Οι 24 Πρεσβύτεροι της Αποκάλυψης, ως Βασίλειον Ιεράτευμα της κτίσης

 Η αντιπροσωπεία τής κτίσης υποβάλει τη λατρεία της

Ο αγιασμός της κτίσης, δια της μέθεξής της από τον ενανθρωπίσαντα Χριστό

Η κτίση, ως υποκείμενη στον μη αϊδιο (μη άχρονο) χωροχρόνο, υπόκειται και στη φθορά του "κατά φύσιν". 

Και μόνο "κατά χάριν" η κτίση μπορεί να αφθαρτοποιηθεί, προσλαμβάνοντας αυτή την αφθαρσία, από τον ενανθρωπίσαντα Θεό, τον Κύριο Ιησού Χριστό, που έγινε.

 ΓΙ' ΑΥΤΟ ΤΟΝ ΛΟΓΟ μέρος της κτίσης γεννημένος ως άνθρωπος, ώστε όχι μόνο να αφθαρτοποιήσει τον άνθρωπο, αλλά και να προσδώσει στην κτίση την κατά χάριν αφθαρσία. Όλα αφθαρτοποιούνται εν τω Χριστώ.

"ο οποίος είναι εικόνα τού αόρατου Θεού, πρωτότοκος κάθε κτίσης· 16 επειδή, μέσω αυτού κτίστηκαν τα πάντα, αυτά που είναι μέσα στους ουρανούς κι αυτά που είναι επάνω στη γη, τα ορατά και τα αόρατα, είτε θρόνοι είτε κυριότητες είτε αρχές είτε εξουσίες, τα πάντα κτίστηκαν μέσω αυτού και γι' αυτόν· 17 κι αυτός είναι πριν από όλα, και όλα συντηρούνται μέσω αυτού· 18 κι αυτός είναι η κεφαλή τού σώματος, της εκκλησίας· ο οποίος είναι αρχή, πρωτότοκος από τους νεκρούς, για να γίνει αυτός πρωτεύων σε όλα.
19 Επειδή, ο Πατέρας ευδόκησε μέσα σ' αυτόν να κατοικήσει ολόκληρο το πλήρωμα, 20 και μέσω αυτού, να συμφιλιώσει τα πάντα με τον εαυτό του, αφού ειρηνοποίησε διαμέσου τού αίματος του σταυρού του, μέσω αυτού, είτε αυτά που είναι στη γη είτε αυτά που είναι στους ουρανούς" (Κολοσσαείς 1/α: 15-20).

Ο Χριστός λοιπόν, προσέλαβε την ανθρώπινη φύση, επειδή ο άνθρωπος είναι ο βασιλιάς και ιερέας της κτίσης, και στον άνθρωπο ενοποιούνται όλα τα στοιχεία της κτίσης, και ο άνθρωπος λειτουργεί ως βασιλιάς και ιερέας της. (Α΄ Πέτρου 2/β: 9).

"Και είπε ο Θεός: Ας κάνουμε άνθρωπο σύμφωνα με τη δική μας εικόνα, σύμφωνα με τη δική μας ομοίωση· και ας εξουσιάζει επάνω στα ψάρια τής θάλασσας, κι επάνω στα πουλιά τού ουρανού, κι επάνω στα κτήνη, κι επάνω σε ολόκληρη τη γη, κι επάνω σε κάθε ερπετό, που σέρνεται επάνω στη γη." (Γένεσις 1/α: 26).

"Βέβαια, δεν πήρε (ο Χριστός) φύση αγγέλων, αλλά πήρε από το σπέρμα τού Αβραάμ" (Εβραίους 2/β: 16).

Κάθε βαπτισμένος Χριστιανός, που ενώνεται με τον Κύριο Ιησού Χριστό, ενδύεται μαζί με τον Χριστό και την Βασιλική και Ιερατική του ιδιότητα. Και αποτελεί μαζί Του "Βασίλειον Ιεράτευμα, έθνος άγιον".

Τι σχέση όμως έχουν με όλα αυτά οι 24 Πρεσβύτεροι της Αποκάλυψης; Ας το δούμε στη συνέχεια...


Δικαιωμένες και δοξασμένες ψυχές που νίκησαν και έλαβαν τη Βασιλεία

Η πρώτη φορά που συναντάμε τους 24 Πρεσβυτέρους, είναι στο κεφάλαιο 4/δ: 4 της Αποκάλυψης. Βρίσκονται καθισμένοι σε θρόνους, γύρω από τον ουράνιο θρόνο του Θεού:

"και κυκλόθεν του θρόνου θρόνοι είκοσι τέσσαρες, και επί τους θρόνους τους είκοσι τέσσαρας πρεσβυτέρους καθημένους, περιβεβλημένους εν ιματίοις λευκοίς, και επί τας κεφαλάς αυτών στεφάνους χρυσούς." (Αποκ. 4/δ: 4).

Τα πρώτα στοιχεία που μας δίνονται λοιπόν γι' αυτούς, είναι ότι πρόκειται φυσικά για ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥΣ, δηλαδή για ένα ειδικό ιερατείο, που αποτελείται από ανθρώπους που έμειναν πιστοί μέχρι θανάτου, γι' αυτό άλλωστε ντύθηκαν λευκά ρούχα.

Στον Ησαϊα 1/α΄ 18, βλέπουμε, ότι κάποιος λευκαίνεται, όταν ο Θεός τού συγχωρεί τις αμαρτίες: "Εάν οι αμαρτίες σας είναι ως το πορφυρούν, θέλουσι γίνει λευκαί ως χιων, και αν είναι ερυθραί ως κόκκινον, θέλουσι γίνει ως λευκόν μαλίον."

Στην Αποκάλυψη 3/γ΄ 5, αναφέρει: "Ο νικών, θα φορέσει ιμάτια (ρούχα) λευκά." Ποιός νικάει όμως;

Αποκάλυψη 2/β΄ 26: "...και ο νικών και ο τηρών άχρι τέλους τα έργα μου..."

Νικητής λοιπόν, είναι όποιος νικήσει τον διάβολο ως το τέλος, μένοντας πιστός ως το θάνατο.

Από τη σύνδεση τών παραπάνω εδαφίων, είναι σαφές, πως για να φορούν λευκά ρούχα, έχουν νικήσει, και μάλιστα ως το τέλος, ως το θάνατο. ("άχρι τέλους", "άχρι θανάτου"). Αν όμως οι 24 Πρεσβύτεροι ανήκουν στους νικώντες, έχουν λάβει και την ουράνια βασιλεία με τον Χριστό, σύμφωνα με το παρακάτω χωρίο:

Αποκάλυψις 2/β΄ 27, και 3/γ΄ 21: ΄΄εις τον νικώντα, ...εξουσίαν επί τών εθνών΄΄, ΄΄όστις νικά, θέλω δώσει εις αυτόν, να καθίσει μετ' εμού εν τω θρόνω μου...΄΄

Ομοίως και τα στεφάνια, είναι στεφάνια νικητών, όπως φαίνεται από χωρία όπως τα εξής:

"γίνου πιστός άχρι θανάτου, και δώσω σοι τον στέφανον της ζωής." (Αποκάλυψις 2/β: 10).

"εάν δε και αθλή τις, ου στεφανούται, εάν μη νομίμως αθλήση." (Β΄ Τιμ. 2/β: 5).

Πρόκειται λοιπόν για στεφάνι νίκης, δόξας και ζωής.

Έτσι εξηγείται, τόσο η λευκή στολή τους, όσο τα στεφάνια των νικητών που φορούν, και το ότι κάθονται σε θρόνους, όπως ο Χριστός στο θρόνο Του. Δηλαδή, ΜΕΤΕΧΟΥΝ στην εξουσία του Χριστού! Μετείχαν στη νίκη του Χριστού νικώντας, και έτσι μετέχουν στην επουράνια βασιλεία Του, στη δόξα Του και στην Ιερατική του ιδιότητα. Πρόκειται για ψυχές κεκοιμημένων και δικαιωμένες αγίων, που ζουν και βασιλεύουν με τον Χριστό, στη μακρά περίοδο των εσχάτων ημερών.

"Και είδον θρόνους, και εκάθησαν επ’ αυτούς, και κρίμα εδόθη αυτοίς... και έζησαν και εβασίλευσαν μετά του Χριστού... αύτη η ανάστασις η πρώτη. 6 μακάριος και άγιος ο έχων μέρος εν τη αναστάσει τη πρώτη· επί τούτων ο δεύτερος θάνατος ουκ έχει εξουσίαν, αλλ’ έσονται ιερείς του Θεού και του Χριστού" (Αποκ. 20/κ: 4,5).

Αυτό το: "ιερείς", ας το προσέξουν οι Προτεστάντες, εφαρμοζόμενο στους 24 ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥΣ, που δεν αποδέχονται την ειδική ιεροσύνη των Πρεσβυτέρων. Στη συνέχεια βεβαίως, θα δούμε και άλλα, περισσότερα επ' αυτού.

Η σχέση των 24ων πρεσβυτέρων με τα 4 ζώα

Την επόμενη φορά που συναντάμε τους 24 Πρεσβυτέρους στο προφητικό υπόμνημα της Αποκάλυψης, (6 εδάφια πιο κάτω στο ίδιο κεφάλαιο), αφού πρώτα μας περιγράφονται τα 4 ζώα της Αποκάλυψης, μετά μας δίνονται μερικές πληροφορίες ακόμα γι' αυτούς τους 24 Πρεσβυτέρους. Ας δούμε όμως το χωρίο:

"9 Και όταν δώσι τα ζωα δόξαν και τιμήν και ευχαριστίαν τω καθημένω επί του θρόνου, τω ζώντι εις τους αιώνας των αιώνων, 10 πεσούνται οι είκοσι τέσσαρες πρεσβύτεροι ενώπιον του καθημένου επί του θρόνου, και προσκυνήσουσι τω ζώντι εις τους αιώνας των αιώνων, και βαλούσι τους στεφάνους αυτών ενώπιον του θρόνου λέγοντες· 11 άξιος ει, ο Κύριος και Θεός ημών, λαβείν την δόξαν και την τιμήν και την δύναμιν, ότι συ έκτισας τα πάντα, και δια το θέλημά σου ήσαν και εκτίσθησαν." (Αποκάλυψις 4/δ: 9-11).

Για τα 4 ζώα, γνωρίζουμε, ότι αποτελούν την αντιπροσωπεία της κτίσης, Και αν προσέξουμε στις αναφορές που κάνει η Αποκάλυψις γι' αυτά, παρατηρούμε ότι διαρκώς εμφανίζονται να συλλειτουργούν με τους 24 Πρεσβυτέρους, και να λένε μάλιστα το "αμήν", είτε μόνα τους, είτε μαζί τους. Όπως ακριβώς ο Πρεσβύτερος στη Θεία Λειτουργία και το Εκκλησίασμα! Τα 4 ζώα, αποτελούν το λαό της κτίσεως θα λέγαμε, σε αυτή την ουράνια λειτουργία, στην οποία υπάρχει και ο Επισκοπικός θρόνος για τον κάθε έναν από τους 24 Πρεσβυτέρους.

"Λειτουργία", σημαίνει "Λαού το Έργον". Δεν είναι ο λαός απλός παρατηρητής, αλλά συμμετέχει σε αυτήν, δοξολογώντας, προσκυνώντας, και λέγοντας το "αμήν". Έτσι και τα 4 ζώα. Στέκονται εις τόπον λαού, δοξολογώντας και λέγοντας το "αμήν":

"και τα τέσσαρα ζωα έλεγον, αμήν· και οι πρεσβύτεροι έπεσαν και προσεκύνησαν." (Αποκάλυψις 5/ε: 14).

"και έπεσαν οι είκοσι και τέσσαρες πρεσβύτεροι και τα τέσσαρα ζώα και προσεκύνησαν τω Θεω τω καθημένω επί τω θρόνω λέγοντες· αμήν, αλληλούϊα" (Αποκάλυψις19/ιθ: 4).

Η λειτουργία των τεσσάρων ζώων, ενώπιον του Πρεσβυτερίου, να λένε το "αμήν" στην ευχαριστία των Πρεσβυτέρων, θυμίζει τα λόγια του αποστόλου Παύλου περί της τάξεως του "ιδιώτου":

"Επεί εάν ευλογείς εν Πνεύματι, ο αναπληρών τον τόπον του ιδιώτου πώς ερεί το αμήν επί τη ση ευχαριστία; επειδή τι λέγεις ουκ οίδεν". (Α΄ Κορ. 14/ιδ: 16).

Όπως στη Χριστιανική Εκκλησία έχουμε το λαό, (τους ιδιώτες), και τους ιερείς, (τους Πρεσβυτέρους), στην ουράνια αυτή Θεία Λειτουργία, τα 4 ζώα και οι 24 Πρεσβύτεροι, κατέχουν τις δύο αυτές θέσεις αντίστοιχα. Γι' αυτό άλλωστε και εμφανίζονται διαρκώς μαζί από την αρχή ως το τέλος. Τα 4 ζώα "αναπληρούν τον τόπον του ιδιώτου", και οι 24 Πρεσβύτεροι αναπληρούν τον τόπον του Πρεσβυτερίου. Αυτός είναι ο βασικός τους ρόλος στην ουράνια Θεία Λειτουργία της Αποκάλυψης.


Η κατάθεση των στεφανιών της νίκης, ενώπιον του Θρόνου του Θεού

Καθώς λοιπόν εξετάζουμε το δεύτερο αυτό χωρίο, όπου εμφανίζονται 24 Πρεσβύτεροι στην Αποκάλυψη, και αφού πρώτα η Αποκάλυψη μας κάνει μια περιγραφή των τεσσάρων ζώων, έχουμε μια ενδιαφέρουσα ξαφνική αλλαγή ύφους από τον Ιωάννη. Ενώ ως τη στιγμή εκείνη ΠΕΡΙΓΡΑΦΕΙ τους 24 Πρεσβυτέρους και τα 4 ζώα, ξαφνικά σταματάει την περιγραφή όσων είδε, και παρεμβάλλει μια ΠΡΟΡΡΗΣΗ. Προσέξτε την αλλαγή από παρελθοντικό αφηγηματικό χρόνο, σε μελλοντικό:

"9 Και όταν δώσι τα ζωα δόξαν και τιμήν και ευχαριστίαν τω καθημένω επί του θρόνου, τω ζώντι εις τους αιώνας των αιώνων, 10 πεσούνται οι είκοσι τέσσαρες πρεσβύτεροι ενώπιον του καθημένου επί του θρόνου, και προσκυνήσουσι τω ζώντι εις τους αιώνας των αιώνων, και βαλούσι τους στεφάνους αυτών ενώπιον του θρόνου λέγοντες· 11 άξιος ει, ο Κύριος και Θεός ημών, λαβείν την δόξαν και την τιμήν και την δύναμιν, ότι συ έκτισας τα πάντα, και δια το θέλημά σου ήσαν και εκτίσθησαν." (Αποκάλυψις 4/δ: 9-11).

Μας λέει ότι ΟΤΑΝ τα ζώα θα δώσουν δόξα και τιμή και ευχαριστία στον Θεό, ΤΟΤΕ θα πέσουν οι 24 Πρεσβύτεροι και θα προσκυνήσουν τον Θεό, και θα βάλουν τα στεφάνια τους μπροστά Του, λέγοντας κάποια λόγια που ακολουθούν. Υπάρχει δηλαδή μια ΠΡΟΔΙΑΓΕΓΡΑΜΜΕΝΗ ακολουθία γεγονότων σε αυτή την ουράνια Θεία Λειτουργία, μια ΕΞΑΡΤΗΣΗ των όσων θα γίνουν μετά, από όσα θα γίνουν πριν. Για να προσκυνήσουν οι 24 Πρεσβύτεροι και να βάλουν τα στεφάνια τους "στα πόδια" (θα λέγαμε) του Θεού, πρέπει πρώτα να δώσουν τα ζώα "δόξα και τιμή και ευχαριστία" στον Θεό. Τι σημαίνει αυτό άραγε; Γιατί υπάρχει αυτή η ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΗ;

Ας δούμε όμως, τι σημαίνει η τοποθέτηση των στεφάνων τους, "ενώπιον του θρόνου" του Θεού, για να μπορέσουμε να καταλάβουμε τι σημαίνουν και τα υπόλοιπα.

