυτών μυριάδες μυριάδων και χιλιάδες χιλιάδων, 12 λέγοντες φωνή μεγάλη· άξιόν εστι το αρνίον το εσφαγμένον λαβείν την δύναμιν και τον πλούτον και σοφίαν και ισχύν και τιμήν και δόξαν και ευλογίαν. 13 και παν κτίσμα ό εν τω ουρανω και επί της γης και υποκάτω της γης και επί της θαλάσσης εστί, και τα εν αυτοίς πάντα, ήκουσα λέγοντας· τω καθημένω επί του θρόνου και τω αρνίω η ευλογία και η τιμή και η δόξα και το κράτος εις τους αιώνας των αιώνων. 14 και τα τέσσαρα ζωα έλεγον, αμήν· και οι πρεσβύτεροι έπεσαν και προσεκύνησαν." (Αποκάλυψις 5/ε: 8-14).

Εδώ, είναι άξια παρατήρησης τα εξής σημεία, όσον αφορά το θέμα που εξετάζουμε:

1. Οι 24 Πρεσβύτεροι, ως ιερείς που είναι, προσφέρουν τις προσευχές των αγίων ως θυμίαμα στον ουράνιο Ναό του Θεού.

2. Ο ρόλος των προσευχών αυτών, που εισέρχονται στον Ουράνιο Ναό του Θεού από τα κτίσματα, είναι να δώσουν το αίτημα στο Αρνίο, να ανοίξει τις σφραγίδες του βιβλίου.

3. Είναι μάλιστα σημαντικό, ότι δεν πρόκειται απλώς για αίτημα, αλλά ΓΙΑ ΕΓΚΡΙΣΗ!!! Φαίνεται αστείο, μα ο Χριστός αναμένει την έγκριση των κτισμάτων Του για να ανοίξει τις σφραγίδες!!! Προσέξτε τι λέει η Νέα Ωδή που ψάλλουν: "άξιος ει λαβείν το βιβλίον και ανοίξαι τας σφραγίδας αυτού". Θυμίζει το "άξιος!" που κραυγάζει ο λαός, κατά τη χειροτονία ενός ιερέως! Γιατί όπως έχουμε ήδη δείξει και σε άλλη μας μελέτη, "φωνή λαού, οργή Θεού"!

4. Το εδάφιο 13 τονίζει με έντονο και αναλυτικό τρόπο, την ευλογία όλων των κτισμάτων προς τον Κύριο Ιησού Χριστό, την οποία ευλογία τα 4 Ζώα εκφράζουν στη συνέχεια με το "αμήν", και οι 24 Πρεσβύτεροι πέφτουν και προσκυνούν.

5. Στο εδάφιο 14 περιγράφεται η στιγμή που είχε προειπωθεί εξ αρχής, που όταν τα 4 ζώα (ως εκπρόσωποι της κτίσης) θα δοξολογούσαν τον Θεό, ΤΟΤΕ οι 24 Πρεσβύτεροι θα προσκυνούσαν. Εδώ, πράγματι, αφού η κτίση δίνει την ελεύθερη συμφωνία της στον Χριστό, αρχίζει η επέμβαση στις υποθέσεις της γης, που θα οδηγήσουν στην αφθαρσία της κτίσης. Μετά από αυτή την "έγκριση" της κτίσης δια των εκπροσώπων της, είναι πλέον η στιγμή να ανοίξουν οι σφραγίδες της Αποκάλυψης, και να μπουν σε λειτουργία οι δυνάμεις εκείνες και οι καταστάσεις, που θα οδηγήσουν στην ολοκλήρωση του σκοπού του Θεού.

6. Περί του αριθμού 24

Για τον αριθμό 24, στην Αγία Γραφή βρίσκουμε ότι:

Α. 24 ήταν τα βόδια που προσφέρθηκαν ως θυσία ειρηνική στον αγιασμό της Σκηνής του Μαρτυρίου (Αριθμοί 7/ζ: 88).


Β. 24 χιλιάδες ήταν "οι εργοδιώκτες του έργου του Κυρίου" κατά την κατασκευή του Ναού του Θεού (Α΄ Χρον. 23/κγ: 4).

Γ. 24 χιλιάδες ήταν "οι αρχηγοί των πατριών, και οι χιλίαρχοι, και οι εκατόνταρχοι, και οι αξιωματικοί τους, που υπηρετούσαν τον βασιλιά, σύμφωνα με ολόκληρη την τάξη των διαιρέσεων, που έμπαιναν και έβγαιναν από μήνα σε μήνα, σε όλους τους μήνες τού χρόνου, ήσαν 24.000 σε κάθε διαίρεση". (Α΄ Χρονικών 27/κζ: 1).

Δ. 24 ήταν οι εφημερίες των ιερέων στον Ναό, αλλά και των μουσικών (Α΄ Παραλ. 24/κδ: 5,24 και 25/κε: 1).

Εάν αυτό σημαίνει κάποια σχέση με τους 24 Πρεσβυτέρους, θα μπορούσε να είναι το ότι στις δύο πρώτες περιπτώσεις ο αριθμός 24 σχετίζεται με την κατασκευή τόσο της Σκηνής του Μαρτυρίου, όσο και του Ναού του Θεού, δηλαδή με την κατασκευή των χώρων λατρείας του Θεού, και σύμφωνα με τη δεύτερη και τρίτη περίπτωση, σχετίζεται με τους ηγέτες του λαού του Θεού, εργοδιώκτες και αξιωματικοί του βασιλέως.

Ομοίως, οι 24 Πρεσβύτεροι, όπως μαρτυρεί και το όνομά τους, είναι ηγέτες του λαού του Θεού. Γι' αυτό άλλωστε κάθονται σε θρόνους. Αλλά είναι επίσης εκείνοι που προσφέρουν ως "εργοδιώκτες" και ως ιερείς το "αμήν" της κτίσης προς τον Θεό, ώστε να ξεκινήσει η αναδημιουργία της κτίσης προς την αφθαρσία. Παράλληλα, είναι εκείνοι που όπως τα βόδια, παρουσίασαν τα σώματά τους "θυσίαν ζώσαν, αγίαν, ευάρεστον τω Θεώ" (Ρωμαίους 12/ιβ: 1), οικοδομώντας με αυτά την Εκκλησία, τον Ναό του Θεού, ως "λίθοι ζώντες ως λίθοι ζώντες, οικοδομούνται οίκος πνευματικός, ιεράτευμα άγιον, διά να προσφέρουν πνευματικάς θυσίας ευπροσδέκτους εις τον Θεόν διά Ιησού Χριστού" (Α΄ Πέτρου 2/β: 5). Είναι εκείνοι που με το έργο τους και τη θυσία τους συνέβαλαν στην οικοδομή της Πόλης του Θεού του ζώντος, της Καινής Ιερουσαλήμ, της "Σκηνής του Θεού" (Αποκ. 21/κα: 3).

Η Αποκάλυψη στο 21 κεφάλαιο, μας πληροφορεί, ότι η Καινή Ιερουσαλήμ, η Εκκλησία, δεν διαθέτει Ναό (Αποκ. 21/κα: 22), επειδή Ναός της είναι ο Ίδιος ο Θεός που σκηνώνει σε Αυτή, και αυτή είναι Σκηνή του Θεού (Αποκ. 21/κα: 3).

Αλλά και η Δ΄ περίπτωση συσχετίζεται άψογα με τους 24 Πρεσβυτέρους, οι οποίοι είναι και ιερείς, αλλά επίσης και μουσικοί, εφ' όσον η Αποκάλυψη τους δείχνει να ψάλλουν με κιθάρες! (Αποκάλυψις ε/5: 8).

Είναι επίσης ενδιαφέρον, ότι στο ίδιο κεφάλαιο, (Αποκάλυψις 21/κα), στην περιγραφή της Καινής Ιερουσαλήμ, αναφέρεται ότι έχει 12 πυλώνες, πάνω στους οποίους είναι γραμμένα τα ονόματα των 12 φυλών του Ισραήλ. Μας λέει επίσης, ότι και τα θεμέλιά της είναι 12, πάνω στα οποία είναι γραμμένα τα ονόματα των 12 αποστόλων:

"12 έχουσα τείχος μέγα και υψηλόν, έχουσα πυλώνας δώδεκα, και επί τοις πυλώσιν αγγέλους δώδεκα, και ονόματα επιγεγραμμένα, α εστιν ονόματα των δώδεκα φυλών των υιών Ισραήλ. 13 απ’ ανατολών πυλώνες τρεις, και από βορρά πυλώνες τρεις, και από νότου πυλώνες τρεις, και από δυσμών πυλώνες τρεις. 14 και το τείχος της πόλεως έχον θεμελίους δώδεκα, και επ’ αυτών δώδεκα ονόματα των δώδεκα αποστόλων του αρνίου." (Αποκάλυψη 21/κα: 12-14).