Είπαμε, ότι τα στεφάνια δείχνουν ΤΟ ΒΡΑΒΕΙΟ της νίκης των αθληθέντων, στο άθλημα της σωτηρίας. Πρόκειται περί ΒΡΑΒΕΙΩΝ ΝΙΚΗΣ. Και μάλιστα ΝΙΚΗΣ ΒΑΣΙΛΕΩΝ, εφ' όσον οι 24 Πρεσβύτεροι κάθονται σε θρόνους! Τι σημαίνει λοιπόν, το να καταθέσει κάποιος το βραβείο της νίκης του στα πόδια κάποιου; Δεν σημαίνει άραγε, την ταπεινή παραδοχή, ότι ΕΚΕΙΝΟΣ είναι ο μόνος άξιος της τιμής; Ότι του παραδίδει κάθε εξουσία και αρμοδιότητα;

Κάτι παρόμοιο, λέει η Αγία Γραφή για τον ίδιο τον Κύριο Ιησού Χριστό. Ας το θυμηθούμε:

Στην Α΄ Κορ. 15/ιε: 24 (και εξής), ο απόστολος Παύλος, αφού ενωρίτερα έχει μιλήσει για την ανάσταση των νεκρών η οποία θα συμβεί κατά τη Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου, λέγει: «είτα το τέλος (δηλαδή, «μετά, το τέλος»), όταν παραδώ την βασιλείαν τω Θεω και Πατρί (όταν θα παραδώσει, εννοεί ο Ιησούς Χριστός, την βασιλεία εις τον Θεόν και Πατέρα), όταν καταργήση πάσαν αρχήν και πάσαν εξουσίαν και δύναμιν. 25 δει γαρ αυτόν βασιλεύειν άχρις ου αν θή πάντας τους εχθρούς υπό τους πόδας αυτού. 26 έσχατος εχθρός καταργείται ο θάνατος· 27 πάντα γαρ υπέταξεν υπό τους πόδας αυτού. όταν δε είπη ότι πάντα υποτέτακται, δήλον ότι εκτός του υποτάξαντος αυτώ τα πάντα. 28 όταν δε υποταγή αυτώ τα πάντα, τότε και αυτός ο Υιος υποταγήσεται τω υποτάξαντι αυτώ τα πάντα, ίνα ή ο Θεός τα πάντα εν πάσιν».

Ας διαβάσουμε όμως τους ίδιους στίχους, δηλαδή, από το 24 έως και το 28 απλοποιώντας τους στη σύγχρονη ελληνική γλώσσα: «Μετά θα έλθει το τέλος. Όταν θα παραδώσει την βασιλεία εις τον Θεό και Πατέρα, όταν θα καταργήσει κάθε αρχή και κάθε εξουσία και δύναμη. Διότι πρέπει Αυτός να βασιλεύει μέχρις ότου θέσει πάντας τους εχθρούς υπό τους πόδας Αυτού. Έσχατος εχθρός καταργείται ο θάνατος. Διότι πάντα υπέταξε υπό τους πόδας Αυτού. Όταν δε είπει ότι τα πάντα έχουν υποταγεί είναι φανερό ότι εξαιρείται Αυτός ο οποίος υπέταξε εις Αυτόν τα πάντα. Όταν δε υποταγούν εις Αυτόν τα πάντα τότε και Αυτός ο Υιός θα υποταγεί εις Αυτόν ο Οποίος υπέταξεν εις Αυτόν τα πάντα, ούτως ώστε ο Θεός να είναι τα πάντα εν πάσι».
Να θυμηθούμε εδώ εν συντομία, ότι η υποταγή του ΝΙΚΗΤΗ ΚΑΙ ΒΑΣΙΛΙΑ Χριστού στον Πατέρα, σημαίνει ότι του παραδίδει τα αποτελέσματα της νικηφόρας εκστρατείας Του, χωρίς φυσικά να παύει και ο Ίδιος ο Χριστός να είναι βασιλιάς και νικητής, εφ' όσον "η εξουσία αυτού εξουσία αιώνιος, ήτις ου παρελεύσεται, και η βασιλεία αυτού ου διαφθαρήσεται” (Δανιήλ 7/ζ: 14)».

Κατά τον άγιο Νικόδημο, σημαίνει ότι: "παραδίδει ο Υιός εις τον Πατέρα ελευθέραν όλην την βασιλείαν ήτοι τους βασιλευομένους υπ’ αυτού πιστούς η οποία βασιλείαν ήτον πρότερον διαρπαγμένη και σκλαβωμένη από τον αποστάτην διάβολον καθώς λέει ο Αλεξανδρείας θείος Κύριλλος εν τω «Κατά Ιουλιανώ βιβλίω τετάρτω» και σχολιάζοντας σε υποσημείωση το ίδιο χωρίο, λέγει: «παραδίδει δε ο Υιός εις τον Πατέρα την βασιλεία όχι πως την υστερείται αυτός διότι τούτο είναι ανόητον πολλά και να το στοχαστεί τινάς. Δηλαδή όταν μεν επολεμείτο και αποστάτη η τοιαύτη βασιλεία να είναι ιδική του όταν δε την ειρήνευσε τότε να την υστερηθεί; Αλλά την παραδίδει δια να κάνει συγκοινωνόν του ιδικού του κατορθώματος και τον Πατέρα επειδή κοινά είναι όλα τα της Τριάδος. ... Λέγεται δε ότι παραδίδει ο Υιός την βασιλείαν τώ Πατρί καθ’ ό ευφραίνει αυτόν με το κατόρθωμα καθ’ ό δεν έχει πλέον να ταλαιπωρείται δι’ αυτήν μήτε να συμμαχεί και να νικά δι’ αυτήν και όχι δια να την υστερείται και να μην την έχει πλέον Αυτός, κατά τον σοφόν Φώτιον».

Από αυτόν τον πραλληλισμό της υποταγής του Νικητή Βασιλέως Υιού προς τον Πατέρα, με την υποταγή των Νικητών Βασιλέων 24ων Πρεσβυτέρων στον Θρόνο του Θεού, μπορούμε πλέον να κατανοήσουμε, τη σημασία της ενεργείας τους, να θέσουν τα στεφάνια τους στα πόδια του Θεού. Τον καθιστούν μέτοχο της νίκης και της χαράς τους, και του παραδίδουν τα αποτελέσματα της εκστρατείας τους!!!

Αυτό όμως σημαίνει ότι (όπως ο Χριστός), κάτι ολοκλήρωσαν, κάτι πέτυχαν, και για κάποιο λόγο, ΤΟΤΕ είναι η στιγμή της παράδοσής του στον Θεό. Τι είναι αυτό που ολοκλήρωσαν και πέτυχαν; Και τι σχέση έχει με το "αμήν" των Τεσσάρων Ζώων;

Περιμένοντας για το "αμήν" της Κτίσης

Γιατί άραγε, ΠΡΙΝ οι 24 Πρεσβύτεροι, κάνουν τον Θεό μέτοχο της χαράς της νίκης τους και πρέπει να περιμένουν ΠΡΩΤΑ τα Τέσσερα Ζώα, να δώσουν "δόξαν και τιμήν και ευχαριστίαν τω καθημένω επί του θρόνου";

Στην απάντηση αυτού του ερωτήματος, βοηθάει να θυμηθούμε, ότι τα 4 Ζώα, είναι (όπως δείξαμε), η "αντιπροσωπεία της κτίσης" στη Θεία Λειτουργία αυτή. Το Λιοντάρι, το Μοσχάρι, ο Άνθρωπος και ο Αετός, καλύπτουν όλη τη ζωϊκή δημιουργία, ως βασιλείς εκάστης ομάδας όντων. Αυτό σημαίνει, ότι για έρθει η στιγμή να καταθέσουν οι 24 Πρεσβύτεροι τα στεφάνια τους ενώπιον του Θρόνου του Θεού, πρέπει πρώτα ολόκληρη η κτίση να δοξολογήσει τον Θεό!

Το ότι στο όλο ζήτημα εμπλέκεται η κτίση, δεν είναι απλώς μια παρακινδυνευμένη θεωρία ερμηνείας του χωρίου. Αλλά φαίνεται σαφώς από τα ίδια τα λόγια των 24ων Πρεσβυτέρων, καθώς θα προσκυνούν τον Θρόνο, με τα στεφάνια τους κατατεθειμένα μπροστά στον Θεό. Τι θα πουν οι 24 Πρεσβύτεροι, ΜΕΤΑ από την δόξα και την ευχαριστία των 4ων Ζώων προς τον Θεό;

"και βαλούσι τους στεφάνους αυτών ενώπιον του θρόνου λέγοντες· 11 άξιος ει, ο Κύριος και Θεός ημών, λαβείν την δόξαν και την τιμήν και την δύναμιν, ότι συ έκτισας τα πάντα, και δια το θέλημά σου ήσαν και εκτίσθησαν" (Αποκάλυψις 4/δ: 10,11).

Είναι φανερό λοιπόν, ότι περί κτίσης ο λόγος. Ο λόγος της δοξολογίας αυτής, είναι επειδή ο Θεός "έκτισε τα πάντα, και δια το θέλημά Του υπήρχαν και κτίσθηκαν". Αν ο Λαός, η ίδια η κτίση, δεν δοξολογήσει τον Θεό, πώς θα προσφέρουν τη δοξολογία αυτή και οι ιερείς, οι 24 Πρεσβύτεροι, οι οποίοι ιερατεύουν ΧΑΡΙΝ ΤΟΥ ΛΑΟΥ; Με άλλα λόγια, οι 24 Πρεσβύτεροι, ΔΕΝ μπορούν να καταθέσουν τα στεφάνια της νίκης, αν πρώτα δεν δοξολογήσει η κτίση τον Θεό, δια των εκπροσώπων της!!! Αν η κτίση δεν ΘΕΛΗΣΕΙ να "ελευθερωθεί από τη δουλεία της φθοράς", (Ρωμαίους 8/η: 19-23), τότε ούτε νίκη επιτελείται, ούτε βασιλεία επί όλης της κτίσης, ούτε χαρά και δοξολογία, για μια νίκη που ΑΚΟΜΑ ΔΕΝ ΣΥΝΤΕΛΕΣΘΗΚΕ. Γι' αυτό οι 24 Πρεσβύτεροι περιμένουν το "αμήν" της κτίσης, για να το αποδώσουν (ως ιερείς) στον Κύριο και Θεό.

Η ελευθερία της κτίσης προς αυτό, είναι πολύ σημαντική. Αλλά τα 4 Ζώα έχουν και ένα με πρόσωπο ανθρώπου ανάμεσά τους, που είναι μάλιστα και ο Βασιλιάς της κτίσης όλης. Αν και ο άνθρωπος λοιπόν δεν αποδεχθεί ΕΛΕΥΘΕΡΑ τον Θεό, η κτίση δεν αποδίδει τη δοξολογία που περιμένουν οι 24 Πρεσβύτεροι. Έχει μεγάλη σημασία η ελεύθερη αποδοχή του Θεού από την ανθρωπότητα, για να οδηγηθεί η κτίση στην αφθαρσία. Εδώ το βρίσκουμε διατυπωμένο ως αίτημα των 24ων Πρεσβυτέρων, για να μπορέσουν να συντελέσουν τη νίκη τους, και να παραδώσουν τα ευλογημένα αποτελέσματά της στον Θεό. Μάλιστα, το ότι ευθύς εξ αρχής της εμφάνισης των 24ων Πρεσβυτέρων, μας μιλάει για το ότι περιμένουν τη δοξολογία της κτίσης, για να καταθέσουν τα στεφάνια τους, μας κάνει γνωστό και το στόχο που επιτελούν στο σχέδιο του Θεού. Μας δείχνει το ρόλο τους σε αυτή την ουράνια Θεία Λειτουργία της Σωτηρίας.

Υπέρ της ανάγκης για ελεύθερη αποδοχή της εξουσίας του Θεού από την κτίση, σημαντικότατη μαρτυρία μας δίνει και η περιγραφή των γεγονότων της ουράνιας Θείας Λειτουργίας, που γίνεται στο επόμενο κεφάλαιο της Αποκάλυψης:

"και ότε έλαβε το βιβλίον (το Αρνίο - Χριστός), τα τέσσαρα ζωα και οι είκοσι τέσσαρες πρεσβύτεροι έπεσαν ενώπιον του αρνίου, έχοντες έκαστος κιθάραν και φιάλας χρυσάς γεμούσας θυμιαμάτων, αι εισιν αι προσευχαί των αγίων· 9 και άδουσιν ωδήν καινήν λέγοντες· άξιος ει λαβείν το βιβλίον και ανοίξαι τας σφραγίδας αυτού, ότι εσφάγης και ηγόρασας τω Θεω ημάς εν τω αίματί σου εκ πάσης φυλής και γλώσσης και λαού και έθνους, 10 και εποίησας αυτούς τω Θεω ημών βασιλείς και ιερείς, και βασιλεύουσιν επί της γης. 11 και είδον και ήκουσα ως φωνήν αγγέλων πολλών κύκλω του θρόνου και των ζώων και των πρεσβυτέρων, και ην ο αριθμός αυτών μυριάδες μυριάδων και χιλιάδες χιλιάδων, 12 λέγοντες φωνή μεγάλη· άξιόν εστι το αρνίον το εσφαγμένον λαβείν την δύναμιν και τον πλούτον και σοφίαν και ισχύν και τιμήν και δόξαν και ευλογίαν. 13 και παν κτίσμα ό εν τω ουρανω και επί της γης και υποκάτω της γης και επί της θαλάσσης εστί, και τα εν αυτοίς πάντα, ήκουσα λέγοντας· τω καθημένω επί του θρόνου και τω αρνίω η ευλογία και η τιμή και η δόξα και το κράτος εις τους αιώνας των αιώνων. 14 και τα τέσσαρα ζωα έλεγον, αμήν· και οι πρεσβύτεροι έπεσαν και προσεκύνησαν." (Αποκάλυψις 5/ε: 8-14).

Εδώ, είναι άξια παρατήρησης τα εξής σημεία, όσον αφορά το θέμα που εξετάζουμε:

1. Οι 24 Πρεσβύτεροι, ως ιερείς που είναι, προσφέρουν τις προσευχές των αγίων ως θυμίαμα στον ουράνιο Ναό του Θεού.

2. Ο ρόλος των προσευχών αυτών, που εισέρχονται στον Ουράνιο Ναό του Θεού από τα κτίσματα, είναι να δώσουν το αίτημα στο Αρνίο, να ανοίξει τις σφραγίδες του βιβλίου.

3. Είναι μάλιστα σημαντικό, ότι δεν πρόκειται απλώς για αίτημα, αλλά ΓΙΑ ΕΓΚΡΙΣΗ!!! Φαίνεται αστείο, μα ο Χριστός αναμένει την έγκριση των κτισμάτων Του για να ανοίξει τις σφραγίδες!!! Προσέξτε τι λέει η Νέα Ωδή που ψάλλουν: "άξιος ει λαβείν το βιβλίον και ανοίξαι τας σφραγίδας αυτού". Θυμίζει το "άξιος!" που κραυγάζει ο λαός, κατά τη χειροτονία ενός ιερέως! Γιατί όπως έχουμε ήδη δείξει και σε άλλη μας μελέτη, "φωνή λαού, οργή Θεού"!

4. Το εδάφιο 13 τονίζει με έντονο και αναλυτικό τρόπο, την ευλογία όλων των κτισμάτων προς τον Κύριο Ιησού Χριστό, την οποία ευλογία τα 4 Ζώα εκφράζουν στη συνέχεια με το "αμήν", και οι 24 Πρεσβύτεροι πέφτουν και προσκυνούν.

5. Στο εδάφιο 14 περιγράφεται η στιγμή που είχε προειπωθεί εξ αρχής, που όταν τα 4 ζώα (ως εκπρόσωποι της κτίσης) θα δοξολογούσαν τον Θεό, ΤΟΤΕ οι 24 Πρεσβύτεροι θα προσκυνούσαν. Εδώ, πράγματι, αφού η κτίση δίνει την ελεύθερη συμφωνία της στον Χριστό, αρχίζει η επέμβαση στις υποθέσεις της γης, που θα οδηγήσουν στην αφθαρσία της κτίσης. Μετά από αυτή την "έγκριση" της κτίσης δια των εκπροσώπων της, είναι πλέον η στιγμή να ανοίξουν οι σφραγίδες της Αποκάλυψης, και να μπουν σε λειτουργία οι δυνάμεις εκείνες και οι καταστάσεις, που θα οδηγήσουν στην ολοκλήρωση του σκοπού του Θεού.

6. Περί του αριθμού 24

Για τον αριθμό 24, στην Αγία Γραφή βρίσκουμε ότι:

Α. 24 ήταν τα βόδια που προσφέρθηκαν ως θυσία ειρηνική στον αγιασμό της Σκηνής του Μαρτυρίου (Αριθμοί 7/ζ: 88).


Β. 24 χιλιάδες ήταν "οι εργοδιώκτες του έργου του Κυρίου" κατά την κατασκευή του Ναού του Θεού (Α΄ Χρον. 23/κγ: 4).

Γ. 24 χιλιάδες ήταν "οι αρχηγοί των πατριών, και οι χιλίαρχοι, και οι εκατόνταρχοι, και οι αξιωματικοί τους, που υπηρετούσαν τον βασιλιά, σύμφωνα με ολόκληρη την τάξη των διαιρέσεων, που έμπαιναν και έβγαιναν από μήνα σε μήνα, σε όλους τους μήνες τού χρόνου, ήσαν 24.000 σε κάθε διαίρεση". (Α΄ Χρονικών 27/κζ: 1).

Δ. 24 ήταν οι εφημερίες των ιερέων στον Ναό, αλλά και των μουσικών (Α΄ Παραλ. 24/κδ: 5,24 και 25/κε: 1).

Εάν αυτό σημαίνει κάποια σχέση με τους 24 Πρεσβυτέρους, θα μπορούσε να είναι το ότι στις δύο πρώτες περιπτώσεις ο αριθμός 24 σχετίζεται με την κατασκευή τόσο της Σκηνής του Μαρτυρίου, όσο και του Ναού του Θεού, δηλαδή με την κατασκευή των χώρων λατρείας του Θεού, και σύμφωνα με τη δεύτερη και τρίτη περίπτωση, σχετίζεται με τους ηγέτες του λαού του Θεού, εργοδιώκτες και αξιωματικοί του βασιλέως.

Ομοίως, οι 24 Πρεσβύτεροι, όπως μαρτυρεί και το όνομά τους, είναι ηγέτες του λαού του Θεού. Γι' αυτό άλλωστε κάθονται σε θρόνους. Αλλά είναι επίσης εκείνοι που προσφέρουν ως "εργοδιώκτες" και ως ιερείς το "αμήν" της κτίσης προς τον Θεό, ώστε να ξεκινήσει η αναδημιουργία της κτίσης προς την αφθαρσία. Παράλληλα, είναι εκείνοι που όπως τα βόδια, παρουσίασαν τα σώματά τους "θυσίαν ζώσαν, αγίαν, ευάρεστον τω Θεώ" (Ρωμαίους 12/ιβ: 1), οικοδομώντας με αυτά την Εκκλησία, τον Ναό του Θεού, ως "λίθοι ζώντες ως λίθοι ζώντες, οικοδομούνται οίκος πνευματικός, ιεράτευμα άγιον, διά να προσφέρουν πνευματικάς θυσίας ευπροσδέκτους εις τον Θεόν διά Ιησού Χριστού" (Α΄ Πέτρου 2/β: 5). Είναι εκείνοι που με το έργο τους και τη θυσία τους συνέβαλαν στην οικοδομή της Πόλης του Θεού του ζώντος, της Καινής Ιερουσαλήμ, της "Σκηνής του Θεού" (Αποκ. 21/κα: 3).

Η Αποκάλυψη στο 21 κεφάλαιο, μας πληροφορεί, ότι η Καινή Ιερουσαλήμ, η Εκκλησία, δεν διαθέτει Ναό (Αποκ. 21/κα: 22), επειδή Ναός της είναι ο Ίδιος ο Θεός που σκηνώνει σε Αυτή, και αυτή είναι Σκηνή του Θεού (Αποκ. 21/κα: 3).

Αλλά και η Δ΄ περίπτωση συσχετίζεται άψογα με τους 24 Πρεσβυτέρους, οι οποίοι είναι και ιερείς, αλλά επίσης και μουσικοί, εφ' όσον η Αποκάλυψη τους δείχνει να ψάλλουν με κιθάρες! (Αποκάλυψις ε/5: 8).

Είναι επίσης ενδιαφέρον, ότι στο ίδιο κεφάλαιο, (Αποκάλυψις 21/κα), στην περιγραφή της Καινής Ιερουσαλήμ, αναφέρεται ότι έχει 12 πυλώνες, πάνω στους οποίους είναι γραμμένα τα ονόματα των 12 φυλών του Ισραήλ. Μας λέει επίσης, ότι και τα θεμέλιά της είναι 12, πάνω στα οποία είναι γραμμένα τα ονόματα των 12 αποστόλων:

"12 έχουσα τείχος μέγα και υψηλόν, έχουσα πυλώνας δώδεκα, και επί τοις πυλώσιν αγγέλους δώδεκα, και ονόματα επιγεγραμμένα, α εστιν ονόματα των δώδεκα φυλών των υιών Ισραήλ. 13 απ’ ανατολών πυλώνες τρεις, και από βορρά πυλώνες τρεις, και από νότου πυλώνες τρεις, και από δυσμών πυλώνες τρεις. 14 και το τείχος της πόλεως έχον θεμελίους δώδεκα, και επ’ αυτών δώδεκα ονόματα των δώδεκα αποστόλων του αρνίου." (Αποκάλυψη 21/κα: 12-14).

Ως γνωστόν, 2 Χ 12 = 24. Τι μας λέει αυτό; Ότι ο αριθμός των 24ων Πρεσβυτέρων, συμβολίζει ταυτόχρονα την προ Χριστού, και την μετά Χριστόν εποχή, δια των εκπροσώπων της. Την προ Χριστού εποχή με τις 12 φυλές, και την μετά Χριστόν εποχή με τους 12 αποστόλους. 12 + 12 = 24. Γιατί ας μην ξεχνάμε ότι η Θεία Λειτουργία της Αποκάλυψης, είναι διαχρονική.

Κατά τον ίδιο τρόπο, "εντεύθεν και εκείθεν" (κι από τις δύο μεριές) του ποταμού της Χάριτος που διασχίζει την Καινή Ιερουσαλήμ, φυτρώνει το Δένδρο της Ζωής με τους 12 καρπούς:

"Και έδειξέ μοι ποταμόν ύδατος ζωής λαμπρόν ως κρύσταλλον, εκπορευόμενον εκ του θρόνου του Θεού και του αρνίου. 2 εν μέσω της πλατείας αυτής και του ποταμού εντεύθεν και εκείθεν ξύλον ζωής, ποιούν καρπούς δώδεκα, κατά μήνα έκαστον αποδιδούν τον καρπόν αυτού, και τα φύλλα του ξύλου εις θεραπείαν των εθνών." (Αποκάλυψις 22/κβ: 1,2).

Και προ, και μετά Χριστόν, και από τις δύο μεριές του κοσμοϊστορικού γεγονότος της ενανθρώπισης, οι πιστοί άνθρωποι μετέχουν του ξύλου της ζωής, είτε ανήκαν στον κύκλο των 12 φυλών, είτε στον κύκλο των 12 μαθητών. Και οι δύο αυτές ανθρώπινες ομάδες πιστών, οι προ Χριστού και οι μετά Χριστόν, εκπροσωπούνται στην ουράνια Θεία Λειτουργία, από τους 24 Πρεσβυτέρους. Γιατί δεν είναι μόνο 12 ώστε να εκπροσωπούν μόνο τους ανθρώπους της μιας πλευράς του χρόνου, αλλά όλους.

Μία συμπληρωματική εξήγηση, σύμφωνη και αυτή με τα ανωτέρω, περί της σχέσεως των 24ων Πρεσβυτέρων με την κτίση, μας δίνει ο Πατριάρχης Ιεροσολύμων Άνθιμος, στο βιβλίο του: "Ερμηνεία εις την Ιεράν Αποκάλυψιν". (Εκδόσεις Βασ. Ρηγόπουλου Θεσσαλονίκη 1981). Αναφερόμενος στον αριθμό των 24ων Πρεσβυτέρων, λέει τα εξής:

"Περί δε του αριθμού των εικοσιτεσσάρων λέγομεν το παρά του Αρέθα Καισαρείας και Οικουμενίου ότι ο παρών κόσμος, ο εν επτά ημέραις περιειλούμενος, περιστρέφεται μεν περί τον Θεόν, υπερέχει δε πάντων των κτισμάτων ο τρισυπόστατος Θεός. Ο ουν τρία αριθμός των θεαρχικών υποστάσεων, πολλαπλασιάσας τον επτά αριθμόν του παρόντος κόσμου, αποτελεί τον εικοσιένα, προστιθέμενης δε και Τριάδος της πάσαν κτίσιν υπερεχούσης, αποτελεί τον εικοσιτέσσαρα. Τοιγαρούν οι εν τω εβδομαδικών τούτω κόσμω περί τον Θεόν στρεφόμενοι άγιοι, και υπέρ αυτούς τον Θεόν έχοντες, τον εικοσιτέσσαρα αριθμόν απέδωκαν".

Επίλογος

Σίγουρα το θέμα των 24ων Πρεσβυτέρων δεν έχει ολοκληρωθεί με τα παραπάνω. Τα όσα είπαμε εδώ, είναι μόνο μια εισαγωγή στο ρόλο τους στο σχέδιο της σωτηρίας, και στην ουράνια Θεία Λειτουργία της Αποκάλυψης, ώστε να μπορεί ο αναγνώστης να κατανοήσει ακόμα περισσότερα έχοντας αυτά υπ' όψιν και μελετώντας την Αποκάλυψη.

Στη σύντομη αυτή και περιληπτική εισαγωγή του θέματος των 24ων Πρεσβυτέρων, πρόθεση ήταν να τονισθούν τα εξής τρία βασικά σημεία, που αποτελούν "κλειδί" για πολλά άλλα ζητήματα:

1. Η Ιερατική και Βασιλική ιδιότητα των 24ων Πρεσβυτέρων.

2. Η σημασία του Ειδικού Ιερατείου στη Θεία Λειτουργία, που είναι εικόνα εκείνης της ουράνιας που εξετάσαμε. Και

3. Η αξία και η σημασία που δίνει ο Θεός στη συμμετοχή των κτισμάτων του στα διαδραματιζόμενα για τη σωτηρία τους, κάτι που είναι και ο ξεκάθαρος λόγος που υπαγόρευσε την αναγκαιότητα της ενανθρώπισης του Χριστού.

Ο θάνατος είναι ανάπαυση, είναι απαλλαγή από κόπους και μέριμνες βιοτικές

«Δεν θέλω, αδελφοί μου, να αγνοείτε όσα έχουν σχέση με εκείνους που έχουν κοιμηθεί, για να μη λυπάσθε, όπως όλοι οι άλλοι που δεν έχουν ελπίδα. Γιατί, αν πιστεύουμε ότι ο Ιησούς πέθανε και αναστήθηκε, έτσι και ο Θεός, εκείνους που έχουν κοιμηθεί, όντας ενωμένοι μαζί του με την πίστη στον Ιησού, θα τους πάρει κοντά Του» (Α' Θεσ. 4, 13).

Γιατί δηλαδή, όταν μιλάει ο Απόστολος για τον Χριστό, χρησιμοποιεί τη λέξη «θάνατο», ενώ όταν μιλάει για το τέλος του ανθρώπου, ονομάζει το θάνατο «κοίμηση», και όχι θάνατο. Μιλάει για όσους έχουν «κοιμηθεί» και όχι για όσους έχουν «πεθάνει». Γιατί λέει: «Αυτούς που έχουν κοιμηθεί με πίστη στον Ιησού, θα τους πάρει Εκείνος κοντά Του».

Και στη συνέχεια λέει: «Εμείς οι ζωντανοί, που θα μείνουμε πίσω και θα είμαστε στη ζωή, όταν έρθει ο Κύριος, δεν θα προφθάσουμε όσους θα έχουν κοιμηθεί» (Α' Θεσ. 4, 16)

Ούτε εδώ βέβαια είπε «αυτούς που θα έχουν πεθάνει», αλλά, μολονότι μιλάει τρίτη φορά για το ίδιο θέμα, πάλι ονόμασε το θάνατο «κοίμηση». Όταν όμως μιλάει για τον Χριστό, λέει: «Αν πιστεύουμε ότι ο Χριστός πέθανε». Δεν λέει «κοιμήθηκε», αλλά «πέθανε».

Γιατί λοιπόν, για το θάνατο του Χριστού, χρησιμοποίησε τη λέξη «θάνατο», ενώ το θάνατο του ανθρώπου τον ονόμασε «κοίμηση»; Δεν χρησιμοποίησε, ασφαλώς, ο Απόστολος άσκοπα και επιπόλαια αυτές τις λέξεις, αλλά θέλησε, με αυτή τη διάκριση, να διδάξει κάτι πολύ σπουδαίο και μεγάλο.

Για την περίπτωση του Χριστού, χρησιμοποίησε τη λέξη «θάνατο», για να βεβαιώσει το πάθος Του. Για μας τους ανθρώπους όμως χρησιμοποίησε τη λέξη «κοίμηση», για να παρηγορήσει τον πόνο μας.

Ο Χριστός αναστήθηκε. Γι’ αυτό και ο Απόστολος χρησιμοποιεί με άνεση τη λέξη «θάνατος». Για την περίπτωση όμως του ανθρώπου, ο οποίος στηρίζεται στην ελπίδα της ανάστασής του, χρησιμοποιεί ο Απόστολος τη λέξη «κοίμηση». Προσπαθεί έτσι, να παρηγορήσει τους συγγενείς για την στέρηση του ανθρώπου που έφυγε και, ταυτόχρονα, να ενισχύσει το ηθικό τους, με την ελπίδα της ανάστασης του νεκρού. Γιατί, όποιος έχει κοιμηθεί, σίγουρα θα αναστηθεί. Εφόσον ο θάνατος δεν είναι τίποτε άλλο, παρά ύπνος βαθύς και παρατεταμένος.

Μπορείς βέβαια να πεις ότι αυτός που πέθανε δεν αισθάνεται, ούτε ακούει, ούτε βλέπει τίποτα. Κι εγώ σου απαντώ: Και σ' αυτόν που κοιμάται συμβαίνει το ίδιο. Θα μπορούσαμε μάλιστα να σημειώσουμε εδώ κάτι πολύ αξιοθαύμαστο. Η ψυχή δηλαδή εκείνου που κοιμάται συμμετέχει, κατά κάποιο τρόπο, στον ύπνο του σώματος. Η ψυχή όμως εκείνου που έχει πλέον πεθάνει, παραμένει στη ζωή και σε συνεχή εγρήγορση.

Θα μπορούσε ίσως κάποιος να πει: Ναι, καλά όλα αυτά, αλλά εκείνος που πεθαίνει, σε λίγο σαπίζει, διαλύεται και γίνεται σκόνη και στάχτη. Τι σημασία έχει όμως αυτό, αγαπητέ μου; Αυτό είναι ακριβώς, εκείνο για το οποίο πρέπει να χαίρεσαι. Γιατί αυτό κάνει και ο άνθρωπος, όταν θέλει να ξαναφτιάξει ένα σπίτι που έχει παλιώσει. Βγάζει δηλαδή πρώτα έξω τους ενοίκους του και μετά, αφού γκρεμίσει το παλιό σπίτι, κτίζει άλλο, καινούργιο και ομορφότερο. Φυσικά, καθόλου δεν λυπούνται οι ένοικοι που βγήκαν για λίγο από το παλιό σπίτι, αλλά, αντίθετα, χαίρονται πάρα πολύ. Γιατί δεν τους απασχολεί η κατεδάφιση, αλλά χαίρονται προκαταβολικά για τη νέα οικοδομή που θα ξαναχτιστεί.

Το ίδιο ακριβώς κάνει και ο Θεός. Επειδή θέλει να μας ανακαινίσει, διαλύει το σώμα μας, αφού πρώτα βγάλει έξω από αυτό την ψυχή μας. Θα ανακαινίσει το σώμα και μετά θα εγκαταστήσει πάλι μέσα την ψυχή, και μάλιστα, με περισσότερη λαμπρότητα και δόξα.

Το ίδιο θά 'κανε και αν είχε κανείς ένα μεταλλικό αντικείμενο, σκουριασμένο από το χρόνο. Θα το έσπαζε σε μικρά κομμάτια, θα το έλιωνε στο καμίνι και θα το ξανάχυνε, φτιάχνοντας έτσι ένα καινούργιο αντικείμενο, πιο λαμπρό και πιο όμορφο από το παλιωμένο. Όπως λοιπόν, η διάλυση του μετάλλου στο καμίνι, δεν υπονοεί και τον αφανισμό του, αλλά, αντίθετα, την ανάπλασή του, έτσι και ο θάνατος του ανθρώπινου σώματος, δεν είναι καταστροφή κι αφανισμός, αλλά ανακαίνιση. Οταν λοιπόν δεις να διαλύεται το σώμα και να σαπίζει, όπως λιώνει το μέταλλο στο καμίνι, μη σταματήσεις σ' αυτό που βλέπεις, αλλά να προσδοκάς την ανακαίνιση. Ούτε πάλι, να σταθείς στην αναλογία του παραδείγματος με την ανοικοδόμηση, αλλά γύρισε πάλι τη σκέψη σου στο παράδειγμα του μεταλλουργού.

Ο μεταλλουργός, όταν χύνει το παλιό μέταλλο, δεν ξαναφτιάχνει, για παράδειγμα, χρυσό και αθάνατο ανδριάντα, αλλά μεταλλικό και άψυχο. Ο Θεός όμως δεν κάνει έτσι· αλλά, ενώ βάζει στη γη πήλινο και θνητό σώμα, ανασταίνει χρυσό και αθάνατο ανδριάντα. Δέχεται η γη φθαρτό και θνητό σώμα και σου επιστρέφει άφθαρτο και αθάνατο.