Ως γνωστόν, 2 Χ 12 = 24. Τι μας λέει αυτό; Ότι ο αριθμός των 24ων Πρεσβυτέρων, συμβολίζει ταυτόχρονα την προ Χριστού, και την μετά Χριστόν εποχή, δια των εκπροσώπων της. Την προ Χριστού εποχή με τις 12 φυλές, και την μετά Χριστόν εποχή με τους 12 αποστόλους. 12 + 12 = 24. Γιατί ας μην ξεχνάμε ότι η Θεία Λειτουργία της Αποκάλυψης, είναι διαχρονική.

Κατά τον ίδιο τρόπο, "εντεύθεν και εκείθεν" (κι από τις δύο μεριές) του ποταμού της Χάριτος που διασχίζει την Καινή Ιερουσαλήμ, φυτρώνει το Δένδρο της Ζωής με τους 12 καρπούς:

"Και έδειξέ μοι ποταμόν ύδατος ζωής λαμπρόν ως κρύσταλλον, εκπορευόμενον εκ του θρόνου του Θεού και του αρνίου. 2 εν μέσω της πλατείας αυτής και του ποταμού εντεύθεν και εκείθεν ξύλον ζωής, ποιούν καρπούς δώδεκα, κατά μήνα έκαστον αποδιδούν τον καρπόν αυτού, και τα φύλλα του ξύλου εις θεραπείαν των εθνών." (Αποκάλυψις 22/κβ: 1,2).

Και προ, και μετά Χριστόν, και από τις δύο μεριές του κοσμοϊστορικού γεγονότος της ενανθρώπισης, οι πιστοί άνθρωποι μετέχουν του ξύλου της ζωής, είτε ανήκαν στον κύκλο των 12 φυλών, είτε στον κύκλο των 12 μαθητών. Και οι δύο αυτές ανθρώπινες ομάδες πιστών, οι προ Χριστού και οι μετά Χριστόν, εκπροσωπούνται στην ουράνια Θεία Λειτουργία, από τους 24 Πρεσβυτέρους. Γιατί δεν είναι μόνο 12 ώστε να εκπροσωπούν μόνο τους ανθρώπους της μιας πλευράς του χρόνου, αλλά όλους.

Μία συμπληρωματική εξήγηση, σύμφωνη και αυτή με τα ανωτέρω, περί της σχέσεως των 24ων Πρεσβυτέρων με την κτίση, μας δίνει ο Πατριάρχης Ιεροσολύμων Άνθιμος, στο βιβλίο του: "Ερμηνεία εις την Ιεράν Αποκάλυψιν". (Εκδόσεις Βασ. Ρηγόπουλου Θεσσαλονίκη 1981). Αναφερόμενος στον αριθμό των 24ων Πρεσβυτέρων, λέει τα εξής:

"Περί δε του αριθμού των εικοσιτεσσάρων λέγομεν το παρά του Αρέθα Καισαρείας και Οικουμενίου ότι ο παρών κόσμος, ο εν επτά ημέραις περιειλούμενος, περιστρέφεται μεν περί τον Θεόν, υπερέχει δε πάντων των κτισμάτων ο τρισυπόστατος Θεός. Ο ουν τρία αριθμός των θεαρχικών υποστάσεων, πολλαπλασιάσας τον επτά αριθμόν του παρόντος κόσμου, αποτελεί τον εικοσιένα, προστιθέμενης δε και Τριάδος της πάσαν κτίσιν υπερεχούσης, αποτελεί τον εικοσιτέσσαρα. Τοιγαρούν οι εν τω εβδομαδικών τούτω κόσμω περί τον Θεόν στρεφόμενοι άγιοι, και υπέρ αυτούς τον Θεόν έχοντες, τον εικοσιτέσσαρα αριθμόν απέδωκαν".

Επίλογος

Σίγουρα το θέμα των 24ων Πρεσβυτέρων δεν έχει ολοκληρωθεί με τα παραπάνω. Τα όσα είπαμε εδώ, είναι μόνο μια εισαγωγή στο ρόλο τους στο σχέδιο της σωτηρίας, και στην ουράνια Θεία Λειτουργία της Αποκάλυψης, ώστε να μπορεί ο αναγνώστης να κατανοήσει ακόμα περισσότερα έχοντας αυτά υπ' όψιν και μελετώντας την Αποκάλυψη.

Στη σύντομη αυτή και περιληπτική εισαγωγή του θέματος των 24ων Πρεσβυτέρων, πρόθεση ήταν να τονισθούν τα εξής τρία βασικά σημεία, που αποτελούν "κλειδί" για πολλά άλλα ζητήματα:

1. Η Ιερατική και Βασιλική ιδιότητα των 24ων Πρεσβυτέρων.

2. Η σημασία του Ειδικού Ιερατείου στη Θεία Λειτουργία, που είναι εικόνα εκείνης της ουράνιας που εξετάσαμε. Και

3. Η αξία και η σημασία που δίνει ο Θεός στη συμμετοχή των κτισμάτων του στα διαδραματιζόμενα για τη σωτηρία τους, κάτι που είναι και ο ξεκάθαρος λόγος που υπαγόρευσε την αναγκαιότητα της ενανθρώπισης του Χριστού.

Ο θάνατος είναι ανάπαυση, είναι απαλλαγή από κόπους και μέριμνες βιοτικές

«Δεν θέλω, αδελφοί μου, να αγνοείτε όσα έχουν σχέση με εκείνους που έχουν κοιμηθεί, για να μη λυπάσθε, όπως όλοι οι άλλοι που δεν έχουν ελπίδα. Γιατί, αν πιστεύουμε ότι ο Ιησούς πέθανε και αναστήθηκε, έτσι και ο Θεός, εκείνους που έχουν κοιμηθεί, όντας ενωμένοι μαζί του με την πίστη στον Ιησού, θα τους πάρει κοντά Του» (Α' Θεσ. 4, 13).

Γιατί δηλαδή, όταν μιλάει ο Απόστολος για τον Χριστό, χρησιμοποιεί τη λέξη «θάνατο», ενώ όταν μιλάει για το τέλος του ανθρώπου, ονομάζει το θάνατο «κοίμηση», και όχι θάνατο. Μιλάει για όσους έχουν «κοιμηθεί» και όχι για όσους έχουν «πεθάνει». Γιατί λέει: «Αυτούς που έχουν κοιμηθεί με πίστη στον Ιησού, θα τους πάρει Εκείνος κοντά Του».

Και στη συνέχεια λέει: «Εμείς οι ζωντανοί, που θα μείνουμε πίσω και θα είμαστε στη ζωή, όταν έρθει ο Κύριος, δεν θα προφθάσουμε όσους θα έχουν κοιμηθεί» (Α' Θεσ. 4, 16)

Ούτε εδώ βέβαια είπε «αυτούς που θα έχουν πεθάνει», αλλά, μολονότι μιλάει τρίτη φορά για το ίδιο θέμα, πάλι ονόμασε το θάνατο «κοίμηση». Όταν όμως μιλάει για τον Χριστό, λέει: «Αν πιστεύουμε ότι ο Χριστός πέθανε». Δεν λέει «κοιμήθηκε», αλλά «πέθανε».

Γιατί λοιπόν, για το θάνατο του Χριστού, χρησιμοποίησε τη λέξη «θάνατο», ενώ το θάνατο του ανθρώπου τον ονόμασε «κοίμηση»; Δεν χρησιμοποίησε, ασφαλώς, ο Απόστολος άσκοπα και επιπόλαια αυτές τις λέξεις, αλλά θέλησε, με αυτή τη διάκριση, να διδάξει κάτι πολύ σπουδαίο και μεγάλο.

Για την περίπτωση του Χριστού, χρησιμοποίησε τη λέξη «θάνατο», για να βεβαιώσει το πάθος Του. Για μας τους ανθρώπους όμως χρησιμοποίησε τη λέξη «κοίμηση», για να παρηγορήσει τον πόνο μας.

Ο Χριστός αναστήθηκε. Γι’ αυτό και ο Απόστολος χρησιμοποιεί με άνεση τη λέξη «θάνατος». Για την περίπτωση όμως του ανθρώπου, ο οποίος στηρίζεται στην ελπίδα της ανάστασής του, χρησιμοποιεί ο Απόστολος τη λέξη «κοίμηση». Προσπαθεί έτσι, να παρηγορήσει τους συγγενείς για την στέρηση του ανθρώπου που έφυγε και, ταυτόχρονα, να ενισχύσει το ηθικό τους, με την ελπίδα της ανάστασης του νεκρού. Γιατί, όποιος έχει κοιμηθεί, σίγουρα θα αναστηθεί. Εφόσον ο θάνατος δεν είναι τίποτε άλλο, παρά ύπνος βαθύς και παρατεταμένος.

Μπορείς βέβαια να πεις ότι αυτός που πέθανε δεν αισθάνεται, ούτε ακούει, ούτε βλέπει τίποτα. Κι εγώ σου απαντώ: Και σ' αυτόν που κοιμάται συμβαίνει το ίδιο. Θα μπορούσαμε μάλιστα να σημειώσουμε εδώ κάτι πολύ αξιοθαύμαστο. Η ψυχή δηλαδή εκείνου που κοιμάται συμμετέχει, κατά κάποιο τρόπο, στον ύπνο του σώματος. Η ψυχή όμως εκείνου που έχει πλέον πεθάνει, παραμένει στη ζωή και σε συνεχή εγρήγορση.

Θα μπορούσε ίσως κάποιος να πει: Ναι, καλά όλα αυτά, αλλά εκείνος που πεθαίνει, σε λίγο σαπίζει, διαλύεται και γίνεται σκόνη και στάχτη. Τι σημασία έχει όμως αυτό, αγαπητέ μου; Αυτό είναι ακριβώς, εκείνο για το οποίο πρέπει να χαίρεσαι. Γιατί αυτό κάνει και ο άνθρωπος, όταν θέλει να ξαναφτιάξει ένα σπίτι που έχει παλιώσει. Βγάζει δηλαδή πρώτα έξω τους ενοίκους του και μετά, αφού γκρεμίσει το παλιό σπίτι, κτίζει άλλο, καινούργιο και ομορφότερο. Φυσικά, καθόλου δεν λυπούνται οι ένοικοι που βγήκαν για λίγο από το παλιό σπίτι, αλλά, αντίθετα, χαίρονται πάρα πολύ. Γιατί δεν τους απασχολεί η κατεδάφιση, αλλά χαίρονται προκαταβολικά για τη νέα οικοδομή που θα ξαναχτιστεί.

Το ίδιο ακριβώς κάνει και ο Θεός. Επειδή θέλει να μας ανακαινίσει, διαλύει το σώμα μας, αφού πρώτα βγάλει έξω από αυτό την ψυχή μας. Θα ανακαινίσει το σώμα και μετά θα εγκαταστήσει πάλι μέσα την ψυχή, και μάλιστα, με περισσότερη λαμπρότητα και δόξα.

Το ίδιο θά 'κανε και αν είχε κανείς ένα μεταλλικό αντικείμενο, σκουριασμένο από το χρόνο. Θα το έσπαζε σε μικρά κομμάτια, θα το έλιωνε στο καμίνι και θα το ξανάχυνε, φτιάχνοντας έτσι ένα καινούργιο αντικείμενο, πιο λαμπρό και πιο όμορφο από το παλιωμένο. Όπως λοιπόν, η διάλυση του μετάλλου στο καμίνι, δεν υπονοεί και τον αφανισμό του, αλλά, αντίθετα, την ανάπλασή του, έτσι και ο θάνατος του ανθρώπινου σώματος, δεν είναι καταστροφή κι αφανισμός, αλλά ανακαίνιση. Οταν λοιπόν δεις να διαλύεται το σώμα και να σαπίζει, όπως λιώνει το μέταλλο στο καμίνι, μη σταματήσεις σ' αυτό που βλέπεις, αλλά να προσδοκάς την ανακαίνιση. Ούτε πάλι, να σταθείς στην αναλογία του παραδείγματος με την ανοικοδόμηση, αλλά γύρισε πάλι τη σκέψη σου στο παράδειγμα του μεταλλουργού.

Ο μεταλλουργός, όταν χύνει το παλιό μέταλλο, δεν ξαναφτιάχνει, για παράδειγμα, χρυσό και αθάνατο ανδριάντα, αλλά μεταλλικό και άψυχο. Ο Θεός όμως δεν κάνει έτσι· αλλά, ενώ βάζει στη γη πήλινο και θνητό σώμα, ανασταίνει χρυσό και αθάνατο ανδριάντα. Δέχεται η γη φθαρτό και θνητό σώμα και σου επιστρέφει άφθαρτο και αθάνατο.

Μη στέκεσαι λοιπόν σ' εκείνον που έχει πια κλείσει τα μάτια του και κοίτεται βουβός και άφωνος, αλλά σκέψου εκείνον που θα αναστηθεί. Σκέψου εκείνον που θα απολαύσει δόξα ανέκφραστη, θαυμαστή και εξαίσια. Στρέψε τα μάτια σου απ' αυτό που βλέπεις, σ' εκείνο που θα γίνει. Οδύρεσαι βέβαια και θρηνείς, γιατί έχασες την συντροφιά ενός δικού σου ανθρώπου. Δεν είναι όμως λίγο παράλογο, αγαπητέ μου, να παντρεύεις την κόρη σου σε ξένο τόπο και να μη στενοχωριέσαι που αυτή θα είναι στο εξής μακριά σου -εφόσον αυτή θα περνάει καλά και θα είναι εκεί ευτυχισμένη- κι εδώ που, όχι άνθρωπος, αλλά ο Ιδιος ο Κύριος πήρε κοντά Του τον άνθρωπό σου, να θρηνείς σπαρακτικά και να οδύρεσαι;

Θα μου πεις βέβαια: Πώς μπορώ να μην πονάω; Άνθρωπός μου είναι αυτός που έφυγε. Ούτε εγώ όμως σου λέω κάτι τέτοιο. Δεν σου μιλάω για τη λύπη, αλλά για την υπερβολή. Γιατί, το να λυπάται κανείς, είναι φυσικό. Το να χτυπιέται όμως, πάνω από το μέτρο, είναι δείγμα μανίας, παραφροσύνης και αδυναμίας, πράγμα που συνήθως εκδηλώνει η γυναικεία ψυχή.

Πόνεσε, κλάψε, αλλά μην απογοητεύεσαι, μη θυμώνεις και μην αγανακτείς. Ευχαρίστησε τον Θεό, που παίρνει κοντά Του τον άνθρωπό σου. Έτσι, θα τιμήσεις εκείνον που έφυγε από αυτή τη ζωή και θα τον εφοδιάσεις με λαμπρά, εντάφια δώρα.

Αν όμως απελπιστείς, και εκείνον που έφυγε δυσκολεύεις και Εκείνον που τον πήρε βλασφημείς και τον εαυτό σου βλάπτεις. Αντίθετα, αν ευχαριστείς γι’ αυτό τον Θεό, και τον άνθρωπό σου τίμησες και τον Θεό που τον πήρε δόξασες και τον εαυτό σου έχεις ωφελήσει.

Δάκρυσε στο μέτρο που δάκρυσε κι ο Κύριός σου για τον Λάζαρο. Δάκρυσε και ο Κύριος· κι έτσι, με το παράδειγμά Του, έχει θέσει και σε μας μέτρα, κανόνα και όρια της λύπης. Αυτά τα όρια, δεν πρέπει ποτέ να τα υπερβαίνουμε.

Το ίδιο μας διδάσκει και ο Απόστολος Παύλος: «Για εκείνους», λέει, «που έχουν κοιμηθεί, θέλω να ξέρετε, τι ακριβώς συμβαίνει, για να μη λυπάστε, σαν τους άλλους, που δεν έχουν ελπίδα». Να λυπάσαι, λέει ο Απόστολος, αλλά όχι σαν τους ειδωλολάτρες, που δεν έχουν ιδέα για την ανάσταση των νεκρών και γι’ αυτό δεν ελπίζουν στη μέλλουσα ζωή.