Μη στέκεσαι λοιπόν σ' εκείνον που έχει πια κλείσει τα μάτια του και κοίτεται βουβός και άφωνος, αλλά σκέψου εκείνον που θα αναστηθεί. Σκέψου εκείνον που θα απολαύσει δόξα ανέκφραστη, θαυμαστή και εξαίσια. Στρέψε τα μάτια σου απ' αυτό που βλέπεις, σ' εκείνο που θα γίνει. Οδύρεσαι βέβαια και θρηνείς, γιατί έχασες την συντροφιά ενός δικού σου ανθρώπου. Δεν είναι όμως λίγο παράλογο, αγαπητέ μου, να παντρεύεις την κόρη σου σε ξένο τόπο και να μη στενοχωριέσαι που αυτή θα είναι στο εξής μακριά σου -εφόσον αυτή θα περνάει καλά και θα είναι εκεί ευτυχισμένη- κι εδώ που, όχι άνθρωπος, αλλά ο Ιδιος ο Κύριος πήρε κοντά Του τον άνθρωπό σου, να θρηνείς σπαρακτικά και να οδύρεσαι;

Θα μου πεις βέβαια: Πώς μπορώ να μην πονάω; Άνθρωπός μου είναι αυτός που έφυγε. Ούτε εγώ όμως σου λέω κάτι τέτοιο. Δεν σου μιλάω για τη λύπη, αλλά για την υπερβολή. Γιατί, το να λυπάται κανείς, είναι φυσικό. Το να χτυπιέται όμως, πάνω από το μέτρο, είναι δείγμα μανίας, παραφροσύνης και αδυναμίας, πράγμα που συνήθως εκδηλώνει η γυναικεία ψυχή.

Πόνεσε, κλάψε, αλλά μην απογοητεύεσαι, μη θυμώνεις και μην αγανακτείς. Ευχαρίστησε τον Θεό, που παίρνει κοντά Του τον άνθρωπό σου. Έτσι, θα τιμήσεις εκείνον που έφυγε από αυτή τη ζωή και θα τον εφοδιάσεις με λαμπρά, εντάφια δώρα.

Αν όμως απελπιστείς, και εκείνον που έφυγε δυσκολεύεις και Εκείνον που τον πήρε βλασφημείς και τον εαυτό σου βλάπτεις. Αντίθετα, αν ευχαριστείς γι’ αυτό τον Θεό, και τον άνθρωπό σου τίμησες και τον Θεό που τον πήρε δόξασες και τον εαυτό σου έχεις ωφελήσει.

Δάκρυσε στο μέτρο που δάκρυσε κι ο Κύριός σου για τον Λάζαρο. Δάκρυσε και ο Κύριος· κι έτσι, με το παράδειγμά Του, έχει θέσει και σε μας μέτρα, κανόνα και όρια της λύπης. Αυτά τα όρια, δεν πρέπει ποτέ να τα υπερβαίνουμε.

Το ίδιο μας διδάσκει και ο Απόστολος Παύλος: «Για εκείνους», λέει, «που έχουν κοιμηθεί, θέλω να ξέρετε, τι ακριβώς συμβαίνει, για να μη λυπάστε, σαν τους άλλους, που δεν έχουν ελπίδα». Να λυπάσαι, λέει ο Απόστολος, αλλά όχι σαν τους ειδωλολάτρες, που δεν έχουν ιδέα για την ανάσταση των νεκρών και γι’ αυτό δεν ελπίζουν στη μέλλουσα ζωή.

Σας λέω ειλικρινά πως ντρέπομαι και κοκκινίζω, όταν περπατάω έξω στους δρόμους της πόλης και συναντώ γυναίκες να κλαίνε γοερά, να χτυπιούνται, να τραβούν τα μαλλιά τους και να ξεσκίζουν το πρόσωπό τους. Και το πιο χειρότερο, αυτά τα κάνουν μπροστά στα μάτια των άλλων, που είναι άπιστοι κι ειδωλολάτρες. Θα έχουν πάρα πολύ δίκιο αυτοί, αν πουν για μας: Αυτοί είναι οι χριστιανοί, που πιστεύουν στην ανάσταση των νεκρών; Αυτοί είναι ασφαλώς, μόνο που δεν συμφωνούν τα λόγια με τα έργα τους. Με τα λόγια πιστεύουν στην ανάσταση των νεκρών, στην πράξη όμως συμπεριφέρονται σαν εκείνους που δεν έχουν καμιά ελπίδα. Αν πίστευαν πραγματικά πως υπάρχει ανάσταση, δεν θα έκαναν όλα αυτά που τώρα κάνουν. Αν ήταν βέβαιοι ότι ο άνθρωπός τους έφυγε, για να κληρονομήσει την επουράνια δωρεά, δεν θα θρηνούσαν τώρα έτσι απαρηγόρητα.

Αυτά και πολύ περισσότερα μας καταμαρτυρούν οι άπιστοι, όταν ακούν τα μοιρολόγια μας. Ας ντραπούμε λίγο και ας σοβαρευτούμε, για να μη βλάπτουμε και τον εαυτό μας και όσους μας βλέπουν να συμπεριφερόμαστε κατ' αυτό τον τρόπο.

Εξήγησέ μου λίγο, για ποιο λόγο σπαράζεις και μοιρολογάς εκείνον που έφυγε; Αν ήταν κακός, πρέπει να ευχαριστείς τον Θεό, γιατί έδωσε τέλος στην κακία του. Αν πάλι ήταν καλόγνωμος, πρέπει να χαίρεσαι, γιατί τον πήρε έγκαιρα κοντά Του ο Θεός, πριν αλλάξει και χάσει τη σύνεσή του, εξαιτίας της κακίας. Εφυγε πια και βρίσκεται σε τόπο που είναι ασφαλισμένος· κι έτσι δεν κινδυνεύει να χάσει τη σωφροσύνη του.

Ισως όμως μου πεις ότι κλαις γιατί αυτός που έφυγε ήταν νέος. Δόξασε λοιπόν τον Θεό, που τον πήρε νωρίς στην επουράνια κληρονομιά. Αλλά κι αν ήταν γέρος, πάλι θα έπρεπε να ευχαριστείς και να δοξάζεις τον Θεό, γιατί τον πήρε κοντά Του και τον ξεκούρασε.

Να σεβαστείς, σε παρακαλώ, την ώρα της εξόδιας ακολουθίας. Ψάλλονται τόσα πολλά και ωραία τροπάρια, διαβάζονται τόσες ευχές. Είναι συγκεντρωμένος μεγάλος κύκλος πατέρων της Εκκλησίας και πνευματικών αδελφών χριστιανών. Αυτοί παρευρίσκονται, όχι για να βλέπουν εσένα αγανακτισμένον να κλαις και να οδύρεσαι, αλλά για να ευχαριστούν μαζί σου τον Θεό, που ανέπαυσε τον άνθρωπό σου. Γιατί γίνεται κι εδώ κάτι ανάλογο μ' εκείνο που συμβαίνει, όταν πρόκειται να αναλάβει κανείς ένα σπουδαίο αξίωμα. 

Προπέμπουν όλοι εκείνον που πρόκειται να τιμηθεί με το αξίωμα, με επευφημίες και ζητωκραυγές. Το ίδιο ακριβώς γίνεται και στην κηδεία. Φεύγει ο πιστός και πηγαίνει κοντά στον Θεό, για να λάβει την επουράνια κληρονομιά και να δεχθεί μεγαλύτερη τιμή και περισσότερη δόξα. Γι' αυτό ακριβώς και τον προπέμπουν με ευχές και ψαλμωδίες, όχι μονάχα οι συγγενείς, αλλά σύσσωμη η Εκκλησία.

Ο θάνατος είναι ανάπαυση, είναι απαλλαγή από κόπους και μέριμνες βιοτικές. Γι' αυτό και, όταν δεις κάποιον δικό σου να φεύγει από αυτή τη ζωή, μην αγανακτείς, αλλά στρέψου με κατάνυξη στον εαυτό σου. Εξέτασε τη συνείδησή σου. Αναλογίσου ότι, μετά από λίγο, το ίδιο τέλος περιμένει κι εσένα. Σοβαρέψου και κάνε το θάνατο του άλλου αφορμή για δική σου ανάνηψη. Σταμάτησε να ζεις αδιάφορα. Σκέψου, τι έχεις εσύ μέχρι τότε κάνει. Διόρθωσε τα λάθη σου, άλλαξε τη ζωή σου.

Αυτό ακριβώς είναι εκείνο που ξεχωρίζει τους χριστιανούς από τους άπιστους. Αλλιώς κρίνουν οι χριστιανοί τα πράγματα. Ο άπιστος κοιτάζει τον ουρανό και τον προσκυνάει, γιατί νομίζει ότι ο ουρανός είναι ο Θεός. Στρέφεται ύστερα στη γη και τη λατρεύει σαν Θεό, θαυμάζοντας ό,τι υλικό υπάρχει επάνω της.

Οι χριστιανοί όμως δεν κάνουν το ίδιο. Βλέπουν τον ουρανό και δοξάζουν τον Δημιουργό του. Γιατί πιστεύουν ότι ο ουρανός είναι δημιούργημα και όχι Θεός. Η θέα της δημιουργίας χειραγωγεί τον πιστό προς τον Δημιουργό της. Ο άπιστος βλέπει τον πλούτο και τα επίγεια αγαθά και σαγηνεύεται. Βλέπει κι ο χριστιανός τον πλούτο και τον περιφρονεί. Είναι ο άπιστος φτωχός και οδύρεται. Ζει φτωχικά ο χριστιανός και χαίρεται. Διαφορετικά λοιπόν βλέπει ο χριστιανός τα πράγματα κι αλλιώς ο άπιστος.

Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και με το θάνατο. Βλέπει τον νεκρό ο άπιστος και τον θεωρεί οριστικά χαμένο. Τον βλέπει κι ο χριστιανός και τον θεωρεί, σαν να βρίσκεται αυτός σε βαθύ ύπνο. Συμβαίνει και στην περίπτωση του θανάτου ό,τι γίνεται και με τα γράμματα. Ολοι έχουμε τα ίδια μάτια και βλέπουμε τα διάφορα ψηφία. Εκείνοι που ξέρουν να διαβάζουν, εισπράττουν το μήνυμα που φέρουν μέσα τους, καθώς διαβάζονται τα γράμματα. Οσοι όμως δεν ξέρουν να διαβάζουν, βλέπουν βέβαια τα γράμματα, αλλά δεν παίρνουν κανένα μήνυμα από την ύπαρξή τους.

Κάτι ανάλογο συμβαίνει και στη ζωή μας. Με τα ίδια μάτια βλέπουμε τα γεγονότα, αλλά όχι και με το ίδιο πιστεύω. Εφόσον λοιπόν διαφέρουμε ως χριστιανοί από τους άπιστους, πώς είναι δυνατόν να συμπεριφερόμαστε κατά τον ίδιο τρόπο μ' αυτούς, όταν συμβεί να φύγει κάποιος δικός μας από αυτή εδώ τη ζωή;

Αναλογίσου, για ποιο λόγο έφυγε ο άνθρωπός σου από αυτή εδώ τη ζωή και παρηγορήσου. Αυτός τώρα βρίσκεται μαζί με τον Απόστολο Παύλο, με τον Απόστολο Πέτρο, με το χορό όλων των Αγίων. Αναλογίσου πως αυτός θα αναστηθεί με μεγάλη δόξα και λαμπρότητα. Με τα κλάματα και τους οδυρμούς δεν μπορείς να αλλάξεις τίποτε απ' όσα έχουν ήδη γίνει. Αντίθετα, θα κάνεις μεγάλο κακό στον εαυτό σου. Σκέψου, σε ποιους μοιάζεις με τα κλάματα και τα μοιρολόγια σου. Μη γίνεσαι κοινωνός της αμαρτίας των απίστων. Ποιούς μιμείσαι με τους οδυρμούς σου; Ποιούς άραγε ζηλεύεις; Ασφαλώς τους άπιστους. Αυτούς που δεν έχουν ελπίδα, καθώς είπε και ο Απόστολος Παύλος: «Για να μη λυπάστε, όπως εκείνοι που δεν έχουν ελπίδα». Πρόσεξε, τι ακριβώς θέλει να πει ο Απόστολος. Δεν είπε εκείνοι που δεν έχουν ελπίδα για ανάσταση, αλλά «αυτοί που δεν έχουν ελπίδα». Γιατί αυτός που δεν ελπίζει στη μέλλουσα Κρίση, δεν έχει καμιά ελπίδα. Αυτός δεν γνωρίζει ότι υπάρχει Θεός, ούτε συνειδητοποιεί τη ματαιότητα αυτού εδώ του κόσμου. Αυτός δεν πιστεύει στην Θεία Πρόνοια, η Οποία επιβλέπει και φροντίζει πάντοτε και διαρκώς για όλους και όλα.

Αυτός βέβαια που δεν γνωρίζει και δεν πιστεύει στον Θεό, είναι πιο ανόητος και από θηρίο, εφόσον έχει πετάξει από μέσα του κάθε ιερό και όσιο. Γιατί, όποιος δεν περιμένει ότι θα λογοδοτήσει για τα έργα του, αυτός δεν νοιάζεται ν' αποκτήσει και την αρετή· κι ούτε βέβαια ενδιαφέρεται να αποβάλει την κακία.

Ας αποφεύγουμε λοιπόν να μοιάζουμε στη συμπεριφορά με τους άπιστους. Τώρα πια έχουμε καταλάβει το βάθος των πραγμάτων. Εχουμε διαπιστώσει πλέον την ανοησία και την παραφροσύνη των άπιστων ανθρώπων, οι οποίοι θρηνούν και κόπτονται κατ' αυτό τον τρόπο. Γιατί και ο Απόστολος Παύλος, γι' αυτό το λόγο σου έφερε τους άπιστους ως παράδειγμα. Σου τους ανέφερε ακριβώς, για να δεις σε ποιο λάθος πέφτεις, με το να τους μιμείσαι στη συμπεριφορά. Να φροντίζεις λοιπόν, να αποφεύγεις τη συμφωνία μαζί τους και να επανέλθεις στη δική σου, τη χριστιανική ευγένεια.

Αυτές τις αναφορές τις κάνει συχνά και σε άλλες περιπτώσεις ο απόστολος Παύλος. Γιατί θέλει να μας δείξει με ποιους μοιάζουμε στη συμπεριφορά, ώστε να ντραπούμε από τα χάλια μας και να αποφεύγουμε πλέον να ομοιωνόμαστε στην αμαρτία με τους άπιστους.

Γράφοντας λοιπόν ο απόστολος Παύλος προς τους Θεσσαλονικείς, έλεγε: «Καθένας να συγκρατεί το σώμα του και να το διατηρεί αγιασμένο και τιμημένο. Να μη γινόσαστε αιχμάλωτοι του πάθους της ατιμίας, όπως κάνουν οι ειδωλολάτρες, που δεν γνωρίζουν τον Θεό» (Α' Θεσ. 4, 4-5). Και πάλι: «Να μη ζείτε όπως οι ειδωλολάτρες, που συμπεριφέρονται σύμφωνα με τη ματαιότητα του λογισμού τους» (Εφεσ. 4, 17).

Κατά τον ίδιο τρόπο, γράφει και σ' αυτή την περίπτωση ο Απόστολος και λέει: «Δεν θέλω να αγνοείτε, αδελφοί μου, όσα έχουν σχέση μ' εκείνους που έχουν κοιμηθεί, για να μη λυπάσθε, όπως οι άλλοι που δεν έχουν ελπίδα». Γιατί δεν είναι τα ίδια τα γεγονότα που μας κάνουν να λυπόμαστε, αλλά η προαίρεσή μας. Δεν είναι ο θάνατος του ανθρώπου που έφυγε, αλλά η αδυναμία αυτών που είναι στη ζωή και θρηνούν.

Τον πιστό λοιπόν άνθρωπο, κανένα από τα γεγονότα αυτής της ζωής δεν μπορεί να τον λυπήσει υπερβολικά. Αντίθετα, ο χριστιανός διαφέρει από τον άπιστο και σ' αυτή ακόμη τη ζωή. Γιατί ο χριστιανός, στηριγμένος στην ελπίδα των μελλόντων, απολαμβάνει από τώρα τους καρπούς της πίστης του στον Χριστό, που είναι η απέραντη χαρά και η διαρκής ευφροσύνη. Γι' αυτό και ο απόστολος Παύλος λέει: «Να χαίρεστε με τη χαρά του Κυρίου, πάντοτε» (Φιλιπ. 4, 4). Ωστε λοιπόν, δεν είναι λίγη η αμοιβή που έχουμε δεχθεί και πριν από την ανάσταση. Εχουμε λάβει τη δωρεά, ώστε να μη μας καταβάλλει κανένα κακό απ' όσα μας συμβαίνουν, αλλά η ελπίδα των μελλόντων αγαθών, να γεμίζει την ψυχή μας παρηγοριά.

Οπως εμείς κερδίζουμε και σ' αυτή τη ζωή και στην άλλη, έτσι και οι άπιστοι ζημιώνονται και τώρα, αλλά και μετά την έξοδό τους από αυτή τη ζωή. Και εδώ δηλαδή καταβάλλονται απ' όσα λυπηρά τους συμβαίνουν, αλλά και μετά το θάνατο θα τιμωρηθούν, εξαιτίας της απιστίας τους στην ανάσταση.