Σας λέω ειλικρινά πως ντρέπομαι και κοκκινίζω, όταν περπατάω έξω στους δρόμους της πόλης και συναντώ γυναίκες να κλαίνε γοερά, να χτυπιούνται, να τραβούν τα μαλλιά τους και να ξεσκίζουν το πρόσωπό τους. Και το πιο χειρότερο, αυτά τα κάνουν μπροστά στα μάτια των άλλων, που είναι άπιστοι κι ειδωλολάτρες. Θα έχουν πάρα πολύ δίκιο αυτοί, αν πουν για μας: Αυτοί είναι οι χριστιανοί, που πιστεύουν στην ανάσταση των νεκρών; Αυτοί είναι ασφαλώς, μόνο που δεν συμφωνούν τα λόγια με τα έργα τους. Με τα λόγια πιστεύουν στην ανάσταση των νεκρών, στην πράξη όμως συμπεριφέρονται σαν εκείνους που δεν έχουν καμιά ελπίδα. Αν πίστευαν πραγματικά πως υπάρχει ανάσταση, δεν θα έκαναν όλα αυτά που τώρα κάνουν. Αν ήταν βέβαιοι ότι ο άνθρωπός τους έφυγε, για να κληρονομήσει την επουράνια δωρεά, δεν θα θρηνούσαν τώρα έτσι απαρηγόρητα.

Αυτά και πολύ περισσότερα μας καταμαρτυρούν οι άπιστοι, όταν ακούν τα μοιρολόγια μας. Ας ντραπούμε λίγο και ας σοβαρευτούμε, για να μη βλάπτουμε και τον εαυτό μας και όσους μας βλέπουν να συμπεριφερόμαστε κατ' αυτό τον τρόπο.

Εξήγησέ μου λίγο, για ποιο λόγο σπαράζεις και μοιρολογάς εκείνον που έφυγε; Αν ήταν κακός, πρέπει να ευχαριστείς τον Θεό, γιατί έδωσε τέλος στην κακία του. Αν πάλι ήταν καλόγνωμος, πρέπει να χαίρεσαι, γιατί τον πήρε έγκαιρα κοντά Του ο Θεός, πριν αλλάξει και χάσει τη σύνεσή του, εξαιτίας της κακίας. Εφυγε πια και βρίσκεται σε τόπο που είναι ασφαλισμένος· κι έτσι δεν κινδυνεύει να χάσει τη σωφροσύνη του.

Ισως όμως μου πεις ότι κλαις γιατί αυτός που έφυγε ήταν νέος. Δόξασε λοιπόν τον Θεό, που τον πήρε νωρίς στην επουράνια κληρονομιά. Αλλά κι αν ήταν γέρος, πάλι θα έπρεπε να ευχαριστείς και να δοξάζεις τον Θεό, γιατί τον πήρε κοντά Του και τον ξεκούρασε.

Να σεβαστείς, σε παρακαλώ, την ώρα της εξόδιας ακολουθίας. Ψάλλονται τόσα πολλά και ωραία τροπάρια, διαβάζονται τόσες ευχές. Είναι συγκεντρωμένος μεγάλος κύκλος πατέρων της Εκκλησίας και πνευματικών αδελφών χριστιανών. Αυτοί παρευρίσκονται, όχι για να βλέπουν εσένα αγανακτισμένον να κλαις και να οδύρεσαι, αλλά για να ευχαριστούν μαζί σου τον Θεό, που ανέπαυσε τον άνθρωπό σου. Γιατί γίνεται κι εδώ κάτι ανάλογο μ' εκείνο που συμβαίνει, όταν πρόκειται να αναλάβει κανείς ένα σπουδαίο αξίωμα. 

Προπέμπουν όλοι εκείνον που πρόκειται να τιμηθεί με το αξίωμα, με επευφημίες και ζητωκραυγές. Το ίδιο ακριβώς γίνεται και στην κηδεία. Φεύγει ο πιστός και πηγαίνει κοντά στον Θεό, για να λάβει την επουράνια κληρονομιά και να δεχθεί μεγαλύτερη τιμή και περισσότερη δόξα. Γι' αυτό ακριβώς και τον προπέμπουν με ευχές και ψαλμωδίες, όχι μονάχα οι συγγενείς, αλλά σύσσωμη η Εκκλησία.

Ο θάνατος είναι ανάπαυση, είναι απαλλαγή από κόπους και μέριμνες βιοτικές. Γι' αυτό και, όταν δεις κάποιον δικό σου να φεύγει από αυτή τη ζωή, μην αγανακτείς, αλλά στρέψου με κατάνυξη στον εαυτό σου. Εξέτασε τη συνείδησή σου. Αναλογίσου ότι, μετά από λίγο, το ίδιο τέλος περιμένει κι εσένα. Σοβαρέψου και κάνε το θάνατο του άλλου αφορμή για δική σου ανάνηψη. Σταμάτησε να ζεις αδιάφορα. Σκέψου, τι έχεις εσύ μέχρι τότε κάνει. Διόρθωσε τα λάθη σου, άλλαξε τη ζωή σου.

Αυτό ακριβώς είναι εκείνο που ξεχωρίζει τους χριστιανούς από τους άπιστους. Αλλιώς κρίνουν οι χριστιανοί τα πράγματα. Ο άπιστος κοιτάζει τον ουρανό και τον προσκυνάει, γιατί νομίζει ότι ο ουρανός είναι ο Θεός. Στρέφεται ύστερα στη γη και τη λατρεύει σαν Θεό, θαυμάζοντας ό,τι υλικό υπάρχει επάνω της.

Οι χριστιανοί όμως δεν κάνουν το ίδιο. Βλέπουν τον ουρανό και δοξάζουν τον Δημιουργό του. Γιατί πιστεύουν ότι ο ουρανός είναι δημιούργημα και όχι Θεός. Η θέα της δημιουργίας χειραγωγεί τον πιστό προς τον Δημιουργό της. Ο άπιστος βλέπει τον πλούτο και τα επίγεια αγαθά και σαγηνεύεται. Βλέπει κι ο χριστιανός τον πλούτο και τον περιφρονεί. Είναι ο άπιστος φτωχός και οδύρεται. Ζει φτωχικά ο χριστιανός και χαίρεται. Διαφορετικά λοιπόν βλέπει ο χριστιανός τα πράγματα κι αλλιώς ο άπιστος.

Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και με το θάνατο. Βλέπει τον νεκρό ο άπιστος και τον θεωρεί οριστικά χαμένο. Τον βλέπει κι ο χριστιανός και τον θεωρεί, σαν να βρίσκεται αυτός σε βαθύ ύπνο. Συμβαίνει και στην περίπτωση του θανάτου ό,τι γίνεται και με τα γράμματα. Ολοι έχουμε τα ίδια μάτια και βλέπουμε τα διάφορα ψηφία. Εκείνοι που ξέρουν να διαβάζουν, εισπράττουν το μήνυμα που φέρουν μέσα τους, καθώς διαβάζονται τα γράμματα. Οσοι όμως δεν ξέρουν να διαβάζουν, βλέπουν βέβαια τα γράμματα, αλλά δεν παίρνουν κανένα μήνυμα από την ύπαρξή τους.

Κάτι ανάλογο συμβαίνει και στη ζωή μας. Με τα ίδια μάτια βλέπουμε τα γεγονότα, αλλά όχι και με το ίδιο πιστεύω. Εφόσον λοιπόν διαφέρουμε ως χριστιανοί από τους άπιστους, πώς είναι δυνατόν να συμπεριφερόμαστε κατά τον ίδιο τρόπο μ' αυτούς, όταν συμβεί να φύγει κάποιος δικός μας από αυτή εδώ τη ζωή;

Αναλογίσου, για ποιο λόγο έφυγε ο άνθρωπός σου από αυτή εδώ τη ζωή και παρηγορήσου. Αυτός τώρα βρίσκεται μαζί με τον Απόστολο Παύλο, με τον Απόστολο Πέτρο, με το χορό όλων των Αγίων. Αναλογίσου πως αυτός θα αναστηθεί με μεγάλη δόξα και λαμπρότητα. Με τα κλάματα και τους οδυρμούς δεν μπορείς να αλλάξεις τίποτε απ' όσα έχουν ήδη γίνει. Αντίθετα, θα κάνεις μεγάλο κακό στον εαυτό σου. Σκέψου, σε ποιους μοιάζεις με τα κλάματα και τα μοιρολόγια σου. Μη γίνεσαι κοινωνός της αμαρτίας των απίστων. Ποιούς μιμείσαι με τους οδυρμούς σου; Ποιούς άραγε ζηλεύεις; Ασφαλώς τους άπιστους. Αυτούς που δεν έχουν ελπίδα, καθώς είπε και ο Απόστολος Παύλος: «Για να μη λυπάστε, όπως εκείνοι που δεν έχουν ελπίδα». Πρόσεξε, τι ακριβώς θέλει να πει ο Απόστολος. Δεν είπε εκείνοι που δεν έχουν ελπίδα για ανάσταση, αλλά «αυτοί που δεν έχουν ελπίδα». Γιατί αυτός που δεν ελπίζει στη μέλλουσα Κρίση, δεν έχει καμιά ελπίδα. Αυτός δεν γνωρίζει ότι υπάρχει Θεός, ούτε συνειδητοποιεί τη ματαιότητα αυτού εδώ του κόσμου. Αυτός δεν πιστεύει στην Θεία Πρόνοια, η Οποία επιβλέπει και φροντίζει πάντοτε και διαρκώς για όλους και όλα.

Αυτός βέβαια που δεν γνωρίζει και δεν πιστεύει στον Θεό, είναι πιο ανόητος και από θηρίο, εφόσον έχει πετάξει από μέσα του κάθε ιερό και όσιο. Γιατί, όποιος δεν περιμένει ότι θα λογοδοτήσει για τα έργα του, αυτός δεν νοιάζεται ν' αποκτήσει και την αρετή· κι ούτε βέβαια ενδιαφέρεται να αποβάλει την κακία.

Ας αποφεύγουμε λοιπόν να μοιάζουμε στη συμπεριφορά με τους άπιστους. Τώρα πια έχουμε καταλάβει το βάθος των πραγμάτων. Εχουμε διαπιστώσει πλέον την ανοησία και την παραφροσύνη των άπιστων ανθρώπων, οι οποίοι θρηνούν και κόπτονται κατ' αυτό τον τρόπο. Γιατί και ο Απόστολος Παύλος, γι' αυτό το λόγο σου έφερε τους άπιστους ως παράδειγμα. Σου τους ανέφερε ακριβώς, για να δεις σε ποιο λάθος πέφτεις, με το να τους μιμείσαι στη συμπεριφορά. Να φροντίζεις λοιπόν, να αποφεύγεις τη συμφωνία μαζί τους και να επανέλθεις στη δική σου, τη χριστιανική ευγένεια.

Αυτές τις αναφορές τις κάνει συχνά και σε άλλες περιπτώσεις ο απόστολος Παύλος. Γιατί θέλει να μας δείξει με ποιους μοιάζουμε στη συμπεριφορά, ώστε να ντραπούμε από τα χάλια μας και να αποφεύγουμε πλέον να ομοιωνόμαστε στην αμαρτία με τους άπιστους.

Γράφοντας λοιπόν ο απόστολος Παύλος προς τους Θεσσαλονικείς, έλεγε: «Καθένας να συγκρατεί το σώμα του και να το διατηρεί αγιασμένο και τιμημένο. Να μη γινόσαστε αιχμάλωτοι του πάθους της ατιμίας, όπως κάνουν οι ειδωλολάτρες, που δεν γνωρίζουν τον Θεό» (Α' Θεσ. 4, 4-5). Και πάλι: «Να μη ζείτε όπως οι ειδωλολάτρες, που συμπεριφέρονται σύμφωνα με τη ματαιότητα του λογισμού τους» (Εφεσ. 4, 17).

Κατά τον ίδιο τρόπο, γράφει και σ' αυτή την περίπτωση ο Απόστολος και λέει: «Δεν θέλω να αγνοείτε, αδελφοί μου, όσα έχουν σχέση μ' εκείνους που έχουν κοιμηθεί, για να μη λυπάσθε, όπως οι άλλοι που δεν έχουν ελπίδα». Γιατί δεν είναι τα ίδια τα γεγονότα που μας κάνουν να λυπόμαστε, αλλά η προαίρεσή μας. Δεν είναι ο θάνατος του ανθρώπου που έφυγε, αλλά η αδυναμία αυτών που είναι στη ζωή και θρηνούν.

Τον πιστό λοιπόν άνθρωπο, κανένα από τα γεγονότα αυτής της ζωής δεν μπορεί να τον λυπήσει υπερβολικά. Αντίθετα, ο χριστιανός διαφέρει από τον άπιστο και σ' αυτή ακόμη τη ζωή. Γιατί ο χριστιανός, στηριγμένος στην ελπίδα των μελλόντων, απολαμβάνει από τώρα τους καρπούς της πίστης του στον Χριστό, που είναι η απέραντη χαρά και η διαρκής ευφροσύνη. Γι' αυτό και ο απόστολος Παύλος λέει: «Να χαίρεστε με τη χαρά του Κυρίου, πάντοτε» (Φιλιπ. 4, 4). Ωστε λοιπόν, δεν είναι λίγη η αμοιβή που έχουμε δεχθεί και πριν από την ανάσταση. Εχουμε λάβει τη δωρεά, ώστε να μη μας καταβάλλει κανένα κακό απ' όσα μας συμβαίνουν, αλλά η ελπίδα των μελλόντων αγαθών, να γεμίζει την ψυχή μας παρηγοριά.

Οπως εμείς κερδίζουμε και σ' αυτή τη ζωή και στην άλλη, έτσι και οι άπιστοι ζημιώνονται και τώρα, αλλά και μετά την έξοδό τους από αυτή τη ζωή. Και εδώ δηλαδή καταβάλλονται απ' όσα λυπηρά τους συμβαίνουν, αλλά και μετά το θάνατο θα τιμωρηθούν, εξαιτίας της απιστίας τους στην ανάσταση.

Θα πρέπει λοιπόν, να ευχαριστούμε τον Θεό, όχι μονάχα γιατί θα αναστηθούμε, αλλά και για την ίδια την ελπίδα της ανάστασης, η οποία παρηγορεί την πονεμένη ψυχή και την ενισχύει να προσδοκά την ανάσταση και τη συνάντηση μ' εκείνους που έχουν ήδη φύγει απ' αυτήν εδώ τη ζωή.

Αν πρέπει για κάποιους να πονάμε και να πενθούμε, αυτό πρέπει να γίνεται για εκείνους που ζουν στην αμαρτία και όχι για εκείνους που έφυγαν απ' αυτή τη ζωή.

Αυτό κάνει και ο απόστολος Παύλος, όταν γράφει στους Κορινθίους και λέει: «Μήπως, όταν έλθω εκεί, με ταπεινώσει ο Θεός και πενθήσω πολλούς» (Β' Κορ. 12, 21). Δεν είπε, θα πενθήσω αυτούς που έφυγαν από τη ζωή, αλλά αυτούς που αμάρτησαν και δεν έχουν μετανοήσει για ό,τι έχουν κάνει.

Αυτούς πρέπει να κλαίμε. Ετσι συμβουλεύει και ο σοφός Σολομώντας και λέει: «Κλάψε τον νεκρό που έχασε το φως του ήλιου. Κλάψε όμως και τον ανόητο, γιατί έχασε τη σύνεση» (Εκκλησ. 22, 10). Κλάψε λίγο για εκείνον που έφυγε. Γιατί εκείνος έχει πλέον αναπαυθεί. Του ασύνετου όμως ανθρώπου η ζωή, είναι χειρότερη από το θάνατο. Και αν, αυτός που έχει χάσει τη σύνεση είναι άξιος θρήνων, τί θά 'πρεπε να κάνει κανείς για εκείνον που έχει στερηθεί κάθε αρετή και έχει εκπέσει από την ελπίδα στον Θεό;

Αυτούς εμείς πρέπει να πενθούμε. Γιατί αυτό το πένθος έχει αξία. Αυτούς πολλές φορές, με το να τους κλαίμε σαν χαμένους, τους διορθώνουμε. Το να θρηνούμε όμως γι' αυτούς που έχουν φύγει από αυτή τη ζωή, είναι εντελώς ανόητο και βλαβερό.

Ας μην αντιστρέφουμε λοιπόν τα πράγματα, αλλά ας κλαίμε μονάχα για την αμαρτία. Ολα τ' άλλα, είτε είναι φτώχεια, είτε αρρώστια, είτε πρόωρος θάνατος, είτε κάποια προσβολή ή συκοφαντία που μας έγινε, είτε ο,τιδήποτε άλλο κακό, από αυτά που μας συμβαίνουν σ' αυτή τη ζωή, να τα υπομένουμε με γενναιότητα. Γιατί, αυτές οι συμφορές, αν τις αξιοποιήσουμε, γίνονται αφορμή για περισσότερα στεφάνια.

Θα μπορούσες ίσως να ρωτήσεις: Πώς μπορεί να είναι κανείς άνθρωπος και να μην πονάει; Εγώ όμως θα σου απαντήσω το αντίθετο. Πώς μπορεί να είναι κανείς άνθρωπος και να πονάει, τη στιγμή που έχει τιμηθεί από τον Θεό με το νου και τη λογική, και παράλληλα, με την ελπίδα των μελλόντων αγαθών;

Ισως να με ξαναρωτήσεις. Υπάρχει κανείς που δεν έχει κυριευθεί από αυτό το πάθος; Σου απαντώ: Υπάρχουν και μάλιστα πολλοί. Υπάρχουν παντού στον κόσμο, και ανάμεσα σ' όσους βρισκόμαστε τώρα στη ζωή, αλλά και μεταξύ των προγόνων μας. Ακουσε, για παράδειγμα, τι είπε ο Ιώβ, όταν έφυγαν απ' αυτή τη ζωή όλα τα παιδιά του: «Ο Κύριος μου τα έδωσε, ο Κύριος και τα πήρε. Οπως θεώρησε ο Κύριος καλό, έτσι και έγινε. Ας είναι το Όνομα του Κυρίου ευλογημένο» (Ιώβ 1, 21).