Θα πρέπει λοιπόν, να ευχαριστούμε τον Θεό, όχι μονάχα γιατί θα αναστηθούμε, αλλά και για την ίδια την ελπίδα της ανάστασης, η οποία παρηγορεί την πονεμένη ψυχή και την ενισχύει να προσδοκά την ανάσταση και τη συνάντηση μ' εκείνους που έχουν ήδη φύγει απ' αυτήν εδώ τη ζωή.

Αν πρέπει για κάποιους να πονάμε και να πενθούμε, αυτό πρέπει να γίνεται για εκείνους που ζουν στην αμαρτία και όχι για εκείνους που έφυγαν απ' αυτή τη ζωή.

Αυτό κάνει και ο απόστολος Παύλος, όταν γράφει στους Κορινθίους και λέει: «Μήπως, όταν έλθω εκεί, με ταπεινώσει ο Θεός και πενθήσω πολλούς» (Β' Κορ. 12, 21). Δεν είπε, θα πενθήσω αυτούς που έφυγαν από τη ζωή, αλλά αυτούς που αμάρτησαν και δεν έχουν μετανοήσει για ό,τι έχουν κάνει.

Αυτούς πρέπει να κλαίμε. Ετσι συμβουλεύει και ο σοφός Σολομώντας και λέει: «Κλάψε τον νεκρό που έχασε το φως του ήλιου. Κλάψε όμως και τον ανόητο, γιατί έχασε τη σύνεση» (Εκκλησ. 22, 10). Κλάψε λίγο για εκείνον που έφυγε. Γιατί εκείνος έχει πλέον αναπαυθεί. Του ασύνετου όμως ανθρώπου η ζωή, είναι χειρότερη από το θάνατο. Και αν, αυτός που έχει χάσει τη σύνεση είναι άξιος θρήνων, τί θά 'πρεπε να κάνει κανείς για εκείνον που έχει στερηθεί κάθε αρετή και έχει εκπέσει από την ελπίδα στον Θεό;

Αυτούς εμείς πρέπει να πενθούμε. Γιατί αυτό το πένθος έχει αξία. Αυτούς πολλές φορές, με το να τους κλαίμε σαν χαμένους, τους διορθώνουμε. Το να θρηνούμε όμως γι' αυτούς που έχουν φύγει από αυτή τη ζωή, είναι εντελώς ανόητο και βλαβερό.

Ας μην αντιστρέφουμε λοιπόν τα πράγματα, αλλά ας κλαίμε μονάχα για την αμαρτία. Ολα τ' άλλα, είτε είναι φτώχεια, είτε αρρώστια, είτε πρόωρος θάνατος, είτε κάποια προσβολή ή συκοφαντία που μας έγινε, είτε ο,τιδήποτε άλλο κακό, από αυτά που μας συμβαίνουν σ' αυτή τη ζωή, να τα υπομένουμε με γενναιότητα. Γιατί, αυτές οι συμφορές, αν τις αξιοποιήσουμε, γίνονται αφορμή για περισσότερα στεφάνια.

Θα μπορούσες ίσως να ρωτήσεις: Πώς μπορεί να είναι κανείς άνθρωπος και να μην πονάει; Εγώ όμως θα σου απαντήσω το αντίθετο. Πώς μπορεί να είναι κανείς άνθρωπος και να πονάει, τη στιγμή που έχει τιμηθεί από τον Θεό με το νου και τη λογική, και παράλληλα, με την ελπίδα των μελλόντων αγαθών;

Ισως να με ξαναρωτήσεις. Υπάρχει κανείς που δεν έχει κυριευθεί από αυτό το πάθος; Σου απαντώ: Υπάρχουν και μάλιστα πολλοί. Υπάρχουν παντού στον κόσμο, και ανάμεσα σ' όσους βρισκόμαστε τώρα στη ζωή, αλλά και μεταξύ των προγόνων μας. Ακουσε, για παράδειγμα, τι είπε ο Ιώβ, όταν έφυγαν απ' αυτή τη ζωή όλα τα παιδιά του: «Ο Κύριος μου τα έδωσε, ο Κύριος και τα πήρε. Οπως θεώρησε ο Κύριος καλό, έτσι και έγινε. Ας είναι το Όνομα του Κυρίου ευλογημένο» (Ιώβ 1, 21).

Είναι βέβαια, αξιοθαύμαστα αυτά και μόνο που τα ακούει κανείς. Αν όμως σταθείς με προσοχή και τα μελετήσεις, τότε θα δεις καθαρότερα το θαύμα. Αναλογίσου ότι δεν του πήρε τα μισά παιδιά και του άφησε τα υπόλοιπα, ούτε του πήρε τα περισσότερα και του άφησε τα λιγότερα. Τρύγησε ο διάβολος όλο τον καρπό, αλλά δεν ξέκανε το δέντρο. Εριξε πάνω του όλη τη φουρτουνιασμένη θάλασσα, αλλά το σκάφος δεν το καταπόντισε. Εβαλε όλη τη δύναμή του, αλλά δεν γκρέμισε τον πύργο. Έμεινε όρθιος ο Ιώβ, αν και δεχόταν από παντού χτυπήματα. Εμεινε ασάλευτος, αν και χιλιάδες βέλη έπεφταν καταπάνω του. Χτυπήθηκε από παντού, μα εκείνος δεν πληγώθηκε. Τα βέλη ρίχνονταν βροχή, αλλά αυτόν καθόλου δεν τον εύρισκαν.

Αναλογίσου, πόσο βαρύ πράγμα είναι να δει κανείς να φεύγουν από τη ζωή όλα τα παιδιά του μαζί! Τί να πρωτοαντιμετώπιζε ο Ιώβ; Το ότι έφυγαν τα παιδιά του ή το ότι αρπάχθηκαν όλα μαζί, σε μια ημέρα; Τί να πρωτοαντέξει ένας πατέρας; Το ότι ήταν όλα τα παιδιά στο άνθος της ηλικίας τους ή το ότι όλα ήταν καλόγνωμα και ενάρετα; Πώς να ερμηνεύσει τον τρόπο με τον οποίο έφυγαν αυτά από τη ζωή; Πώς να κατασιγάσει τη φλογερή αγάπη που έτρεφε για το καθένα; Πώς να φιμώσει τη φιλόστοργη, πατρική καρδιά του, αυτή που ήταν και η μεγαλύτερη πληγή του; Γιατί, αν χάσει ένας γονιός τα αμαρτωλά και κακότροπα παιδιά του, ασφαλώς πληγώνεται και πονάει, αλλά όχι υπέρμετρα. Γιατί η κακία των παιδιών μειώνει την ένταση της οδύνης του πατέρα. Οταν όμως τα παιδιά είναι φιλόστοργα και ενάρετα, το τραύμα του γονιού γίνεται βαθύτερο, η μνήμη τους μένει αξέχαστη, η συμφορά του απαράκλητη. Τότε, το δηλητηριασμένο κεντρί γίνεται διπλό. Από τη μια μεριά πονάει ο πατέρας, εξαιτίας της φυσικής φιλοτεκνίας και από την άλλη, θρηνεί για την αρετή και τη σωφροσύνη των παιδιών του.

Ο Ιώβ, σαν καλός πατέρας, φρόντιζε να προσφέρει κάθε πρωί θυσίες για τα παιδιά του. Γιατί φοβόταν και ανησυχούσε για τις ενδεχόμενες, κρυφές αμαρτίες τους. Τίποτα δεν αγαπούσε ο Ιώβ περισσότερο από τα παιδιά του. Αυτό σαφώς είναι δείγμα, όχι μονάχα της αρετής των παιδιών, αλλά και της φιλοστοργίας του πατέρα. Γι’ αυτό λοιπόν, αφού και αυτός ήταν τόσο φιλόστοργος και αγαπούσε και ως πατέρας τα παιδιά του, αλλά και τα φρόντιζε λόγω της αρετής τους, η φωτιά και ο καημός της έλλειψής τους ήταν τριπλός.

Αν τα παιδιά έφευγαν σε διαφορετικό χρόνο το καθένα, πάλι κάπως θα εύρισκε ο Ιώβ παρηγοριά. Γιατί αυτά πού θά 'μεναν πίσω, θα ανακούφιζαν τη λύπη και τη στέρηση εκείνων που έφυγαν. Οταν όμως φεύγουν όλα μαζί, πού να γυρίσει και ποιόν να δει ο πολύτεκνος Ιώβ, εκείνος που σε μια στιγμή έγινε άτεκνος;

Μαζί με τις άλλες συμφορές όμως, έπεσε και αυτή. Αρπάχτηκαν σε μια στιγμή κι έφυγαν όλα τα παιδιά μαζί. Όταν φεύγει κανείς σε διάστημα λίγων ημερών, όλοι οι συγγενείς και οι φίλοι θρηνούν απαρηγόρητα την έλλειψή του. Πόσο περισσότερο όμως θα πόνεσε ο Ιώβ, ο οποίος τα έχασε όλα μαζί, όχι σε λίγες μέρες, αλλά σε μια στιγμή; Για τα γεγονότα που κανείς έχει χρόνο να τα σκεφθεί και να τα αντιμετωπίσει με το λογικό του, έχει τη δυνατότητα, όσο δύσκολα κι αν αυτά είναι, να προετοιμάσει τον εαυτό του ψυχικά και να τα σηκώσει πιο εύκολα. Κάτι όμως που από μόνο του είναι τόσο βαρύ, φανταστείτε πόσο πιο ασήκωτο γίνεται, όταν σ' αυτό το βάρος προστεθεί και το ξαφνικό και το απροσδόκητο. Εκείνο πια γίνεται αφόρητο και ξεπερνά κάθε όριο της ανθρώπινης λογικής.

Θα προσθέσω ακόμα και κάτι βαρύτερο. Ολα τα παιδιά του Ιώβ ήταν νέα, πάνω στο άνθος της ηλικίας τους. Γνωρίζετε, ασφαλώς, τι βάρος και τι συμφορά είναι ο πρόωρος θάνατος και πόσο διαφορετικό κάνει το πένθος. Και για τα παιδιά του Ιώβ, ο θάνατος δεν ήταν μόνο πρόωρος, αλλά και βίαιος, κάτι που είναι σίγουρα βαρύτερο. Γιατί αυτά δεν έφυγαν από το κρεβάτι που κοίτονταν άρρωστα, αλλά καταπλακώθηκαν από το σπίτι που γκρεμίστηκε.

Για σκέψου λοιπόν, σε τι κατάσταση βρισκόταν εκείνος ο πατέρας, την ώρα που έσκαβε στα χαλάσματα και τραβούσε ένα μέλος κάποιου παιδιού του! Για αναλογίσου τον, να ανασύρει ένα χέρι που ακόμα κρατούσε το μπουκάλι ή ένα άλλο, που ήταν απλωμένο προς το πιάτο. Για φαντάσου εκείνον τον πατέρα, που έβλεπε λιωμένα τα σώματα των παιδιών του, που ατένιζε σπασμένο το κεφάλι ή τη μύτη, βγαλμένα τα μάτια, χυμένα τα μυαλά και γενικά, τα πάντα τόσο κακοποιημένα, ώστε να μην είναι σε θέση να τα αναγνωρίσει απ' τη μορφή τους, ακόμα κι αυτός ο ίδιος ο πατέρας τους!

Συγκλονιστήκατε, καθώς τα διαβάζετε τώρα όλα αυτά και γέμισαν τα μάτια σας δάκρυα; Σκεφθείτε λοιπόν, τι άνθρωπος ήταν εκείνος ο πατέρας, που άντεχε να τα βλέπει όλα αυτά! Αν εμείς, μετά από τόσους αιώνες, δεν αντέχουμε ούτε να τ' ακούμε όλα αυτά, παρόλο που δεν έχουν καμιά σχέση με εμάς και τη ζωή μας, τι διαμάντι ήταν εκείνος ο άνθρωπος! Πώς μπορούσε να τα βλέπει και να τα ζει όλα αυτά; Και πώς αντιμετώπισε με τόση πίστη και σύνεση όχι τις ξένες, αλλά τις δικές του συμφορές;

Ο Ιώβ όμως ούτε απελπίστηκε, ούτε είπε: Τί άραγε να σημαίνουν όλα αυτά; Αυτή είναι η αμοιβή μου για την καλοσύνη μου; Γι' αυτό εγώ είχα συνεχώς ανοιχτό το σπίτι μου στους ξένους, για να δω αυτό το σπίτι να γίνεται ο τάφος των παιδιών μου; Γι' αυτό εγώ τους δίδαξα την αρετή και το σωστό τρόπο ζωής, για να χαθούν τώρα με τέτοιο θάνατο;

Τίποτε όμως απ' όλα αυτά δεν είπε ο Ιώβ. Τίποτε απ' όλα αυτά δεν σκέφθηκε. Τα υπέμεινε όλα με γενναιότητα, αν και όλα τά 'χασε, μετά από τόση αρετή και τέτοια φροντίδα. Εμοιαζε ο Ιώβ σαν εκείνο τον μεταλλουργό που λιώνει χρυσό και φτιάχνει ανδριάντες. Ετσι αυτός παιδαγωγούσε κι έπλαθε τις ψυχές των παιδιών του, στολίζοντάς τες με μύριες καλοσύνες κι αρετές.

Εμοιαζε ακόμα ο Ιώβ με τον φιλόπονο εκείνον γεωργό, ο οποίος ποτίζει τα φυτώρια με τους φοίνικες και τα ελιόδεντρα, τα περιποιείται και τα περιβάλλει με φράχτες. Ετσι έκανε κι αυτός. Φρόντιζε του κάθε παιδιού του την ψυχή, σαν να 'ταν ελιά καρποφόρα, ώστε με την περιποίηση να της αυξήσει την καρποφορία της αρετής.

Είδε όμως ο Ιώβ, σε μια στιγμή, όλα τα φυτά του ξεριζωμένα από την επίθεση του εχθρού και πεταμένα κάτω στο χώμα. Υπέμεινε όμως τον τραγικό ξεριζωμό τους, χωρίς να ξεστομίσει κάτι βλάσφημο ενάντια στο Θεό. Αντίθετα, Τον ευχαριστούσε και Τον δοξολογούσε, δίνοντας έτσι θανάσιμο πλήγμα στον Πονηρό.

Μπορεί ίσως κάποιος να πει: Ναι, αλλά ο Ιώβ είχε πολλά παιδιά, ενώ ο άλλος έχει χάσει το μονάκριβό του. Συμφωνώ μ' αυτό. Πρέπει όμως να ξέρεις ότι του Ιώβ το πένθος είναι πολύ βαρύτερο. Γιατί, ποιό ήταν, αλήθεια, το όφελος από την πολυτεκνία του; Δέχτηκε πολλαπλές συμφορές. Χτυπήθηκε τόσες φορές, όσα ήταν και τα παιδιά του. Γι' αυτό ακριβώς ήταν μεγαλύτερη η συμφορά και πικρότερη η οδύνη του.

Θέλεις όμως να σου μιλήσω και για κάποιον άλλο που είχε κι αυτός ένα μονάκριβο παιδί κι επέδειξε την ίδια, για να μην πω και μεγαλύτερη ανδρεία, από εκείνη του Ιώβ; Αναλογίσου τον πατριάρχη Αβραάμ, ο οποίος δεν είδε τον Ισαάκ πεθαμένο, αλλά του συνέβη κάτι χειρότερο και πιο οδυνηρό. Πήρε εντολή από τον Θεό να σφάξει ο ίδιος το παιδί του! Κι ο Αβραάμ δεν αντιλόγισε, δεν οργίστηκε κατά του Θεού και ούτε πάλι Του είπε κάτι σαν κι αυτό: Γι' αυτό λοιπόν επέτρεψες, Θεέ μου, να γίνω πατέρας; Για να με κάνεις τώρα παιδοκτόνο; Καλύτερα θα ήταν να μη μου τον είχες καθόλου χαρίσει απ' την αρχή τον Ισαάκ, παρά τώρα που μου τον έδωσες, να μου τον πάρεις, και μάλιστα, με τέτοιο τρόπο. Θέλεις τώρα να τον πάρεις; Ας είναι. Γιατί όμως με βάζεις να τον σκοτώσω εγώ και να μολύνω το χέρι μου με το αίμα του παιδιού μου; Εσύ δεν ήσουν Εκείνος που μου είχες υποσχεθεί ότι από τους απογόνους αυτού του παιδιού θα γέμιζες την οικουμένη από την γενιά μου; Πώς λοιπόν τώρα θα δώσεις τους καρπούς, αφού έδωσες εντολή να καταστραφεί η ρίζα; Πώς πάλι μου υπόσχεσαι απογόνους, αφού τώρα προστάζεις να σφάξω με τα χέρια μου το παιδί μου; Πότε άλλοτε έγινε και πότε ακούστηκε κάτι παρόμοιο στον κόσμο; Μήπως δεν έχω καταλάβει καλά τούτη την προσταγή ή μήπως έχω χάσει πια τα λογικά μου;

Δεν είπε όμως τίποτα τέτοιο ο Αβραάμ, ούτε καν που πέρασε κάτι τέτοιο απ' το μυαλό του. Δεν αντιμίλησε σ' Εκείνον που έδινε την εντολή, ούτε πάλι Του ζήτησε γι' αυτήν ευθύνες. Αντίθετα, μόλις πήρε το πρόσταγμα που έλεγε «πάρε το παιδί σου το αγαπημένο, αυτό που τόσο αγάπησε η ψυχή σου, τον Ισαάκ, κι ανέβασέ το πάνω στο βουνό που θα σου πω» (Γεν. 22, 2), με τόσο μεγάλη προθυμία εκπλήρωσε την εντολή, ώστε έφθασε στο σημείο να κάνει περισσότερα απ' όσα η Θεία εντολή του ζητούσε. Γιατί, ούτε στη γυναίκα του είπε τίποτα ο Αβραάμ, ούτε στους υπηρέτες που είχε μαζί του, αυτούς μάλιστα τους ξεγέλασε και τους άφησε πίσω. Πήρε μονάχα εκείνον που προοριζόταν για τη θυσία, κι ανέβηκε στο βουνό. Ετσι εφάρμοσε με όλη την καρδιά του ο Αβραάμ την εντολή του Θεού.