Είναι βέβαια, αξιοθαύμαστα αυτά και μόνο που τα ακούει κανείς. Αν όμως σταθείς με προσοχή και τα μελετήσεις, τότε θα δεις καθαρότερα το θαύμα. Αναλογίσου ότι δεν του πήρε τα μισά παιδιά και του άφησε τα υπόλοιπα, ούτε του πήρε τα περισσότερα και του άφησε τα λιγότερα. Τρύγησε ο διάβολος όλο τον καρπό, αλλά δεν ξέκανε το δέντρο. Εριξε πάνω του όλη τη φουρτουνιασμένη θάλασσα, αλλά το σκάφος δεν το καταπόντισε. Εβαλε όλη τη δύναμή του, αλλά δεν γκρέμισε τον πύργο. Έμεινε όρθιος ο Ιώβ, αν και δεχόταν από παντού χτυπήματα. Εμεινε ασάλευτος, αν και χιλιάδες βέλη έπεφταν καταπάνω του. Χτυπήθηκε από παντού, μα εκείνος δεν πληγώθηκε. Τα βέλη ρίχνονταν βροχή, αλλά αυτόν καθόλου δεν τον εύρισκαν.

Αναλογίσου, πόσο βαρύ πράγμα είναι να δει κανείς να φεύγουν από τη ζωή όλα τα παιδιά του μαζί! Τί να πρωτοαντιμετώπιζε ο Ιώβ; Το ότι έφυγαν τα παιδιά του ή το ότι αρπάχθηκαν όλα μαζί, σε μια ημέρα; Τί να πρωτοαντέξει ένας πατέρας; Το ότι ήταν όλα τα παιδιά στο άνθος της ηλικίας τους ή το ότι όλα ήταν καλόγνωμα και ενάρετα; Πώς να ερμηνεύσει τον τρόπο με τον οποίο έφυγαν αυτά από τη ζωή; Πώς να κατασιγάσει τη φλογερή αγάπη που έτρεφε για το καθένα; Πώς να φιμώσει τη φιλόστοργη, πατρική καρδιά του, αυτή που ήταν και η μεγαλύτερη πληγή του; Γιατί, αν χάσει ένας γονιός τα αμαρτωλά και κακότροπα παιδιά του, ασφαλώς πληγώνεται και πονάει, αλλά όχι υπέρμετρα. Γιατί η κακία των παιδιών μειώνει την ένταση της οδύνης του πατέρα. Οταν όμως τα παιδιά είναι φιλόστοργα και ενάρετα, το τραύμα του γονιού γίνεται βαθύτερο, η μνήμη τους μένει αξέχαστη, η συμφορά του απαράκλητη. Τότε, το δηλητηριασμένο κεντρί γίνεται διπλό. Από τη μια μεριά πονάει ο πατέρας, εξαιτίας της φυσικής φιλοτεκνίας και από την άλλη, θρηνεί για την αρετή και τη σωφροσύνη των παιδιών του.

Ο Ιώβ, σαν καλός πατέρας, φρόντιζε να προσφέρει κάθε πρωί θυσίες για τα παιδιά του. Γιατί φοβόταν και ανησυχούσε για τις ενδεχόμενες, κρυφές αμαρτίες τους. Τίποτα δεν αγαπούσε ο Ιώβ περισσότερο από τα παιδιά του. Αυτό σαφώς είναι δείγμα, όχι μονάχα της αρετής των παιδιών, αλλά και της φιλοστοργίας του πατέρα. Γι’ αυτό λοιπόν, αφού και αυτός ήταν τόσο φιλόστοργος και αγαπούσε και ως πατέρας τα παιδιά του, αλλά και τα φρόντιζε λόγω της αρετής τους, η φωτιά και ο καημός της έλλειψής τους ήταν τριπλός.

Αν τα παιδιά έφευγαν σε διαφορετικό χρόνο το καθένα, πάλι κάπως θα εύρισκε ο Ιώβ παρηγοριά. Γιατί αυτά πού θά 'μεναν πίσω, θα ανακούφιζαν τη λύπη και τη στέρηση εκείνων που έφυγαν. Οταν όμως φεύγουν όλα μαζί, πού να γυρίσει και ποιόν να δει ο πολύτεκνος Ιώβ, εκείνος που σε μια στιγμή έγινε άτεκνος;

Μαζί με τις άλλες συμφορές όμως, έπεσε και αυτή. Αρπάχτηκαν σε μια στιγμή κι έφυγαν όλα τα παιδιά μαζί. Όταν φεύγει κανείς σε διάστημα λίγων ημερών, όλοι οι συγγενείς και οι φίλοι θρηνούν απαρηγόρητα την έλλειψή του. Πόσο περισσότερο όμως θα πόνεσε ο Ιώβ, ο οποίος τα έχασε όλα μαζί, όχι σε λίγες μέρες, αλλά σε μια στιγμή; Για τα γεγονότα που κανείς έχει χρόνο να τα σκεφθεί και να τα αντιμετωπίσει με το λογικό του, έχει τη δυνατότητα, όσο δύσκολα κι αν αυτά είναι, να προετοιμάσει τον εαυτό του ψυχικά και να τα σηκώσει πιο εύκολα. Κάτι όμως που από μόνο του είναι τόσο βαρύ, φανταστείτε πόσο πιο ασήκωτο γίνεται, όταν σ' αυτό το βάρος προστεθεί και το ξαφνικό και το απροσδόκητο. Εκείνο πια γίνεται αφόρητο και ξεπερνά κάθε όριο της ανθρώπινης λογικής.

Θα προσθέσω ακόμα και κάτι βαρύτερο. Ολα τα παιδιά του Ιώβ ήταν νέα, πάνω στο άνθος της ηλικίας τους. Γνωρίζετε, ασφαλώς, τι βάρος και τι συμφορά είναι ο πρόωρος θάνατος και πόσο διαφορετικό κάνει το πένθος. Και για τα παιδιά του Ιώβ, ο θάνατος δεν ήταν μόνο πρόωρος, αλλά και βίαιος, κάτι που είναι σίγουρα βαρύτερο. Γιατί αυτά δεν έφυγαν από το κρεβάτι που κοίτονταν άρρωστα, αλλά καταπλακώθηκαν από το σπίτι που γκρεμίστηκε.

Για σκέψου λοιπόν, σε τι κατάσταση βρισκόταν εκείνος ο πατέρας, την ώρα που έσκαβε στα χαλάσματα και τραβούσε ένα μέλος κάποιου παιδιού του! Για αναλογίσου τον, να ανασύρει ένα χέρι που ακόμα κρατούσε το μπουκάλι ή ένα άλλο, που ήταν απλωμένο προς το πιάτο. Για φαντάσου εκείνον τον πατέρα, που έβλεπε λιωμένα τα σώματα των παιδιών του, που ατένιζε σπασμένο το κεφάλι ή τη μύτη, βγαλμένα τα μάτια, χυμένα τα μυαλά και γενικά, τα πάντα τόσο κακοποιημένα, ώστε να μην είναι σε θέση να τα αναγνωρίσει απ' τη μορφή τους, ακόμα κι αυτός ο ίδιος ο πατέρας τους!