Αναλογίσου λοιπόν, τι αξιοθαύμαστο που ήταν να μιλάει μονάχος του με το παιδί! Και μάλιστα, όντας μέσα του τόσο πληγωμένος και πονεμένος! Η πικραμένη στοργή του, εκείνη τη στιγμή, θα αναζητούσε ασφαλώς τρόπο για περισσότερο έντονη έκφραση. Κι αυτό, όχι για λίγο, για μια-δυο στιγμές, αλλά για πολλές, συνεχείς ημέρες.

Πράγματι, αν ο Αβραάμ εκτελούσε αμέσως την εντολή του Θεού, θα ήταν βέβαια πολύ θαυμαστό πράγμα. Το πιο αξιοθαύμαστο όμως δεν ήταν αυτό, αλλά τούτο που θα σας πω στη συνέχεια: Βασάνιζε και γύμναζε την ψυχή του για πολλές ημέρες ο Αβραάμ, χωρίς να του συμβεί κάτι, που καθένας θά 'νιωθε, απέναντι στο μελλοθάνατο παιδί του. Γι’ αυτό ακριβώς και ο Θεός σήκωσε τον πήχυ του αθλήματος, για να απολαύσεις και συ τώρα, άνθρωπε, το άθλημα του μεγάλου αυτού ανθρώπου.

Ηταν, στ' αλήθεια, αθλητής ο Αβραάμ. Γιατί δεν πάλεψε με άνθρωπο, αλλά με την ίδια, την τυραννική εξουσία της φύσης. Ποιά λόγια θα μπορούσαν, πραγματικά, να παραστήσουν την ανδρεία του; Ανέβασε στο βωμό το παιδί, το έδεσε χειροπόδαρα, το έβαλε πάνω στα στοιβαγμένα ξύλα και άρπαξε το μαχαίρι, έτοιμος για να δώσει σε μία στιγμή το χτύπημα.

Πώς να το πω; Δεν ξέρω με ποιόν τρόπο να το ιστορήσω. Μονάχα εκείνος που τα έκανε όλα αυτά, μονάχα αυτός γνωρίζει τα καθέκαστα. Γιατί, ποτέ και κανένας λόγος, δεν θα μπορέσει να παραστήσει πως έγινε και δεν ξεράθηκε το χέρι του. Πως δεν παρέλυσαν τα νεύρα του. Πως δεν συγκλονίστηκε από το άκακο βλέμμα του χιλιοαγαπημένου μοναχογιού του.

Θα άξιζε όμως εδώ να θαυμάσουμε και τον Ισαάκ. Γιατί κι εκείνος, όπως κι ο πατέρας του, ο Αβραάμ, υπάκουσε στον Θεό. Οπως ο Αβραάμ, όταν πήρε από τον Θεό την εντολή, δεν ζήτησε το λόγο, δεν ρώτησε την αιτία που έκανε τον Θεό να δώσει ένα τέτοιο πρόσταγμα, έτσι έκανε και ο Ισαάκ. Οταν τον έδεσε ο πατέρας του και τον ανέβασε στο βωμό, δεν είπε: Γιατί το κάνεις αυτό, πατέρα μου; Αντίθετα, έσκυψε υποτακτικά τον αυχένα στο χέρι το πατρικό.

Ετσι μπορούσε κανείς να δει τον πατέρα συγχρόνως και ιερέα. Και να προσφέρεται παράλληλα αναίμακτη θυσία, ως ολοκαύτωμα, αλλά χωρίς φωτιά. Θυσία που προτύπωνε, με εκείνο που γινόταν πάνω στο βωμό, το θάνατο και την ανάσταση των νεκρών. Γιατί ο Αβραάμ και έσφαξε, αλλά συγχρόνως, δεν έσφαξε το παιδί του. Δεν το έσφαξε με το χέρι, αλλά με την προθυμία που έδειξε στην εκτέλεση της εντολής του Θεού. Και ο Θεός βέβαια γι' αυτό του έδωσε μια τέτοια εντολή, όχι γιατί ήταν θέλημά Του να χυθεί αίμα, αλλά επειδή ήθελε να δείξει σε σένα, άνθρωπέ μου, τη διάθεση του πατριάρχη. Επειδή ήθελε να κάνει γνωστό σ' ολόκληρη την οικουμένη εκείνον τον γενναίο άνθρωπο.

Ετσι διδάσκει κι εμάς, τους μεταγενέστερους, ότι πρέπει καθένας μας να προτιμάει να εκτελεί τις εντολές του Θεού, περισσότερο και από αυτά τα ίδια τα παιδιά του· περισσότερο και από τη φύση και από όλα τα υπάρχοντά του, αλλά και από αυτή ακόμα τη ζωή του.

Κατέβηκε έτσι ο Αβραάμ από το βουνό, έχοντας ζωντανό τον μάρτυρα γιο του Ισαάκ.

Πές μου τώρα, πού θα βρούμε εμείς έλεος! Τί απολογία θα δώσουμε εμείς στον Θεό που, ενώ έχουμε δει εκείνον τον γενναίο Αβραάμ να υπακούει τόσο πρόθυμα στον Θεό και να Του τα δίνει όλα για όλα, δυσφορούμε και αντιδρούμε για ό,τι μας βρίσκει στη ζωή;

Μη μου μιλήσεις για πένθος ή για βαριά συμφορά. Αυτό μόνο να προσέξεις καλά, ότι δηλαδή όλο αυτό το βαρύ χτύπημα το ξεπέρασε ο Αβραάμ. Ήταν αρκετή, και μόνο η εντολή του Θεού, να τον φέρει σε πολύ δύσκολη θέση και να κλονίσει την πίστη του σ' Αυτόν. Γιατί ποιός άλλος στ' αλήθεια θα εξακολουθούσε, μετά από μια τέτοια εντολή, να πιστεύει ότι δεν τον είχε ξεγελάσει ο Θεός, μ' όσα του είχε υποσχεθεί, με το πλήθος δηλαδή των απογόνων που θ' αποκτούσε; Ο Αβραάμ όμως καθόλου δεν σκέφθηκε κάτι τέτοιο για τον Θεό.

Ο Ιώβ, επίσης, επέδειξε την ίδια πίστη κατά την ώρα της συμφοράς του. Και γι' αυτό εδώ, κυρίως, πρέπει κανείς να τον θαυμάζει: Μετά από τόση αρετή, μετά από τόσες φιλανθρωπίες και ελεημοσύνες και χωρίς, τόσο η δική του συνείδηση, όσο και των παιδιών του, να βαρύνεται για κάτι πονηρό, όταν είδε την παράδοξη, απροσδόκητη και υπέρμετρη συμφορά -συμφορά που ποτέ και σε κανέναν από τους μεγαλύτερους κακούργους δεν είχε συμβεί- δεν αντέδρασε, όπως θα αντιδρούσε καθένας από μας. Δεν θεώρησε ότι άσκοπα και ανώφελα ζούσε ενάρετη ζωή, ούτε είπε πως ήταν λάθος και πως ήταν ανυπόστατα όλα εκείνα που πριν πίστευε.

Γι' αυτά λοιπόν πρέπει και τους δυο αυτούς να τους θαυμάζουμε, να τους ζηλεύουμε και να μιμούμαστε την αρετή τους.

Και ας μη μου πει κανείς ότι αυτοί οι δυο ήταν κάτι το εξαιρετικό· πως ήταν και οι δυο τους μεγάλοι και αξιοθαύμαστοι. Γιατί κι εγώ θα του απαντήσω: Από μας τώρα, που ζούμε στην εποχή της Καινής Διαθήκης, πρέπει να περιμένει κανείς μεγαλύτερη πίστη, παρά από εκείνους που έζησαν παλιότερα, στην εποχή της Παλαιάς Διαθήκης. Γιατί ο Χριστός μας είπε: «Αν δεν ξεπεράσετε στη δικαιοσύνη τους Γραμματείς και τους Φαρισαίους, δεν θα εισέλθετε στη Βασιλεία των ουρανών» (Ματθ. 5, 20).

Ας σωφρονιστούμε λοιπόν κι ας έλθουμε στα συγκαλά μας. Ας αναλογιστούμε όλα, όσα έχουν γραφεί μέχρι τώρα για την ανάσταση των νεκρών και όλα, όσα έχουν σχέση, με αυτούς τους αγίους ανθρώπους. Ας τα υπενθυμίζουμε όλα αυτά συνεχώς στις ψυχές μας. Ας τα διατηρούμε μέσα μας, όχι μονάχα κατά τον καιρό του πένθους, αλλά και όταν δεν μας βαραίνει κάποιος ιδιαίτερος ψυχικός πόνος ή πειρασμός.

Αν κάποτε σας βρει μια τέτοια συμφορά, να τα ξαναφέρετε αυτά στο νου σας, για να αντλείτε από αυτά πολλή παρηγοριά. Και οι στρατιώτες, όταν υπάρχει ειρήνη, ασχολούνται και μελετούν τα σχετικά με τον πόλεμο θέματα· ώστε, όταν έρθει η ώρα της μάχης και όταν η περίσταση το απαιτήσει, να δείξουν επί τόπου τις γνώσεις και την εμπειρία τους. Κι έτσι να προχωρήσουν στην εφαρμογή όλων αυτών που έμαθαν τον καιρό της ειρήνης.

Κι εμείς λοιπόν, ας προετοιμάσουμε για τον εαυτό μας, ενόσω ακόμα βρισκόμαστε σε καιρό ειρήνης, όπλα και φάρμακα κατάλληλα για την ώρα της πνευματικής αναμέτρησης. Ετσι, αν κηρυχθεί κάποτε εναντίον μας ο πόλεμος των παθών ή η μάχη του πένθους και της οδύνης ή ο,τιδήποτε άλλο παρόμοιο, να είμαστε εξοπλισμένοι κι ολόγυρα καλά περιφραγμένοι, για να αντιμετωπίσουμε, με εμπειρία και επιτυχία, όλες τις προσβολές του Πονηρού.

Ας περιτειχίσουμε ολόγυρα τον εαυτό μας με ορθούς λογισμούς. Ας αποκτήσουμε σαν όπλο ισχυρό, τη γνώση του Θείου θελήματος. Ας αξιοποιήσουμε τα παραδείγματα των γενναίων ανδρών, τους βίους των πνευματικών Πατέρων και Διδασκάλων μας και ό,τι άλλο ανάλογο.

Γιατί έτσι θα μπορέσουμε να διανύσουμε και αυτή εδώ τη ζωή χαρούμενα, αλλά και θα αξιωθούμε να εισέλθουμε στη Βασιλεία των ουρανών, με τη Χάρη του Χριστού, στον Οποίο ανήκει η δόξα και η δύναμη, καθώς και στον Πατέρα και στο Άγιο Πνεύμα, στους αιώνες, των αιώνων. Αμήν.

Προσδοκώ Ανάστασιν Νεκρών

Αποτελεί δόγμα της πίστεώς μας η κοινή Ανάσταση των νεκρών. 

Το λέμε στο σύμβολο της Πίστεώς μας: «προσδοκώ ανάστασιν νεκρών και ζωήν του μέλλοντος αιώνος». 

Η ζωή μας έχει τέσσερα στάδια.

Το πρώτο είναι η επίγεια ζωή μας. Αυτή την οποία ζούμε επάνω στην γη. 
Το δεύτερο στάδιο είναι μετά τον θάνατο μας, η λεγόμενη «μέση κατάσταση». 
Το τρίτο στάδιο είναι η ζωή κατά την ανάσταση των σωμάτων και 
Το τέταρτο η ζωή του μέλλοντος αιώνος. Τότε αρχίζει και το μυστήριο της «ογδόης ημέρας».

Όμως, αν κάποιος αμφιβάλλει περί της ανάστασης των σωμάτων, θα πρέπει να πούμε ότι η ανάσταση αυτή θα γίνει, διότι το είπε το αψευδές στόμα του Κυρίου μας. 

Στο κατά Ιωάννην Ευαγγέλιο είναι γραμμένα τούτα τα λόγια του Κυρίου: «οι νεκροί ακούσονται της φωνής του Υιού του Θεού και οι ακούσαντες ζήσονται». Θα ακουστεί λέγει η φωνή του Χριστού και όλοι θα ζήσουν, θα αναστηθούν. 

Στην συνέχεια ο ίδιος ο Κύριος συμπληρώνει «μη θαυμάζετε τούτο, ότι έρχεται ώρα εν η πάντες οι εν τοις μνημείοις ακούσονται της φωνής Αυτού και εκπορεύσονται οι τα αγαθά ποιήσαντες εις Ανάστασιν ζωής, οι δε τα φαύλα πράξαντες εις Ανάστασιν Κρίσεως». 

Σαφέστατα τα λόγια αυτά του Κυρίου μας ομιλούν για την ανάσταση των σωμάτων, η οποία θα γίνει όταν θα ακουσθεί η φωνή του Ιησού Χριστού. Αλλά και ο Απόστολος Παύλος εκφράζοντας την ίδια αλήθεια μας λέγει: «σαλπήσει γαρ και οι νεκροί εγερθήσονται άφθαρτοι». Ο Απόστολος ομιλεί περί του σαλπίσματος του Αγγέλου, το οποίο θα σημάνει για την ανάσταση των νεκρών σωμάτων, οπότε οι νεκροί θα εγερθούν άφθαρτοι. 

Για όσους επίσης αμφιβάλλουν περί της ζωοποιήσεως των νεκρών σωμάτων και μάλιστα των απ’ αιώνος κεκοιμημένων, υπάρχει το όραμα του προφήτου Ιεζεκιήλ, που ο προφήτης, λαμβάνοντας εντολή από τον Θεό να κηρύξει στα γυμνά οστά, κηρύττει και αμέσως τα οστά προσλαμβάνουν σάρκα και ψυχή, ζωοποιούνται και ανίστανται. 

Είναι, επίσης, ορθό και δίκαιο πριν από την Δευτέρα Παρουσία να προηγηθεί η ανάσταση των σωμάτων, προκειμένου σώματα και ψυχές μαζί να παρουσιαστούν ενώπιον του βήματος του αδέκαστου Κριτού, για να λάβουν την απάντηση στον τρόπο της ζωής που έζησαν από κοινού. Κι’ αυτό διότι ο άνθρωπος δεν είναι μόνο ψυχή. Ο Απ. Παύλος σαφώς μας πληροφορεί ότι θα βρεθούμε ενώπιον του Κριτού, με το σώμα μας, για να λάβει έκαστος την κρίση για όλα όσα έκανε. Μαζί έζησαν σώμα και ψυχή, μαζί και θα απολαύσουν τον Παράδεισο ή μαζί θα οδηγηθούν στην Κόλαση.

Μερικοί αναρωτιούνται πως είναι δυνατόν να γίνει αυτή η ανάσταση, όταν το σώμα έχει διαλυθεί προ πολλού. Το σώμα αυτό θα αναστηθεί, διότι ανεστήθη το σώμα του Χριστού. Η Αγία Γραφή τον χαρακτηρίζει ως «πρωτότοκο πάσης κτίσεως» και «ότι εγένετο απαρχή των κεκοιμημένων». Αυτό σημαίνει ότι, ό,τι συνέβη στον Χριστό, πρόκειται να συμβεί και σε εμάς, επειδή ο Χριστός είναι η ανακεφαλαίωση και η συγκεφαλαίωση ολοκλήρου της ζωής μας. Ο Κύριός μας είναι η κεφαλή του σώματός μας και εμείς είμεθα τα μέλη. Επομένως, αφού η κεφαλή ανέστη, θα αναστηθεί και ολόκληρο το σώμα. Θα αναστηθούμε όμως όχι αφ’ εαυτών μας, όπως συνέβη με την Ανάσταση του Κυρίου, αλλά θα αναστηθούμε όταν ακουσθεί η φωνή του Κυρίου.

Ο ιερός Χρυσόστομος λέει τα εξής: «Αν δεν ανασταίνεται το σώμα, τότε δεν ανασταίνεται ο άνθρωπος. Διότι ο άνθρωπος δεν είναι μόνο ψυχή. Είναι ψυχή και σώμα. Αν λοιπόν η ψυχή ανασταίνεται, κατά το μισό ο άνθρωπος ανασταίνεται και όχι ολόκληρος. Άλλωστε δεν κυριολεκτούμε όταν λέμε ότι ανασταίνεται η ψυχή, διότι μόνο το σώμα ανασταίνεται, αφού μόνον αυτό παραδίδεται στην φθορά».

Η ανάσταση των σωμάτων είναι ένα θαύμα. Θα είναι το θαύμα της Δύναμης του Θεού. Και όπως ο σπόρος σπείρεται στην γη εν φθορά και εγείρεται εν αφθαρσία, έτσι και το σώμα μας εσπάρη εν φθορά, ετάφη και διελύθη μέσα στη γη και πρόκειται να αναστηθεί και να εγερθεί εν αφθαρσία.

Αυτή η ανάσταση θα γίνει, όπως λέγει ο Κλήμης Ρώμης, οπουδήποτε και αν έχουμε διασκορπισθεί, είτε στην θάλασσα, είτε στην ξηρά, είτε έχουμε κατασπαραχθεί από θηρία ή όρνεα, θα μας αναστήσει με τη δύναμή Του ο Θεός, γιατί όλος ο κόσμος βρίσκεται στο χέρι Του.

Πώς θα είναι τα «νέα» σώματα

Ένα εύλογο ερώτημα είναι, πώς θα είναι τα σώματά μας μετά την ανάστασή μας; Θα είναι όπως ήταν πριν από τον θάνατο ή όχι; Η απάντηση είναι ότι τα σώματά μας θα είναι κατά βάση τα ίδια -όπως και πριν, αλλά με διαφορετικές ιδιότητες. Ο ιερός Χρυσόστομος απαντώντας στο ερώτημα λέγει, ότι το σώμα θα είναι το ίδιο, αλλά και δεν θα είναι το ίδιο.

Ο όσιος Μακάριος λέγει ότι το σώμα μας μετά την ανάσταση θα διατηρεί την φύση του όπως ο σίδηρος, ο οποίος όταν πυρακτώνεται γίνεται κατακόκκινος, χωρίς όμως και να πάψει να είναι σίδηρος.

Ο άγιος Θεόδωρος Μοψουεστίας δίνει μίαν άλλη εικόνα. Την εικόνα της άμμου και του γυαλιού. Όπως γνωρίζουμε το γυαλί αποτελείται από την άμμο. Όμως όταν γίνεται γυαλί, δεν είναι πλέον άμμος. Μεταξύ λοιπόν του προ της αναστάσεως σώματός μας και εκείνου το οποίο θα έχουμε μετά την Ανάσταση, υπάρχει και ταυτότητα και διαφορά.


Μία διαφορά που πρέπει να καταγράψουμε είναι ότι το παλαιό σώμα είναι ενδεδυμένο την φθορά, ενώ το νέο την αφθαρσία. Το σώμα αυτό μετά την κοινή ανάσταση θα είναι αθάνατο. Η εικόνα του σπόρου που χρησιμοποιεί ο Απ. Παύλος είναι πολύ χαρακτηριστική. Σπείρεται ο σπόρος στην γη, στην συνέχεια διαλύεται, έπειτα φυτρώνει απ’ αυτόν τον σπόρο ένα νέο φυτό, το οποίο ζωογονείται και αναπτύσσεται. Είναι δε της ιδίας φύσεως με τον σπόρο ο οποίος έχει σπαρεί. Εάν σπείρει δηλαδή κάποιος σπόρο σιταριού, θα φυτρώσει σιτάρι. Είναι όμως αυτό καλύτερο από αυτό το οποίο εσπάρη. Σπείρεται δε ένα σπειρί και φυτρώνουν πολλαπλάσια. Μπορούμε από όλα αυτά να συναγάγουμε τις ιδιότητες, τις οποίες θα έχει το μετά την ανάσταση σώμα μας, με πρώτη εκείνη της αφθαρσίας.

Ο άγιος Κύριλλος Ιεροσολύμων προσπαθώντας να προσεγγίσει αυτό το μυστήριο, χρησιμοποιεί την εικόνα του νερού. Το νερό, λέγει, έχει άλλες ιδιότητες όταν είναι υγρό, άλλες όταν είναι στερεό, και άλλες όταν είναι ατμός. Και σε εμάς θα γίνει μία μεταποίηση. Επομένως, εφ’ όσον το σώμα μας θα έχει την ιδιότητα της αφθαρσίας, αυτό σημαίνει ότι δεν θα αρρωσταίνει, δεν θα πονά, δεν θα γερνά. Θα έχουμε δε όλοι μία ηλικία, όπως λέει η παράδοση της Εκκλησίας μας, την οποία συναντούμε και στα υμνολογικά μας κείμενα. Δεν θα έχουμε με άλλα λόγια τις αναπηρίες τις οποίες είχαμε στην ζωή αυτή, τις διάφορες ασθένειες, ούτε θα έχουμε και τα λεγόμενα «αδιάβλητα» πάθη, όπως, το ότι πεινάμε, διψάμε, κουραζόμαστε έχουμε ανάγκη αναπαύσεως, το ότι πονάμε κ.λ.π.

Η δεύτερη ιδιότητα της αθανασίας, σημαίνει ότι δεν θα πεθάνουμε και θα είμαστε αιώνιοι. Το πρότυπό μας θα είναι το σώμα του Αναστημένου Χριστού. 

Μία τρίτη ιδιότητά μας είναι η μεταποίηση ή μεταμόρφωση του σώματός μας. Το νέο σώμα θα είναι καλύτερο και ανώτερο του προηγουμένου. Δεν θα έχει ούτε ύλη, ούτε βάρος, δεν θα έχει όγκο δεν θα καταλαμβάνει θέση μέσα στον χώρο. Όπως ο Κύριος μας είχε μεν σώμα, το οποίο οι μαθητές έβλεπαν μετά την Ανάσταση, όμως το σώμα αυτό δεν τον εμπόδιζε να εισέρχεται στο δωμάτιο που ήσαν οι μαθητές «κεκλεισμένων των θυρών», ή ακόμη δεν τον εμπόδιζε να βρίσκεται ταυτοχρόνως σε διάφορα σημεία, -όπως επιβεβαιώνεται από τις μετά την Ανάσταση εμφανίσεις Του.

Οι ιδιότητες που θα έχει το καινούργιο σώμα μας θα είναι νέες ιδιότητες. Το σώμα αυτό θα μετέχει της δόξης του Αναστημένου και Αναληφθέντος Ιησού Χριστού. Ο Κύριος δεν ανέστη μόνον ως πρωτότοκος πάσης κτίσης, αλλά και αυτό το αναστημένο σώμα Του το μετέφερε στους ουρανούς, κατά την ημέρα της Ανάληψής Του. Και γι’ αυτό, η μεγάλη Δεσποτική εορτή της "Αναλήψεως" έχει πολλή μεγάλη σημασία για εμάς, διότι σημαίνει την παντοτινή δόξα του σώματος μας, δίπλα από το σώμα του Αναστημένου Χριστού στην δόξα του Ουρανού. Το σώμα μας θα είναι ωραίο, με τα πρώην χαρακτηριστικά του. Οι σωματικές μας δε αναμνήσεις θα γίνουν πνευματικές. Γι’ αυτό μία ακόμη ιδιότητά του είναι η πνευματικότητα. Δεν θα μας απασχολούν πλέον θέματα υλικά ή ηδονικά. Το σώμα μας ως πνευματικό δεν θα έχει ανάγκη συντήρησης και τροφής.

Με βάση όλα αυτά, τα οποία είπαμε περί του αναστημένου σώματός μας, θα πρέπει να καταλήξουμε στο συμπέρασμα ότι και η ανταμοιβή μας, δηλαδή η κληρονομιά του Παραδείσου ή η τιμωρία μας, δηλαδή η κόλαση, θα είναι πνευματικού και όχι υλικού χαρακτήρος. Θα είναι καταστάσεις που θα μας γεμίζουν χαρά, εάν θα είμεθα μαζί με τον Θεό και θα γευόμεθα την παρουσία Του, ή αντιθέτως θα πληρούν την ψυχή μας από θλίψη και λύπη. Θα τιμωρούμεθα, διότι θα είμαστε μακριά από τον Θεού. Δεν θα απολαμβάνουμε την εν ημίν παρουσία Του. Αυτό είναι φοβερότατο μαρτύριο, διότι η συνείδησή μας, όπως λένε οι δογματικοί θεολόγοι της Εκκλησίας μας, «εις το έπακρον τότε εκλεπτυσμένη και ευαισθητοποιημένη, θα μας ελέγχει κατά τρόπο βασανιστικό και επώδυνο», θα έχει απαλλαχθεί από την ραστώνη η συνείδηση μας, με την οποία βαρύνεται κατά τη διάρκεια της παρούσας ζωής. Οι άνθρωποι, λένε οι Πατέρες της Εκκλησίας, θα λάμπουν κατά το μέτρο της αρετής των. Γι’ αυτό και ο Κύριος είπε ότι «εν τη οικία του Πατρός Μου, μοναί πολλαί εισίν». Τούτο σημαίνει ότι και ο Παράδεισος θα έχει ορισμένες διαβαθμίσεις. Σε άλλη κατάσταση θα βρίσκονται οι Άγιοι που ευαρέστησαν ενώπιον Θεού και σε άλλη κατάσταση θα βρίσκεται κάποιος άλλος χριστιανός. Όμως, όλοι όσοι θα βρίσκονται στον Παράδεισο, θα αισθάνονται πλήρη ευτυχία. Και μάλιστα οι Πατέρες χρησιμοποιούν μίαν ωραία εικόνα, για να μας προσδιορίσουν ότι όλοι θα αισθανόμεθα ικανοποιημένοι. Ο κάθε άνθρωπος θα κρατάει στα χέρια του ένα δοχείο. Άλλου το δοχείο θα είναι πιο μεγάλο, άλλου μικρότερο. Όμως, όλων τα δοχεία θα είναι γεμάτα έως το χείλος επάνω. 

Μετά την ανάσταση θα ακολουθήσει η γενική κρίση. Η καθολική κρίση όπως λέμε. Θα εμφανισθούμε με τα αναστημένα σώματα και τις ψυχές μας ενωμένες, όπως και τώρα, ενώπιον του αδέκαστου βήματος του Θεού.

Το υποτιθέμενο τέλος του κόσμου, του 2018 μ.Χ. Μια πλάνη, που δυστυχώς διαδίδεται από Ορθόδοξο μοναχό!

Συνηθισμένοι καθώς ήμασταν από τις Προτεσταντικές ψευδοπροφητείες περί του τέλους, κυρίως μεταξύ των Αντβεντιστικών ομάδων, εκπλαγήκαμε ώς Ορθόδοξοι όταν είδαμε γνωστό μοναχό, να διαδίδει μια εσχατολογική πλάνη, μάλιστα ακόμα και να κυκλοφορεί βιβλίο γι' αυτήν!

Διαβάστε μιά περιληπτική αναίρεση της πλάνης περί του δήθεν τέλους το 2018, ώστε να μη γίνει αυτό αιτία να σκανδαλισθούν κάποιοι Χριστιανοί, όταν ΣΙΓΟΥΡΑ Η ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ ΑΥΤΗ ΘΑ ΦΘΑΣΕΙ ΚΑΙ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ, ΔΙΑΨΕΥΔΟΝΤΑΣ τον εν λόγω μοναχό, και σκανδαλίζοντας όσους τον πίστεψαν. Όπως στο παρελθόν διαψεύσθηκαν όλοι όσοι δεν έδωσαν σημασία στα λόγια του Κυρίου Ιησού Χριστού, και έσπευσαν να προβλέψουν το τέλος του κόσμου.

Με λίγα λόγια, το εσφαλμένο σκεπτικό του π. Μάξιμου είναι το εξής:

7 χρόνια τιμωρήθηκε ο Ναβουχοδονόσορ, άρα 7 επί 365 = 2.555 χρόνια θα τιμωρηθεί ο Ισραήλ.

Έχουμε λοιπόν από το 605 π.Χ. έως 1948 =2555 χρόνια. Τότε τελείωσαν οι καιροί των εθνών καταπάτησης του Ισραήλ.

Επίσης 19 χρόνια έκανε ο Ναβουχοδονόσορ να πάρει την Ιερουσαλήμ, 19 και οι Εβραίοι να πάρουν πάλι τη γη τους: 1948+19=1967.

Από το 1948 ξεκινάει η τελευταία 70ετία του κόσμου, και στο μέσο αυτής, (1948+35 =1983), είχαμε τη γέννηση του Αντιχρίστου.

Μετά τη κατάληψη Ιερουσαλήμ ο Ναβουχοδονόσορ τιμωρήθηκε με επτά χρόνια τρέλας, μετά από 16 χρόνια.

Άρα η τιμωρία του Ισραήλ με τον Αντίχριστο αρχίζει 16 χρόνια μετά από το 1967, δηλαδή το 1983.

Τα τελευταία 70 χρόνια χωρίζονται στον Χριστό και στον Αντίχριστο. 33,5 χρόνια έζησε στη γη ο Χριστός, και το υπόλοιπο των 70 ετών, ή 36,5 θα είναι η διάρκεια ζωής του Αντιχρίστου.

Άρα, 1983 + 36,5 μείον ένα, (για να συμπεριλάβουμε το 1983) = 2018, δηλαδή τέλος Αντιχρίστου.

Τα παραπάνω, είναι με λίγα λόγια, ο κορμός του σκεπτικού του π. Μάξιμου, από το οποίο σκεπτικό βγάζει το πλανεμένο συμπέρασμα ότι το τέλους του κόσμου θα έρθει το 2018!!!

Ήδη ο προσεκτικός και με γνώσεις του ζητήματος αναγνώστης, έχει αντιληφθεί τα λάθη της παραπάνω σκέψης. Αλλά ακόμα και κάποιος που δεν γνωρίζει τα ζητήματα αυτά, είναι εύκολο να διακρίνει την αυθαιρεσία και τα λογικά άλματα των παραπάνω συλλογισμών. Ας τα δούμε λοιπόν αυτά πιο προσεκτικά:

Οι αυθαιρεσίες της πλάνης του 2018

Ξεκινάμε από την αρχή του ανωτέρω συλλογισμού, αριθμώντας τα σφάλματα του σκεπτικού του πατρός Μάξιμου, για να δείξουμε πόσο λάθος είναι αυτή η θεωρία:

Αρχίζουμε από την πρώτη φράση του ανωτέρω συλλογισμού:

"7 χρόνια τιμωρήθηκε ο Ναβουχοδονόσορ, άρα 7 επί 365 = 2.555 χρόνια θα τιμωρηθεί ο Ισραήλ".

Όμως:

1. Ο Ναβουχοδονόσορ ΔΕΝ τρελάθηκε για 7 χρόνια! Ο πατέρας Μάξιμος ξεκινάει με τη βεβαιότητα ότι ο Ναβουχοδονόσορας τιμωρήθηκε 7 χρόνια με τρέλα, ώστε μετά να χρησιμοποιήσει αυτόν τον αριθμό στους υπολογισμούς του. Όμως, όπως είναι ΓΝΩΣΤΟ από τα ιστορικά στοιχεία, ο Ναβουχοδονόσορ, ΔΕΝ τρελάθηκε για 7 χρόνια. Η Αγία Γραφή μιλάει για 7 ΚΑΙΡΟΥΣ, και όχι 7 χρόνια. Η αποδοχή ότι οι 7 καιροί σημαίνουν 7 χρόνια, είναι ΑΥΘΑΙΡΕΤΗ, και ΑΝΤΙΘΕΤΗ ΜΕ ΤΑ ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ. Το ζήτημα αυτό, έχει αναλυθεί εκτενώς και επαρκώς, στο βιβλίο: "Οι Καιροί των Εθνών αναθεωρημένοι" του Καρλ Όλοφ Γιόνσον, ο οποίος είναι η μεγαλύτερη αυθεντία για το εν λόγω ζήτημα σε παγκόσμιο επίπεδο. Μπορείτε να βρείτε όλα τα στοιχεία, για το ότι ο Ναβουχοδονόσορ ΔΕΝ τρελάθηκε για 7 χρόνια, στην εξής διεύθυνση: ../../paratir/biblia/kte1//P4.htm

2. Η σύνδεση της τιμωρίας του Ναβουχοδονόσορα με την τιμωρία του Ισραήλ, είναι αυθαίρετη και αναπόδεικτη. Δεν υπάρχει κανένα στοιχείο στην Αγία Γραφή, που να συνδέει με ατράνταχτα στοιχεία, τον Ισραήλ των Εσχάτων ημέρων, με τον Ναβουχοδονόσορα. Στο ανωτέρω βιβλίο, μπορείτε να δείτε, με πόσων ειδών διαφορετικές σχετικές αυθαιρεσίες, έχουν συνδέσει τον Ναβουχοδονόσορα και την τρέλα του οι διάφοροι εσχατολόγοι ανά τους αιώνες! Θα μπορούσε κάποιος εντελώς αυθαίρετα να συνδέσει επίσης τον Ναβουχοδονόσορα με τον ίδιο τον Αντίχριστο, με μια αποστατημένη Εκκλησία, με κάποιο αντιχριστιανικό έθνος, με τον Ισραήλ σε περασμένες εποχές, κλπ. Η φαντασία οργιάζει! Πάντα όμως χωρίς αποδείξεις. Το "άρα" λοιπόν της φράσης, ΔΕΝ συνεπάγεται κατ' ανάγκην, αλλά κατ' αυθαιρεσίαν.