Συγκλονιστήκατε, καθώς τα διαβάζετε τώρα όλα αυτά και γέμισαν τα μάτια σας δάκρυα; Σκεφθείτε λοιπόν, τι άνθρωπος ήταν εκείνος ο πατέρας, που άντεχε να τα βλέπει όλα αυτά! Αν εμείς, μετά από τόσους αιώνες, δεν αντέχουμε ούτε να τ' ακούμε όλα αυτά, παρόλο που δεν έχουν καμιά σχέση με εμάς και τη ζωή μας, τι διαμάντι ήταν εκείνος ο άνθρωπος! Πώς μπορούσε να τα βλέπει και να τα ζει όλα αυτά; Και πώς αντιμετώπισε με τόση πίστη και σύνεση όχι τις ξένες, αλλά τις δικές του συμφορές;

Ο Ιώβ όμως ούτε απελπίστηκε, ούτε είπε: Τί άραγε να σημαίνουν όλα αυτά; Αυτή είναι η αμοιβή μου για την καλοσύνη μου; Γι' αυτό εγώ είχα συνεχώς ανοιχτό το σπίτι μου στους ξένους, για να δω αυτό το σπίτι να γίνεται ο τάφος των παιδιών μου; Γι' αυτό εγώ τους δίδαξα την αρετή και το σωστό τρόπο ζωής, για να χαθούν τώρα με τέτοιο θάνατο;

Τίποτε όμως απ' όλα αυτά δεν είπε ο Ιώβ. Τίποτε απ' όλα αυτά δεν σκέφθηκε. Τα υπέμεινε όλα με γενναιότητα, αν και όλα τά 'χασε, μετά από τόση αρετή και τέτοια φροντίδα. Εμοιαζε ο Ιώβ σαν εκείνο τον μεταλλουργό που λιώνει χρυσό και φτιάχνει ανδριάντες. Ετσι αυτός παιδαγωγούσε κι έπλαθε τις ψυχές των παιδιών του, στολίζοντάς τες με μύριες καλοσύνες κι αρετές.

Εμοιαζε ακόμα ο Ιώβ με τον φιλόπονο εκείνον γεωργό, ο οποίος ποτίζει τα φυτώρια με τους φοίνικες και τα ελιόδεντρα, τα περιποιείται και τα περιβάλλει με φράχτες. Ετσι έκανε κι αυτός. Φρόντιζε του κάθε παιδιού του την ψυχή, σαν να 'ταν ελιά καρποφόρα, ώστε με την περιποίηση να της αυξήσει την καρποφορία της αρετής.

Είδε όμως ο Ιώβ, σε μια στιγμή, όλα τα φυτά του ξεριζωμένα από την επίθεση του εχθρού και πεταμένα κάτω στο χώμα. Υπέμεινε όμως τον τραγικό ξεριζωμό τους, χωρίς να ξεστομίσει κάτι βλάσφημο ενάντια στο Θεό. Αντίθετα, Τον ευχαριστούσε και Τον δοξολογούσε, δίνοντας έτσι θανάσιμο πλήγμα στον Πονηρό.

Μπορεί ίσως κάποιος να πει: Ναι, αλλά ο Ιώβ είχε πολλά παιδιά, ενώ ο άλλος έχει χάσει το μονάκριβό του. Συμφωνώ μ' αυτό. Πρέπει όμως να ξέρεις ότι του Ιώβ το πένθος είναι πολύ βαρύτερο. Γιατί, ποιό ήταν, αλήθεια, το όφελος από την πολυτεκνία του; Δέχτηκε πολλαπλές συμφορές. Χτυπήθηκε τόσες φορές, όσα ήταν και τα παιδιά του. Γι' αυτό ακριβώς ήταν μεγαλύτερη η συμφορά και πικρότερη η οδύνη του.

Θέλεις όμως να σου μιλήσω και για κάποιον άλλο που είχε κι αυτός ένα μονάκριβο παιδί κι επέδειξε την ίδια, για να μην πω και μεγαλύτερη ανδρεία, από εκείνη του Ιώβ; Αναλογίσου τον πατριάρχη Αβραάμ, ο οποίος δεν είδε τον Ισαάκ πεθαμένο, αλλά του συνέβη κάτι χειρότερο και πιο οδυνηρό. Πήρε εντολή από τον Θεό να σφάξει ο ίδιος το παιδί του! Κι ο Αβραάμ δεν αντιλόγισε, δεν οργίστηκε κατά του Θεού και ούτε πάλι Του είπε κάτι σαν κι αυτό: Γι' αυτό λοιπόν επέτρεψες, Θεέ μου, να γίνω πατέρας; Για να με κάνεις τώρα παιδοκτόνο; Καλύτερα θα ήταν να μη μου τον είχες καθόλου χαρίσει απ' την αρχή τον Ισαάκ, παρά τώρα που μου τον έδωσες, να μου τον πάρεις, και μάλιστα, με τέτοιο τρόπο. Θέλεις τώρα να τον πάρεις; Ας είναι. Γιατί όμως με βάζεις να τον σκοτώσω εγώ και να μολύνω το χέρι μου με το αίμα του παιδιού μου; Εσύ δεν ήσουν Εκείνος που μου είχες υποσχεθεί ότι από τους απογόνους αυτού του παιδιού θα γέμιζες την οικουμένη από την γενιά μου; Πώς λοιπόν τώρα θα δώσεις τους καρπούς, αφού έδωσες εντολή να καταστραφεί η ρίζα; Πώς πάλι μου υπόσχεσαι απογόνους, αφού τώρα προστάζεις να σφάξω με τα χέρια μου το παιδί μου; Πότε άλλοτε έγινε και πότε ακούστηκε κάτι παρόμοιο στον κόσμο; Μήπως δεν έχω καταλάβει καλά τούτη την προσταγή ή μήπως έχω χάσει πια τα λογικά μου;

Δεν είπε όμως τίποτα τέτοιο ο Αβραάμ, ούτε καν που πέρασε κάτι τέτοιο απ' το μυαλό του. Δεν αντιμίλησε σ' Εκείνον που έδινε την εντολή, ούτε πάλι Του ζήτησε γι' αυτήν ευθύνες. Αντίθετα, μόλις πήρε το πρόσταγμα που έλεγε «πάρε το παιδί σου το αγαπημένο, αυτό που τόσο αγάπησε η ψυχή σου, τον Ισαάκ, κι ανέβασέ το πάνω στο βουνό που θα σου πω» (Γεν. 22, 2), με τόσο μεγάλη προθυμία εκπλήρωσε την εντολή, ώστε έφθασε στο σημείο να κάνει περισσότερα απ' όσα η Θεία εντολή του ζητούσε. Γιατί, ούτε στη γυναίκα του είπε τίποτα ο Αβραάμ, ούτε στους υπηρέτες που είχε μαζί του, αυτούς μάλιστα τους ξεγέλασε και τους άφησε πίσω. Πήρε μονάχα εκείνον που προοριζόταν για τη θυσία, κι ανέβηκε στο βουνό. Ετσι εφάρμοσε με όλη την καρδιά του ο Αβραάμ την εντολή του Θεού.

Αναλογίσου λοιπόν, τι αξιοθαύμαστο που ήταν να μιλάει μονάχος του με το παιδί! Και μάλιστα, όντας μέσα του τόσο πληγωμένος και πονεμένος! Η πικραμένη στοργή του, εκείνη τη στιγμή, θα αναζητούσε ασφαλώς τρόπο για περισσότερο έντονη έκφραση. Κι αυτό, όχι για λίγο, για μια-δυο στιγμές, αλλά για πολλές, συνεχείς ημέρες.

Πράγματι, αν ο Αβραάμ εκτελούσε αμέσως την εντολή του Θεού, θα ήταν βέβαια πολύ θαυμαστό πράγμα. Το πιο αξιοθαύμαστο όμως δεν ήταν αυτό, αλλά τούτο που θα σας πω στη συνέχεια: Βασάνιζε και γύμναζε την ψυχή του για πολλές ημέρες ο Αβραάμ, χωρίς να του συμβεί κάτι, που καθένας θά 'νιωθε, απέναντι στο μελλοθάνατο παιδί του. Γι’ αυτό ακριβώς και ο Θεός σήκωσε τον πήχυ του αθλήματος, για να απολαύσεις και συ τώρα, άνθρωπε, το άθλημα του μεγάλου αυτού ανθρώπου.

Ηταν, στ' αλήθεια, αθλητής ο Αβραάμ. Γιατί δεν πάλεψε με άνθρωπο, αλλά με την ίδια, την τυραννική εξουσία της φύσης. Ποιά λόγια θα μπορούσαν, πραγματικά, να παραστήσουν την ανδρεία του; Ανέβασε στο βωμό το παιδί, το έδεσε χειροπόδαρα, το έβαλε πάνω στα στοιβαγμένα ξύλα και άρπαξε το μαχαίρι, έτοιμος για να δώσει σε μία στιγμή το χτύπημα.

Πώς να το πω; Δεν ξέρω με ποιόν τρόπο να το ιστορήσω. Μονάχα εκείνος που τα έκανε όλα αυτά, μονάχα αυτός γνωρίζει τα καθέκαστα. Γιατί, ποτέ και κανένας λόγος, δεν θα μπορέσει να παραστήσει πως έγινε και δεν ξεράθηκε το χέρι του. Πως δεν παρέλυσαν τα νεύρα του. Πως δεν συγκλονίστηκε από το άκακο βλέμμα του χιλιοαγαπημένου μοναχογιού του.

Θα άξιζε όμως εδώ να θαυμάσουμε και τον Ισαάκ. Γιατί κι εκείνος, όπως κι ο πατέρας του, ο Αβραάμ, υπάκουσε στον Θεό. Οπως ο Αβραάμ, όταν πήρε από τον Θεό την εντολή, δεν ζήτησε το λόγο, δεν ρώτησε την αιτία που έκανε τον Θεό να δώσει ένα τέτοιο πρόσταγμα, έτσι έκανε και ο Ισαάκ. Οταν τον έδεσε ο πατέρας του και τον ανέβασε στο βωμό, δεν είπε: Γιατί το κάνεις αυτό, πατέρα μου; Αντίθετα, έσκυψε υποτακτικά τον αυχένα στο χέρι το πατρικό.

Ετσι μπορούσε κανείς να δει τον πατέρα συγχρόνως και ιερέα. Και να προσφέρεται παράλληλα αναίμακτη θυσία, ως ολοκαύτωμα, αλλά χωρίς φωτιά. Θυσία που προτύπωνε, με εκείνο που γινόταν πάνω στο βωμό, το θάνατο και την ανάσταση των νεκρών. Γιατί ο Αβραάμ και έσφαξε, αλλά συγχρόνως, δεν έσφαξε το παιδί του. Δεν το έσφαξε με το χέρι, αλλά με την προθυμία που έδειξε στην εκτέλεση της εντολής του Θεού. Και ο Θεός βέβαια γι' αυτό του έδωσε μια τέτοια εντολή, όχι γιατί ήταν θέλημά Του να χυθεί αίμα, αλλά επειδή ήθελε να δείξει σε σένα, άνθρωπέ μου, τη διάθεση του πατριάρχη. Επειδή ήθελε να κάνει γνωστό σ' ολόκληρη την οικουμένη εκείνον τον γενναίο άνθρωπο.

Ετσι διδάσκει κι εμάς, τους μεταγενέστερους, ότι πρέπει καθένας μας να προτιμάει να εκτελεί τις εντολές του Θεού, περισσότερο και από αυτά τα ίδια τα παιδιά του· περισσότερο και από τη φύση και από όλα τα υπάρχοντά του, αλλά και από αυτή ακόμα τη ζωή του.

Κατέβηκε έτσι ο Αβραάμ από το βουνό, έχοντας ζωντανό τον μάρτυρα γιο του Ισαάκ.

Πές μου τώρα, πού θα βρούμε εμείς έλεος! Τί απολογία θα δώσουμε εμείς στον Θεό που, ενώ έχουμε δει εκείνον τον γενναίο Αβραάμ να υπακούει τόσο πρόθυμα στον Θεό και να Του τα δίνει όλα για όλα, δυσφορούμε και αντιδρούμε για ό,τι μας βρίσκει στη ζωή;

Μη μου μιλήσεις για πένθος ή για βαριά συμφορά. Αυτό μόνο να προσέξεις καλά, ότι δηλαδή όλο αυτό το βαρύ χτύπημα το ξεπέρασε ο Αβραάμ. Ήταν αρκετή, και μόνο η εντολή του Θεού, να τον φέρει σε πολύ δύσκολη θέση και να κλονίσει την πίστη του σ' Αυτόν. Γιατί ποιός άλλος στ' αλήθεια θα εξακολουθούσε, μετά από μια τέτοια εντολή, να πιστεύει ότι δεν τον είχε ξεγελάσει ο Θεός, μ' όσα του είχε υποσχεθεί, με το πλήθος δηλαδή των απογόνων που θ' αποκτούσε; Ο Αβραάμ όμως καθόλου δεν σκέφθηκε κάτι τέτοιο για τον Θεό.

Ο Ιώβ, επίσης, επέδειξε την ίδια πίστη κατά την ώρα της συμφοράς του. Και γι' αυτό εδώ, κυρίως, πρέπει κανείς να τον θαυμάζει: Μετά από τόση αρετή, μετά από τόσες φιλανθρωπίες και ελεημοσύνες και χωρίς, τόσο η δική του συνείδηση, όσο και των παιδιών του, να βαρύνεται για κάτι πονηρό, όταν είδε την παράδοξη, απροσδόκητη και υπέρμετρη συμφορά -συμφορά που ποτέ και σε κανέναν από τους μεγαλύτερους κακούργους δεν είχε συμβεί- δεν αντέδρασε, όπως θα αντιδρούσε καθένας από μας. Δεν θεώρησε ότι άσκοπα και ανώφελα ζούσε ενάρετη ζωή, ούτε είπε πως ήταν λάθος και πως ήταν ανυπόστατα όλα εκείνα που πριν πίστευε.

Γι' αυτά λοιπόν πρέπει και τους δυο αυτούς να τους θαυμάζουμε, να τους ζηλεύουμε και να μιμούμαστε την αρετή τους.

Και ας μη μου πει κανείς ότι αυτοί οι δυο ήταν κάτι το εξαιρετικό· πως ήταν και οι δυο τους μεγάλοι και αξιοθαύμαστοι. Γιατί κι εγώ θα του απαντήσω: Από μας τώρα, που ζούμε στην εποχή της Καινής Διαθήκης, πρέπει να περιμένει κανείς μεγαλύτερη πίστη, παρά από εκείνους που έζησαν παλιότερα, στην εποχή της Παλαιάς Διαθήκης. Γιατί ο Χριστός μας είπε: «Αν δεν ξεπεράσετε στη δικαιοσύνη τους Γραμματείς και τους Φαρισαίους, δεν θα εισέλθετε στη Βασιλεία των ουρανών» (Ματθ. 5, 20).

Ας σωφρονιστούμε λοιπόν κι ας έλθουμε στα συγκαλά μας. Ας αναλογιστούμε όλα, όσα έχουν γραφεί μέχρι τώρα για την ανάσταση των νεκρών και όλα, όσα έχουν σχέση, με αυτούς τους αγίους ανθρώπους. Ας τα υπενθυμίζουμε όλα αυτά συνεχώς στις ψυχές μας. Ας τα διατηρούμε μέσα μας, όχι μονάχα κατά τον καιρό του πένθους, αλλά και όταν δεν μας βαραίνει κάποιος ιδιαίτερος ψυχικός πόνος ή πειρασμός.

Αν κάποτε σας βρει μια τέτοια συμφορά, να τα ξαναφέρετε αυτά στο νου σας, για να αντλείτε από αυτά πολλή παρηγοριά. Και οι στρατιώτες, όταν υπάρχει ειρήνη, ασχολούνται και μελετούν τα σχετικά με τον πόλεμο θέματα· ώστε, όταν έρθει η ώρα της μάχης και όταν η περίσταση το απαιτήσει, να δείξουν επί τόπου τις γνώσεις και την εμπειρία τους. Κι έτσι να προχωρήσουν στην εφαρμογή όλων αυτών που έμαθαν τον καιρό της ειρήνης.

Κι εμείς λοιπόν, ας προετοιμάσουμε για τον εαυτό μας, ενόσω ακόμα βρισκόμαστε σε καιρό ειρήνης, όπλα και φάρμακα κατάλληλα για την ώρα της πνευματικής αναμέτρησης. Ετσι, αν κηρυχθεί κάποτε εναντίον μας ο πόλεμος των παθών ή η μάχη του πένθους και της οδύνης ή ο,τιδήποτε άλλο παρόμοιο, να είμαστε εξοπλισμένοι κι ολόγυρα καλά περιφραγμένοι, για να αντιμετωπίσουμε, με εμπειρία και επιτυχία, όλες τις προσβολές του Πονηρού.

Ας περιτειχίσουμε ολόγυρα τον εαυτό μας με ορθούς λογισμούς. Ας αποκτήσουμε σαν όπλο ισχυρό, τη γνώση του Θείου θελήματος. Ας αξιοποιήσουμε τα παραδείγματα των γενναίων ανδρών, τους βίους των πνευματικών Πατέρων και Διδασκάλων μας και ό,τι άλλο ανάλογο.

Γιατί έτσι θα μπορέσουμε να διανύσουμε και αυτή εδώ τη ζωή χαρούμενα, αλλά και θα αξιωθούμε να εισέλθουμε στη Βασιλεία των ουρανών, με τη Χάρη του Χριστού, στον Οποίο ανήκει η δόξα και η δύναμη, καθώς και στον Πατέρα και στο Άγιο Πνεύμα, στους αιώνες, των αιώνων. Αμήν.