3. Αυθαίρετη η χρήση του κανόνα: "Μία ημέρα για ένα έτος". Το να χρησιμοποιηθούν οι 365 ημέρες του κάθε έτους από τα 7 υποτιθέμενα έτη του Ναβουχοδονόσορα, ως ξεχωριστά έτη, αποτελεί επίσης αυθαιρεσία. Στα σχετικά κεφάλαια του ανωτέρω βιβλίου, με τους τίτλους: Ο κανόνας μιας ημέρας αντί ενός έτους και: Ο "κανόνας" εφαρμοζόμενος στους "Καιρούς των Εθνών", μπορείτε να δείτε πόσο αυθαίρετος είναι αυτός ο ισχυρισμός, και σε πόσους διαφορετικούς εσχατολογικούς (και αποτυχημένους) υπολογισμούς έχει χρησιμοποιηθεί, εδώ και 2000 χρόνια!

4. Για τι είδους έτη μιλάμε; Εδώ επίσης, εντάσσεται και η αυθαιρεσία, ότι ΔΕΝ τεκμηριώνεται το είδος των ετών. Πώς γνωρίζουμε για παράδειγμα, ότι δεν μιλάμε για Σεληνιακά έτη της εποχής εκείνης;

Ως εδώ, στην πρώτη κιόλας φράση, εντοπίσαμε τέσσερα διαφορετικά σφάλματα και λογικά άλματα. Ας προχωρήσουμε στη δεύτερη φράση:

"Έχουμε λοιπόν από το 605 π.Χ. έως 1948 =2555 χρόνια. Τότε τελείωσαν οι καιροί των εθνών καταπάτησης του Ισραήλ".

Όμως:

5. Γιατί θα πρέπει να ξεκινήσει ο υπολογισμός από το 605 π.Χ.; Με ποια βάση δηλώνεται, ότι τότε ξεκίνησαν οι Καιροί των Εθνών; Για να ξεκινήσει η αρχή των Καιρών των Εθνών το 605 π.Χ., θα πρέπει η χρονολογία αυτή να είναι ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΤΕΡΗ από όλες τις άλλες σχετικές χρονολογίες της περιόδου εκείνης. Όμως τα ντοκουμέντα δείχνουν, ότι ΔΕΝ ήταν. Ήδη από το 609 π.Χ. ο Ισραήλ γίνεται υποτελής στα έθνη, και συγκεκριμένα στον Φαραώ Νεχαώ. Το 605 π.Χ. ο Φαραώ νικιέται από τον Ναβουχοδονόσορα, και η υποτέλεια του Ισραήλ αλλάζει χέρια, μπαίνοντας υπό την εξουσία του Ναβουχοδονόσορα.

Με απλά λόγια, ήδη 4 χρόνια ΠΡΙΝ από το 605 π.Χ., ο Ισραήλ ήταν υποτελής στα έθνη, και με αυτό το σκεπτικό, θα μπορούσαμε κάλλιστα να ξεκινήσουμε το μέτρημα των Καιρών των Εθνών από το 609 π.Χ.!

Επιπλέον, στο διάστημα 602 - 598, ο Ισραήλ βρίσκεται εκτός εξουσίας εθνών, γιατί επαναστατεί ο Ισραήλ στον Ναβουχοδονόσορα. Γιατί λοιπόν να μην ξεκινήσουμε το μέτρημα από την επανεμφάνιση της εξουσίας αυτής, το 589 π.Χ.; Ή γιατί να μην ξεκινήσουμε από την πολιορκία της Ιερουσαλήμ το 589 π.Χ., μια και ΤΟΤΕ ξεκίνησε και η οργή του Θεού εναντίον της, με βάση τα εδάφια Ιερεμίας 21/κα΄ 2,4 - 7;: "...ο βασιλεύς τής Βαβυλώνος ήγειρε πόλεμον καθ' ημών... Ούτω λέγει Κύριος: ...ιδού εγώ στρέφω εις τα οπίσω τα όπλα τού πολέμου τα εν ταις χερσίν υμών, με τα οποία σεις πολεμείτε κατά τού βσιλέως τής Βαβυλώνος και τών Χαλδαίων οίτινες σας πολιορκούσιν έξωθεν τών τειχών... θέλω πολεμήσει εναντίον σας με... θυμόν, και με αγανάκτησιν, και με οργήν μεγάλην. ...θέλω παραδώσει Σεδεκίαν... και τον λαόν, και τους εναπολειφθέντας εν τη πόλει ταύτη... εις χείρας τού Ναβ/ρος βασιλέως τής Βαβυλώνας...". Ή, ακόμα χειρότερα, γιατί να μην ξεκινήσουν οι Καιροί των Εθνών δύο χρόνια ακόμα αργότερα, από την Ερήμωση της Ιερουσαλήμ, το 587 π.Χ. εφ' όσον ως τότε κατοικείτο; (Β΄ Βασιλέων 25/κε΄ 1 - 8: ΄΄Και εν τω 9ο έτει τής βασιλείας αυτού (τού Σεδεκία)..., ήλθε Ναβ/ορ ο βασιλεύς τής Βαβυλώνος ...και ωκοδόμησαν περιτειχίσματα εναντίον αυτής κύκλω. Και η πόλις επολιορκείτο μέχρι τού 11ου έτους τού βασιλέως Σεδεκίου (Δηλαδή 2 έτη)... και εξεπορθήθει η πόλις...΄΄).

Τα ανωτέρω, είναι ενδεικτικά του πόσο αυθαίρετες είναι τέτοιου είδους χρονολογικές αφετηρίες υποτιθέμενων προφητειών για το τέλος!

6. Γιατί πρέπει να τελειώσουν οι Καιροί των Εθνών το 1948; Το ότι οι Ισραηλινοί έγιναν κράτος τον καιρό εκείνο, ΔΕΝ σημαίνει ότι οι Καιροί των Εθνών τελείωσαν τότε! Ο Κύριος Ιησούς Χριστός είπε σαφώς: "και Ιερουσαλήμ έσται πατουμένη υπό εθνών άχρι ου πληρωθώσιν καιροί εθνών" (Λουκάς 21/κα: 24). Στην πραγματικότητα, όχι μόνο ΔΕΝ έπαψε να καταπατείται η Ιερουσαλήμ το 1948 από τα Έθνη, αλλά ΑΚΟΜΑ το Ισραήλ ΔΕΝ έχει εξουσία επί του σημαντικότερου μέρους της Ιερουσαλήμ, δηλαδή επί του σημείου που ήταν κάποτε ο Ναός του αληθινού Θεού, ενώ σήμερα εκεί βρίσκεται το Ισλαμικό Τέμενος του Ομάρ!

Αν λοιπόν οι Καιροί των Εθνών έληξαν το 1948 που λέει ο π. Μάξιμος, ο Κύριος Ιησούς Χριστός έλεγε ψέματα! Με άλλα λόγια, αν ο π. Μάξιμος έχει δίκιο, ο Ιησούς Χριστός ήταν ψευδοπροφήτης!

Επόμενη φράση:

"Επίσης 19 χρόνια έκανε ο Ναβουχοδονόσορ να πάρει την Ιερουσαλήμ, 19 και οι Εβραίοι να πάρουν πάλι τη γη τους: 1948+19=1967".

Όμως:

7. Ο Ναβουχοδονόσορας ΔΕΝ έκανε 19 χρόνια να πάρει την Ιερουσαλήμ, αλλά να την καταστρέψει! Συγκεκριμένα, την πήρε ΑΠΟ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΕΤΟΣ ΕΝΘΡΟΝΙΣΗΣ ΤΟΥ.  Άρα, αν θέλει ο π. Μάξιμος να κάνει παραλληλισμό, πρέπει να υποθέσει ότι το 1967 οι Εβραίοι ΚΑΤΕΣΤΡΕΨΑΝ τη γη τους!!!

8. Τα χρόνια είναι 18 και όχι 19. Στην πραγματικότητα όμως, ακόμα και αν λογαριάζαμε τα χρόνια αυτά του Ναβουχοδονόσορα, ΔΕΝ είναι 19, αλλά 18.

Επόμενη πρόταση:

"Από το 1948 ξεκινάει η τελευταία 70ετία του κόσμου, και στο μέσο αυτής, (1948+35 =1983), είχαμε τη γέννηση του Αντιχρίστου"

Όμως:

9. Είναι αυθαίρετη η 70ετία. Πέραν του ότι, όπως δείξαμε το 1948 ΔΕΝ βγαίνει με τίποτα, είναι αυθαίρετο να μετατρέψουμε την 7ετία του Αντιχρίστου σε... 70ετία! Δεν υπάρχει καμία σαφής αναφορά στους Θεόπνευστους συγγραφείς των προφητειών αυτών, που να δικαιολογεί μια τέτοια εφαρμογή των ετών. Μάλιστα, σχετικές προφητείες που χωρίζουν την 7ετία του Αντιχρίστου σε ημέρες, δεν αφήνουν περιθώρια για τέτοιες εφαρμογές δεκαετιών! (π.χ. Αποκάλυψις 12/ιβ: 6, όπου σπάει τη μισή επταετία σε ημέρες!).

10. Είναι αυθαίρετη η εφαρμογή των ετών στη γέννηση του Αντιχρίστου. Μια συνεπής εφαρμογή προφητείας, θα είχε σχέση με την ΕΜΦΑΝΙΣΗ του Αντιχρίστου, και όχι με τη γέννησή του, η οποία δεν έχει την παραμικρή ιστορική σημασία. Στην Αγία Γραφή δεν έχουμε καμία σχετική προφητεία, που να εφαρμόζεται με τέτοιο τρόπο!

Επόμενη πρόταση:

"Μετά τη κατάληψη Ιερουσαλήμ ο Ναβουχοδονόσορ τιμωρήθηκε με επτά χρόνια τρέλας, μετά από 16 χρόνια. Άρα η τιμωρία του Ισραήλ με τον Αντίχριστο αρχίζει 16 χρόνια μετά από το 1967, δηλαδή το 1983"

Όμως:

11. Δεν υπάρχει όπως είδαμε, κανένα στοιχείο για τον ισχυρισμό αυτόν, πέραν του ότι δεν υπήρξαν καν αυτά τα 7 χρόνια!

12. Μετά τις ανωτέρω υποδείξεις σφαλμάτων, η συσχέτιση των 16 ετών και του 1983 στερείται κάθε βάσεως και λογικής.

Επόμενη πρόταση:

"Τα τελευταία 70 χρόνια χωρίζονται στον Χριστό και στον Αντίχριστο. 33,5 χρόνια έζησε στη γη ο Χριστός, και το υπόλοιπο των 70 ετών, ή 36,5 θα είναι η διάρκεια ζωής του Αντιχρίστου."

Όμως:

13. Δεν υπάρχει κανένας λόγος για να γίνει αυτή η υπόθεση, του διαχωρισμού 70 ετών που μοιράζονται στον Χριστό και στον Αντίχριστο. Όχι μόνο επειδή όπως δείξαμε ΔΕΝ υπάρχει θέμα 70 ετών, αλλά επίσης επειδή δεν τίθεται ζήτημα σχέσης Χριστού και Αντιχρίστου!

Επόμενη πρόταση:

"Άρα, 1983 + 36,5 μείον ένα, (για να συμπεριλάβουμε το 1983) = 2018, δηλαδή τέλος Αντιχρίστου"

Όμως:

14. Γιατί άραγε πρέπει να αφαιρέσουμε ένα έτος; Αν το αφαιρέσουμε, παύει να διαιρείται σωστά το νούμερο 70 με τα χρόνια του Χριστού και του Αντιχρίστου!

Επιλεγόμενα

Από τα παραπάνω, καθίσταται σαφές, για κάθε λογικό άνθρωπο, ότι οι συλλογισμοί του π. Μαξίμου για το δήθεν τέλος του 2018, είναι διάτρητοι από χρονολογικά λάθη, λογικά άλματα και αυθαίρετους συλλογισμούς. Και είδαμε ένα χονδρικό παράδειγμα 14 βασικών σφαλμάτων, στον σκελετό του σκεπτικού του. Ακόμα και οι Προτεστάντες, που στερούνται της Ορθόδοξης βάσης, σπανίως έκαναν τόσα σφάλματα σε έναν εσχατολογικό υπολογισμό του τέλους! Εκπλήσσει λοιπόν το μέγεθος της αυθαιρεσίας ενός Ορθοδόξου μοναχού!

Ελπίζουμε με πολλή αγάπη, ο π. Μάξιμος να καταλάβει το λάθος του, και εγκαίρως να αναθεωρήσει και να απορρίψει τις απαράδεκτα εσφαλμένες αυτές θέσεις, ΠΡΙΝ γίνει αιτία να σκανδαλισθούν τυχόν αστήρικτοι και αφελείς. Γιατί γνωρίζει πολύ καλά τι είπε ο Κύριος για όποιον σκανδαλίσει "έναν των ελαχίστων τούτων"!!!

Ανεξαρτήτως όμως του τι θα κάνει ο π. Μάξιμος, ο κάθε Χριστιανός, πρέπει να μην ξεχνάει τα λόγια του Κυρίου, όταν συναντά σχετικούς εσχατολόγους, που υπολογίζουν τον καιρό του τέλους:

"Βλέπετε, μη πλανηθείτε· επειδή, πολλοί θάρθουν στο όνομά μου, λέγοντας, ότι: Εγώ είμαι· και ο καιρός πλησίασε. Μη τους ακολουθήσετε!" (Λουκάς 21/κα: 8).

Δυστυχώς ο μοναχός Μάξιμος (που πρόσφατα υποστήριξε ότι το τέλος του κόσμου θα γίνει το 2018 σκανδαλίζοντας τους Χριστιανούς στη χώρα μας), οδήγησε την επιείκεια του Μητροπολίτη του στα όριά της, με αποτέλεσμα να αποπεμφθεί.

Η Ιερά Σύνοδος, επίσης, μετά από την εμμονή του μοναχού Μαξίμου Βαρβαρή στην κακοδοξία του, και έχοντας εξαντλήσει όλα τα περιθώρια υπομονής, αναγκάσθηκε εκ των πραγμάτων να καταδικάσει ως "κακόδοξο" το ψευδοπροφητικό βιβλίο του Μάξιμου Βαρβαρή, και να συμφωνήσει με την αποπομπή του από τον σεβ. Μητροπολίτη Κορίνθου. Ακολουθεί η ανακοίνωση:

Πέμπτη, 13 Δεκεμβρίου 2007

Δελτία Τύπου της Ιεράς Συνόδου

Δ. Δ.Ι.Σ. κατόπιν σχετικών Γνωμοδοτήσεων των Συνοδικών Επιτροπών Δογματικών και Νομοκανονικών Ζητημάτων και επί των Αιρέσεων, σχετικά με το εκδοθέν βιβλίο του φερομένου ως μοναχού κ. Μαξίμου Βαρβαρή, με τον τίτλο: «Ο Αντίχριστος ήλθεν 1983-2013», ενημερώνει ότι το εν λόγω βιβλίο γέμει κακοδοξιών, δεν εκφράζει την Ορθόδοξη Θεολογία και Πίστη και συνιστά στους πιστούς να είναι προσεκτικοί σε κείμενα και λόγους που δεν στηρίζονται στην Αγία Γραφή και την Παράδοση της Εκκλησίας μας. Επί των κανονικών προβλημάτων σχετικά με την αποπομπή του ανωτέρω από την Ιερά Μητρόπολη Κορίνθου, η Δ.Ι.Σ. απεφάνθη ότι ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κορίνθου κ. Διονύσιος ορθώς έπραξε.

Εκ του Γραφείου Τυπου της Ιεράς Συνόδου

Tο να είναι πλανημένος κάποιος σε κάτι, είναι φυσικό και ανθρώπινο. Το δαιμονικό είναι το να εμμένει στην πλάνη του και να μη θέλει να διορθωθεί, όταν κάποιος του το υποδείξει.